o ksiażkach

 …trafia w tym roku do rąk poetki, Louise Gluck.
Nie będę Wam pisać, że znam i czytam bo nie, nie znam. Ale chętnie poznam bo jak wiecie, lubię poezję. 
I bardzo bym chciała aby więcej jej zauważano, czytano i aby któreś z polskich wydawnictw zdecydowało się szybko przybliżyć nam wiersze tegorocznej Noblistki. 

A Wy? Znacie wiersze tej poetki? 

 Wydana w Wydawnictwie Marginesy. Warszawa (2020). Ebook.

„Wiosna zaginionych” to pierwsza część planowanej przez autorkę trylogii i według mnie to zdecydowanie widać.

Krystyna Lesińska jest emerytowaną policjantką (a dawniej milicjantką). Jej życie nieodwracalnie naznaczyła tragedia. Otóż gdy jeszcze nie skończyła szkoły średniej jej starszy brat Romek wyruszył z towarzystwem ze studiów na wyprawę w góry. Z wyprawy wrócił tylko jeden jej uczestnik, Jacek. 

Pozostali bliscy zaginionych i zmarłych zostali z poczuciem krzywdy i braku zadośćuczynienia. Szansa na sprawiedliwość pojawia się gdy siedemdziesięciotrzyletnia Krystyna spotyka nieoczekiwanie Jacka w sklepie na osiedlu. Jacek mieszka nieopodal niej ! Kobieta śledzi go aż do willi, w której zamieszkuje morderca jej brata jak zawsze nazywano go w jej domu. I w tym momencie w głowie starszej kobiety rodzi się myśl, która już jej nie opuszcza. 
Chce bowiem zabić Jacka. 
Rozpoczyna przygotowania, które polegają między innymi na rezygnacji z farbowania włosów, narzekania na bolące biodro i ogólnie ukazaniu się ludziom w wersji „staruszka”. Tymczasem Krystyna ma w sobie całkiem dużo energii, która to dodatkowo zwiększona zostaje chęcią odwetu na Jacku. 

Plan jednak spali na panewce gdy Lesińska wejdzie do willi starszego mężczyzny z zamiarem popełnienia zbrodni a odkryje tam, że ktoś był pierwszy. Jacek Hermann najwyraźniej naraził się jeszcze komuś niż tylko Krystynie, która po kilkudziesięciu latach zamierzała zemścić się za krzywdę jakiej doznała jej rodzina.

Co jest według mnie dobre w tej książce to wykreowanie postaci Krystyny. Żadnej tam chodzącej idealnej kobiety. Raczej osoby, która wyrzuca sobie to, że nie była idealną matką, która poświęcała często dobro rodziny nad pracę. Nie jest to jednak typ zgorzkniałej i rozpolitykowanej starszej pani a osoba, która przyjmuje świat i rzeczywistość takimi jakie są o ile nie ma pomysłu na to jak zmienić coś, co ją w tej rzeczywistości uwiera. 
Bardzo podobało mi się też to, jak transparentną wydaje się być postać emerytowanej policjantki. Tak, jak się postrzega osoby starsze. Właściwie niemal ich nie postrzega. A już wzięcie pod uwagę starszej pani w kontekście popełnienia przez nią zbrodni wydaje się być sporym żartem. 

Spotkałam się z zarzutem, że książka dzieje się w niespiesznym (czytaj „nudnym” dla niektórych ) tempie. Nie uważam tak, tempo wcale nie jest rozlazłe. Ale jeśli komuś się takie wyda, to według mnie tylko na plus, bo tworzy idealne tło dla tego co chce osiągnąć Krystyna. Starsza pani jednak nie ma aż takiej werwy jak miała chociażby pięćdziesiąt lat wstecz więc według mnie to dobrze oddany tempo do postaci, która prowadzi prywatne śledztwo obok tego oficjalnego. 

Jeśli chodzi o mnie to czytało mi się tę książkę dobrze aczkolwiek uważam, że mogłaby być nieco krótsza. Ale to chyba jedyne zarzuty jakie mam wobec niej. 

Podchodziłam do niej z bardzo dużymi oczekiwaniami i część, ta konstruująca postaci i bohaterów, oczekiwania te spełniła. Intryga kryminalna również interesująca chociaż szkoda, że tę najważniejszą odpowiedź na pytanie jakie zadaje sobie czytelnik, autorka zostawiła na kolejne części trylogii. 

Moja ocena to 5.5 / 6. 

 Wydana w Wydawnictwie Sonia Draga. Katowice (2019). Ebook.

Przełożył Tomasz Wilusz.

Tytuł oryginalny The Last Coyote.

„Liczą się wszyscy albo nikt”, takie słowa wypowiada w tej części opowieści o Harrym Boschu terapeutka Hijanos, z którą policjant musi spotykać się po tym, jak niekoniecznie miło potraktował Poundsa, również policjanta. 

Bosch, nie ukrywajmy, jest raczej raptusem ale dzięki temu zyskuje dziwny czas zawieszenia w próżni, kiedy to nie może wykonywać swoich obowiązków ale jednocześnie zyskuje zaskakująco dużo czasu. 
Zwłaszcza, że po trzęsieniu ziemi, w którym jego dom zostaje poważnie naruszony, ma i to zmartwienie na głowie. 

Zajęty więc własnym domem i ukrywaniem przed urzędnikami, że wciąż w nim mieszka i nie zamierza nigdzie się wynosić, Harry podejmuje się prywatnego projektu. Chce dowiedzieć się, po kilkudziesięciu latach, kto tak naprawdę zamordował jego matkę.

Domyślałam się, że to nie będzie wesoła opowieść. I oczywiście, nie jest 😦 Wiadomo, że morderstwo matki nieodwracalnie wpłynęło na życie jedenastoletniego wówczas chłopca. 
Nie jest zapewne błędem sądzić, że również wpłynęło to dramatyczne wydarzenie na wybór zawodu przez Boscha. 

Jednak w sumie do tej pory mężczyzna nie znał szczegółów tej zbrodni. Nadchodzi najwyraźniej jednak czas gdy Harry stara się zmierzyć z przeszłością a przede wszystkim oddać sprawiedliwość Marjorie Phillips Lowe, która zginęła dwudziestego ósmego października w roku 1961. Jako, że była prostytutką , zapewne jej śmierć nie poruszyła nikogo na tyle aby przeprowadzić w tej sprawie naprawę solidne śledztwo. 

Harry Bosch zaczyna więc najtrudniejsze w życiu dochodzenie. Nie będzie ono łatwe nie tylko ze względu na osobistą wagę sprawy lecz również dlatego, że szybko okaże się powiązane z wielką polityką. Co nigdy nie niesie ze sobą nic dobrego. Jak również, kiedy tylko Bosch rozpoczyna własne śledztwo, zaczynają ginąć ludzie, co kieruje trop na Boscha właśnie jako zabójcę. 

Podczas swojego śledztwa Bosch spotyka się z byłą przyjaciółką swojej mamy. Obecnie szanowana osoba, po śmierci męża mieszka sama ale pięć lat temu sama odezwała się do Harry’ego wysyłając mu na Święta kartkę z życzeniami. 

Już wspomniałam, że to nie jest wesoła i lekka opowieść. Oczywiście trudno oczekiwać tego od jakby nie było, kryminału, niemniej jednak jest przykra bo widzimy, że wiele decyzji czy styl życia Boscha mogło kształtować się właśnie po tak dramatycznych wydarzeniach.
Powolutku, żmudnie wraz z Boschem odkrywamy kolejne karty tej opowieści, wraz z nim przemieszczamy się w różne miejsca, trafiamy nawet na Florydę, dokąd poleci chcąc spotkać jednego z prowadzących wówczas dochodzenie, śledczych. I kiedy już myślimy, że wszystko wiemy, autor zapodaje nam taki twist, że dziwimy się, jak to się stało, że daliśmy znów się mu wkręcić. 

To właśnie bardzo lubię w prozie Connelly’ego. Dostaję ciekawą sprawę do rozwikłania wraz z bohaterem, jak również, przynajmniej ja, nie potrafię domyśleć się, kto jest sprawcą. Bardzo to cenię w dobrym, naprawdę dobrym kryminale. I taki jest również „Ostatni kojot”.

Moja ocena to 5.5 / 6

Wydana w Wydawnictwie FILIA. Poznań (2020).

Darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby. Tak mówią.
To dobrze, postanawiam więc nie zaglądać zbytnio 🙂 przy krótkim zrecenzowaniu tego kryminału.

Powiem tak. Brnęłam przez niego jak przez jesienne błoto. Autorce udało się (przypominam, to moje subiektywne odczucia) popełnić kryminał zwyczajnie nudny. I niestety, przewidywalny bo intrygi domyśliłam się niemal na samym początku książki. 😦

W „Zmuszonej, by zabić” poznajemy sierżant Stephanie King (czy to lekki uśmiech w kierunku miłośników książek amerykańskiego autora?), która zmagając się z prywatnymi problemami dodatkowo trafia na dziwną sprawę. Otóż po raz drugi znajduje się w domu nad urwiskiem, w którym to domu ponownie zdarzyła się śmierć.

Poprzednim razem trafiła tu gdy żona wziętego i prowadzącego galerię Marka Northa, Mia, została znaleziona po upadku ze schodów.
Obecnie Stephanie King trafia ponownie do willi by zorientować się, że tym razem nieżywy jest właśnie Mark. A obok niego znajduje się jego nowa partnerka, niejaka Evie Clarke. Pojawiła się ona w życiu fotografa gdy był w depresji po nagłej śmierci żony i pomogła mu wrócić do życia. Jednak coś w tym idealnym na pozór związku jest nie tak. Kobieta nadzwyczaj często ulega większym lub mniejszym kontuzjom bądź wręcz wypadkom. Czy za obrażeniami Evie stoi jej partner?

Jak pisałam, niestety, książka nie potrafiła mnie wciągnąć jak poprzednie książki tej autorki. Zwyczajnie przez nią brnęłam. Po połowie, gdy rozpoczął się proces sądowy, miałam nadzieję na to, że jednak coś okaże się inne niż sądzę i autorka przygotowała dla mnie jakieś zaskoczenie. Ale jednak nie. Szkoda.

Mam jeszcze w wygranym pakiecie drugą książkę Abbott z sierżant King czyli „Gra w morderstwo” i mam wielką nadzieję, że okaże się jednak ciekawsza niż ta.

Moja ocena 3.5 / 6.

Wydana w Wydawnictwie Sonia Draga. Katowice (2018). Ebook.

Przełożył Przemysław Hejmej.

Tytuł oryginalny The Crossing.

Ta część opowieści o Harrym Boschu dotyczy czasu, gdy występuje on w swojej sprawie, niesłusznie według niego potraktowany przez swoją firmę i właściwie, jakby nie było, zmuszony do odejścia na emeryturę. Jest w zawieszeniu ale chyba już czuje, że coś się definitywnie kończy.

Jego brat przyrodni, Haller, prosi Harry’ego o pomoc. Chce aby wystąpił z nim w pewnej sprawie po stronie obrony. Bosch doskonale pamięta jak źle postrzega się w firmie policjantów, którzy na emeryturze „przechodzą na drugą stronę” no ale ani się obejrzy a sprawa na tyle go wciąga, że wraz z bratem zaczyna działać.

A sprawa dotyczy wyjątkowo krwawej zbrodni popełnionej na Alexandrze Parks. Została ona napadnięta i w zamordowana we własnym domu, we własnym łóżku. Na miejscu zbrodni zostały ślady DNA i sprawca szybko zostaje wytypowany. Jest to były członek gangu, Da’ Quan Foster. Niby ślady prowadzą do niego ale Haller i Bosch szybko orientują się, że nie, że ktoś usiłuje wrobić Fostera. Rozpoczyna się żmudne śledztwo Boscha, po raz pierwszy mający udowodnić, że oskarżony nie popełnił zbrodni a wręcz udowodnić brak jego winy.

Do tego dochodzą zawirowania Boscha jako ojca. Maddie dorasta, wraz z córką Hallera rozpoczyna w nowym roku szkolnym studia i wydaje się, że jest w porządku ale bywają chwile, że Bosch nie do końca czuje się ojcem idealnym.

Po raz kolejny czytałam bardzo dobry kryminał Connelly’ego. Cieszę się, że wróciłam do jego książek, tym bardziej, że jeśli czytałam dawniej to te wcześniejsze pozycje więc to powrót do autora w większości a nie do przeczytanych już książek.

Moja ocena to 6 / 6.

 Wydana w Wydawnictwie Albatros.  Warszawa (2015). Ebook.

Przełożył Marek Fedyszak.

Tytuł oryginalny The Drop.

Znów „przeskoczyłam” kolejkę kryminałów w cyklu z detektywem Harrym Boschem i oto jestem w chwili gdy Harry Bosch dostaje odroczenie przejścia na emeryturę.
Pracuje w Jednostce do Spraw Przestępstw Niewyjaśnionych gdzie rozwiązuje się sprawy dawne, kiedyś niemożliwe do wyjaśnienia chociażby ze względu na niewystarczające możliwości techniczne. 

Jednocześnie wychowuje on swoją piętnastoletnią już córkę Maddie. Ich relacje układają się w porządku, właściwie więc Bosch jest w bardzo dobrym momencie w miarę spokojnej stabilizacji. 

Nowy przypadek, który przyjdzie mu rozwiązać, to sprawa gwałtu i morderstwa Lilly Price sprzed dwudziestu lat. Dziwne, okazuje się, że testy DNA wskazują na to, że podczas tego zabójstwa obecny był skazany za przestępstwa na tle seksualnym Clayton S. Pell. Wydaje się, że wszystko jest jasne, jest sprawca sprzed lat, nic , tylko go aresztować i próbować dowieść jego winy. Hmmm. Jednak nie jest to takie łatwe jak się może wydawać. A dlaczego? A dlatego, że Pell w chwili zbrodni miał dokładnie osiem lat. Raczej trudno jest uwierzyć w to, że ośmiolatek dopuścił się takiej zbrodni. 

Boschowi więc nie pozostaje nic innego jak rozwikłać ten szczególny przypadek. 
Dodatkowo okazuje się, że musi zająć się rozwiązaniem zagadki śmierci syna odwiecznego adwersarza, Irvina Irvinga. Pracował on wiele lat w Policji a obecnie jest radnym rady miejskiej od kilku kadencji i zdecydowanie nie wspiera lokalnej Policji. Pozostaje zagadką dlaczego właśnie on, swego czasu usunięty z Policji również dzięki działaniom Harry’ego Boscha, prosi Boscha właśnie o to aby ten dowiedział się czy syn radnego zginął śmiercią samobójczą czy też został zamordowany. 

Tak więc roboty Bosch ma aż nadto. Z jednej strony pilna sprawa syna radnego a z drugiej, chęć rozwikłania morderstwa młodziutkiej Lilly Price. 
Do tego dochodzą układy, układziki na szczycie policyjnych warstw jak również odwieczna niechęć Irvinga do Boscha. Brzmi skomplikowanie? I tak będzie. Bosch nieźle się napoci zarówno nad skokiem lub pchnięciem z hotelowego okna jak i morderstwem sprzed dwudziestu lat. A zakończenie będzie naprawdę ciężkie. 

Bardzo dobra kolejna książka autorstwa Boscha, moja ocena to 5 / 6. 

 Wydana w Wydawnictwie Uniwersytetu Jagiellońskiego.  Kraków (2020).

Przełożył Dariusz Latoś. 

Tytuł oryginału JR UENO-EKI KOEN-GUCHI.

Od razu napiszę, że „Stacja Tokio Ueno” jest bardzo dobrą książką. Zdecydowanie warto ją przeczytać. Ja jednak muszę przyznać, że nie czytałam jej w najbardziej odpowiednim momencie. Ogólnie mówiąc, obecnie potrzebuję lektury, która poprawi mi humor i nastrój a ta książka zdecydowanie tego nie zrobiła.

Poznajemy narratora, Kazu. To duch, który opowiada nam swoje życie. Kazu mieszka obecnie w parku położonym obok stacji metra Ueno. W parku tym od lat mieszkają osoby bezdomne. 
Japonia jawi się większości ludziom jako kraj dobrobytu. Tak przynajmniej jawiła się mnie. Do czasu. Z dobre ponad dziesięć lat temu po raz pierwszy czytałam coś większego dotyczącego bezdomności w kraju kwitnącej wiśni. I szczerze, nie wiem czemu w sumie, było to dla mnie ogromne zaskoczenie i szok, że w tej pięknej, bogatej krainie są ludzie, którzy wybierają lub są zmuszeni, do życia na ulicy. 

Autorka książki w roku 2011, słynnym z trzęsienia ziemi i katastrofalnego tsunami, przeprowadziła się do miasta w prefekturze Fukushima i prowadzi obecnie audycje z tymi, którzy przeżyli tamten straszny czas. 
Myślę, że to też wyjaśnia, dlaczego ta autorka, pochodzenia koreańskiego, zajmuje się jakby nie było, bardzo niewygodnym i mało ślicznym tematem. 
Tematem marginalnym bo i u nas ze świecą szukać czegokolwiek co nie byłoby reportażem a zajmowało się tematyką osób bezdomnych. Właściwie chyba nic takiego nie ma?

Opowieść Kazu jest bardzo smutna w całej swojej wymowie. Urodzony w ubogiej, wielodzietnej rodzinie, już jako dwunastolatek musi rozpocząć pracę. W roku poprzedzającym Igrzyska Olimpijskie w Tokio przybywa ze swojej wioski aby rozpocząć pracę. Pracy jest dużo. Igrzyska rozpoczną się za chwilę i potrzeba całej tej infrastruktury umożliwiającej ich rozpoczęcie. Narrator pracuje więc na budowach. W tym czasie w wiosce zostaje jego żona, i reszta jego rodzeństwa i rodzice. Podczas kiedy Kazu ciężko pracuje i wysyła pieniądze a dom odwiedza rzadko, dwukrotnie w roku, jego żona dba o dwójkę ich dzieci, córkę Yoko i syna Koichi ale i o jego rodziców i rodzeństwo. 

Mężczyzna tymczasem dwadzieścia lat spędza poza domem. Nie zdąży tak naprawdę poznać własnej żony a co dopiero własnych dzieci, które są dla niego niemal obcymi dziećmi. Pewnego razu uświadamia sobie, że nie ma z nimi żadnej fotografii.
Dwadzieścia lat poza domem, nie mający możliwości poznania naprawdę własnych bliskich. I właściwie niekończąca się historia smutków i dramatów. 

Jak napisałam na początku tego wpisu, niestety, książka głównie mnie przybiła. Ilość zła i niepowodzeń spadających na głównego bohatera opowiadającego jakby bez większych emocji i bardzo oszczędnie o kolejnych katastrofach niszczących jego życie i świat, powodowała, że czułam się podczas lektury bardzo przygnębiona. 
Wiem, że ta książka znajdzie miłośników i z pewnością na wiele osób nie podziała aż tak przygnębiająco. Ja sama uważam ją za dobrą, nawet o niej rozmawiałam podczas lektury z P. ale jak już wspomniałam, czytałam ją w nie najlepszym momencie. 

Na pewno to ważna lektura bo oddająca głos osobom na co dzień nazwijmy to wprost, niezauważalnym, wyprowadzonym na margines społeczeństwa. Mieszkający w parku bezdomni, których wcale nie jest mało, co jakiś czas zostają zmuszeni do zabrani dobytku bo park jest sprzątany przed wizytą pary cesarskiej. Lub, już bardziej współcześnie, przed wizytą w nim komisji mającej na celu ocenę możliwości ponownego przyznania organizacji Igrzysk Olimpijskich japońskiej stolicy. I to jest jeden z najważniejszych według mnie, aspektów „Stacji Tokio Ueno”. 

Myślę, że to z pewnością tego typu książka, która zostaje w głowie czytelnika na dłużej.

Moja ocena to 5.5 / 6. 

Wydana w Wydawnictwie Sonia Draga. Katowice (2019). Ebook.

Przełożył Grzegorz Kołodziejczyk.

Tytuł oryginalny The Concrete Blonde.

Jak widzicie, wciągnęło mnie na dobre w kryminały autorstwa Michaela Connelly’ego.
Tym razem czytałam trzecią z cyklu o detektywie Harrym Boschu książkę. Książkę świetną aczkolwiek bardzo mroczną. Mroczną ze względu na sam pomysł kryminalny jak i na wychodzące na świat sprawy, sytuacje i relacje z życia samego Boscha, o których to sprawach zapewne wolałby nie pamiętać.

Książka rozpoczyna się w chwili gdy Bosch spotyka się z poznaną w poprzedniej części kobietą ale również w momencie wielkiej dla śledczego próby. Rozpoczyna się bowiem proces, w którym jest on oskarżony o nieuzasadnione użycie ze skutkiem śmiertelnym broni. Sytuacja ta wydarzyła się cztery lata wstecz gdy Bosch faktycznie udał się bez wsparcia na interwencję ale jego działanie było uzasadnione, gdyż w tamtym czasie prowadził ze specjalnym zespołem sprawę seryjnego mordercy kobiet nazywanego wówczas Lalkarzem.
Bosch podczas swojej samotnej interwencji musiał podejmować decyzje co do działania bardzo szybko albowiem doskonale zdawał sobie sprawę, że ma przed sobą osobę najprawdopodobniej niebezpieczną, która to osoba mimo wezwania do zaniechania działania sięgnęła w pewnej chwili gwałtownie pod poduszkę.
Okazało się jednak, że zabity podczas interwencji Harry’ego Norman Church nie sięgał wówczas po broń. Okazał się jednak być poszukiwanym mordercą, Lalkarzem.
Proces jednak rozpoczyna się. Boscha broni nie najlepszy w świecie prawnik z Biura Prokuratora Miejskiego, Belk, a powódkę , wdowę po Churchu reprezentuje niesamowicie dobra prawniczka, mecenas Honey Chandler. Proces więc od początku zapowiada się naprawdę gorąco.

W międzyczasie jednak dzieje się coś niedobrego. Otóż do gazety „Times” i do samego Boscha ktoś przysyła listy z rymowankami, podobnie jak ongiś wysyłał je Lalkarz. Lalkarz jednak od czterech lat nie żyje. A kiedy do tego zostaje znalezione zabetonowane ciało kobiety, policję dopada straszna myśl. Lalkarz ma naśladowcę. Pytanie tylko czy od dawna czy też od dłuższego czasu niż się im to wydaje.

„Betonowa blondynka” to bardzo dobrze napisany kryminał. Jak rzadko, autorowi udało się trzymać mnie w niepewności aż do niemal ostatniej strony, na której też została wykonana niezła wolta.
Do tego, niełatwy temat jaki został poruszony w tym kryminale. Bo i seryjny morderca i brutalny przemysł filmów dla dorosłych i również przeszłość Boscha a raczej przeszłość i życie jego matki, którą to przeszłość usiłuje wciąż przypomnieć na ławie sądowej Honey Chandler, zwana przez nieprzyjaznych jej, Money Chandler.

Cieszę się, że Michael Connelly kreując swojego bohatera pomimo darowanej mu niełatwej przeszłości zarówno w dzieciństwie jak i w późniejszych latach, nie wykreował ponurego, topiącego smutki w alkoholu, staczającego się powoli śledczego. Zamiast tego mamy mężczyznę, nad którym owszem, wisi wiele niedobrych wspomnień ale też nie daje się on pogrążyć zarówno własnej przeszłości jak również rodzajowi trudnej pracy jaką wciąż przecież wykonuje.

Bywa, że literatura kryminalna traktowana jest wciąż jeszcze po macoszemu a niektórzy czytelnicy niechętnie przyznają się do tego, że kryminały zwyczajnie lubią czytać. Ja nie mam z tym problemu. A kiedy czytam tak świetnie napisany kryminał jak właśnie „Betonowa blondynka”, kiedy autor wodzi mnie za nos praktycznie nieustająco myląc tropy i sugerując wciąż nowe możliwości, no, wtedy mogę powiedzieć, że lektura jest naprawdę udana.

Moja ocena nie jest chyba zaskoczeniem czyli jest to 6 / 6.

Redakcja i adiustacja : Stacja7.pl Broniszewice (2018).

Broniszewice to mała miejscowość w południowej Wielkopolsce, w której mają dom chłopcy i mężczyźni niepełnosprawni. I którymi opiekują się siostry ze zgromadzenia Sióstr Dominikanek, nauczyciele, terapeuci i wolontariusze.
Przyznaję, nie byłam tą osobą, która pierwszy raz o Broniszewicach i działających na rzecz powstania Domu dla Chłopaków lub Chłopców jak nazywają Ich siostry usłyszała za sprawą owego słynnego już chyba filmu na YouTube, w którym dwie z sióstr idą korytarzem swoistym pingwinim krokiem. Ba, kiedy to gdzieś usłyszałam, nawet jakoś wewnętrznie się żachnęłam. Może dlatego, że było to dość szybko po sprawie słynnej siostry Bernadetty, nie wiem sama.
I, kiedy usiłuję sobie przypomnieć jak to się stało, że trafiłam na stronę Domu Chłopaków w Broniszewicach na Fb, nie do końca mogę sobie przypomnieć ten moment. Ale,że trafiłam, stało się bardzo dobrze. A jeszcze lepiej się stało, że tam zostałam.
Kiedyś w komentarzu na stronie wyczytałam , że „oglądanie tego, co się dzieje w Broniszewicach, to takie codzienne rekolekcje”. I coś w tym komentarzu zdecydowanie jest.
Od razu powiem, bo to mi w głowie siedzi odkąd zaczęłam czytać ich wpisy i poznawać sytuację podopiecznych, których jest tam wielu i to od takich całkiem małych aż do dość dorosłych. Broniszewice i działające tam na rzecz drugiego, niepełnosprawnego człowieka Siostry wróciły mi wiarę z działalność zakonów żeńskich w Polsce.

Książka „Bronki. Siostry od wykluczonych” wpadła do mnie jako nieoczekiwany prezent i dobrze, że tak się stało bo dzięki niej poznałam jeszcze bardziej to, jakie są same Siostry ale i również ich walkę o zbudowanie domu dla Chłopaków jak również po prostu życie codzienne i ciężką, ogromnie ciężką pracę w tego typu miejscu. Nie będę pisała „ośrodku” chociaż dom spełnia wszelkie wymagania do opieki nad osobami niepełnosprawnymi ale właśnie „dom” jako, że dla przebywających w nim Chłopaków to miejsce to często jedyny dom jaki mają ale również, tak sądzę, dla wielu pracujących tam czy będących na wolontariacie, Broniszewice stały się na swój sposób jakby drugim domem.

Sądzę, że dla niektórych osób poznanie większej ilości szczegółów może być szokiem. Żyjemy wszak w świecie, w którym wiadomo, milej i lżej żyje się będąc pięknym, zdrowym, bogatym. Te gorsze strony życia z wielką ulgą spychamy na margines, nie chcemy nawet otwierać oka aby się im przyjrzeć. Często jeśli nie odcinamy się od tej mniej fajnej strony życia, to co najmniej staramy się ją umniejszyć czy wręcz zmarginalizować.
„Bronki” dały mi piękne świadectwo tego, że nikt tam nie buja w obłokach. Wywiady z Siostrami Elizą Myk, Tymoteuszą Gil, Augustyną Król pokazały mi, że to bardzo mądre, silne i twardo stąpające po ziemi kobiety. Kobiety, które nie raz muszą wykazać się ogromną siłą, twardością charakteru i nieustępliwością.

Co mi się najbardziej spodobało podczas czytania rozmów z Siostrami i opisem ich żmudnej walki o zebranie funduszy na Dom Chłopaków to to, że z tych rozmów bije optymizm i nadzieja. Książkę zaczęłam czytać w grudniu, jeszcze zanim w ogóle można było pomyśleć co przyniosą nam i światu przyszłe trudne miesiące ale coś mnie od niej oderwało (nie wszystkie fragmenty były łatwe, nie raz polały się moje łzy) i wróciłam do niej dopiero parę dni temu. Być może też to właśnie tak miało być, to miał być ten czas tej książki.
Dobrze jest czytać, że są na świecie ludzie, którzy mają niezachwianą wiarę ale oprócz niej nieustające pomysły na to, jak działać aby pomóc drugiemu człowiekowi. Podoba mi się też to, że siostry absolutnie nie wartościują innych, nie dzielą ludzi na tych lepszych czy gorszych. Za świadectwo tego, jak potrafią ludzi jednoczyć, niech świadczy fakt, że swoją pomoc fizyczną czy finansową oferują na rzecz domu i Chłopaków osoby, które wprost deklarują się jako osoby nie wierzące w Boga. Być może lekcję tego jak ludzi łączyć w imieniu dobra a nie dzielić złem mogliby od Sióstr z Broniszewic przyjąć nasi politycy (ironia).

Jak już wspomniałam, ta książka nie jest wcale lekka, łatwa i przyjemna. To nie opis jedynie dobrych wydarzeń, zbiegów przypadków jak zapewne widzą to jedni czy działania Boga dla Sióstr i Chłopaków, jak mogą widzieć do drudzy. Jest tu krew, pot i łzy. Jest sporo niemocy, także w opisie tego jak żyje się czy jak się choruje tym, dla których to wszystko się dzieje. Ale jest też ogromnie wiele optymizmu i radości, takiego zwykłego dobra, takiego doceniania w każdym drobiazgu jego wielkości. Sądzę, że jest to książka , która jeszcze głębiej zrozumiana może być przez rodziców dzieci niepełnosprawnych bo oni zapewne doskonale potrafią zrozumieć radość i satysfakcję Sióstr z najdrobniejszych osiągnięć ich Podopiecznych.

Moja ocena tej książki to 6 / 6.

Wydana w Wydawnictwie Sonia Draga. Katowice (2017). Ebook.

Przełożył Marcin Łakomski.
Tytuł oryginalny The Black Ice.

Powrót do kryminałów Michaela Connelly’ego, jaki sobie zafundowałam w sierpniu trwa i jest nadzwyczaj udany. Co prawda trochę sobie „skaczę” po chronologii bo po jednej z późniejszych książek o śledczym Harrym Boschu sięgnęłam po drugą książkę z tej serii ale w niczym mi to nie przeszkadza.

Zwłaszcza, że mimo, że odnoszę wrażenie, że tę książkę kiedyś czytałam, powrót był bardzo ciekawy zarówno ze względu na samą akcję i intrygę kryminalną jak również dlatego, że nieco więcej dowiedzieliśmy się z „Czarnego lodu” o przeszłości samego Harry’ego Boscha. Wychował się on bowiem w domach dziecka i rodzinach zastępczych, z których jednak żadna z nich nie stała się dla niego rodziną na dłużej.

Cała historia rozpoczyna się w świąteczny czas Bożego Narodzenia, kiedy to Calexico Moore, pracujący w wydziale antynarkotykowym, popełnia samobójstwo w wynajętym motelowym pokoju. Na miejscu, chociaż zdecydowanie nie powinien, zjawia się Bosch. Kilka szczegółów, informacji na tyle mu się nie zgadza, że zaczyna wątpić w samobójstwo kolegi po fachu. A kiedy otrzymuje od kolegów z wydziału Moore’a informację o tym, że Moor pozostawił jakieś teczki i informacje z adnotacją aby oddać je właśnie Boschowi, policjant rozpoczyna własne, prywatne śledztwo. Które to śledztwo okaże się być bardzo zagmatwane i którego trop prowadzić będzie w jednym kierunku, do Meksyku.

I, pomimo tego, że nie jest to dobrze widziane przez przełożonych detektywa, Bosch podejmuje spore ryzyko ruszając do Meksyku właśnie aby tam dowiedzieć się o co tak naprawdę chodzi i dlaczego ktoś zamordował Moore’a.

Dla mnie jednak bardzo ciekawe było poznanie przeszłości Harry’ego, jego niewesołego dzieciństwa, sytuacji z brakiem ojca, tego dlaczego wylądował w domu dziecka. Nie ukrywam, że ta część „Czarnego lodu” podobała mi się najbardziej i jako dla czytelniczki tej serii, była dla mnie istotna. Dobra intryga kryminalna jest oczywiście ważna a dobry pomysł jest w tej książce, niemniej jednak dobrze też znać historię życia bohaterów, która czasem może odezwać się w czasie prowadzonych przez nich śledztw. Przeszłość na swój sposób „dopada” Harry’ego Boscha w tej części serii.

Dobrze się czyta tę książkę mimo mnogości postaci w niej występujących i co za tym idzie, nazwisk, które trzeba zapamiętać. Jednak całość jest naprawdę bardzo dobra.

Moja ocena to 6 / 6.