o ksiażkach

 Wydana w Wydawnictwie Czwarta Strona. Poznań  (2020). Ebook.

Jeśli miałabym Wam powiedzieć co mnie ostatnio pokrzepiło książkowo, to książki dla dzieci, które czytamy z Jasiem i…”Kraina zeszłorocznych choinek” Joanny Szarańskiej. 

Jakaż to piękna opowieść. Wiem, co możecie sobie pomyśleć mając w głowie hasło „książka świąteczna”. Ja też często podchodzę do tego hasła z obawami, że (nawet jak dla mnie ) ilość cukru i lukru przekroczy dopuszczalne normy. Jednak w przypadku książek świątecznych tej autorki mam pewnik, że jak w świetnym cieście, ilość potrzebnych składników będzie odpowiednio wyważona. Natomiast jest piękna, pełna czułości i wrażliwości tak nam potrzebnej zwłaszcza w tym niełatwym czasie. Podczas lektury nie raz i nie dwa się wzruszyłam a końcówkę przepłakałam ale takim dobrym płaczem ze wzruszenia pozytywnego jak najbardziej. Ta książka otuliła mnie jak najczulsze ramiona dobrej, ciepłej, kochającej mnie osoby.

Nie inaczej jest w „Krainie zeszłorocznych choinek” dziejące się w małej miejscowości na południu Polski o nazwie Świerczynki.  
Od razu napiszę, bohaterów jest tu wielu i wszyscy są w tej książce podobnie ważni. To lubię. 
Losy ich splotą się w ten czy inny sposób, a większość ścieżek poprowadzi do prowadzonego przez pana Józefa Pawłowskiego sklepiku z ozdobami świątecznymi „Kraina zeszłorocznych choinek”. Skąd taka nazwa i dlaczego prolog tej opowieści, w której w grudniu 2017 roku dowiadujemy się opowieści o owej krainie, snutej przez dziadka Bońka małemu Antkowi ? Dowiemy się tego z lektury książki, której akcja dzieje się równo dwa lata później, tuż przed Świętami Bożego Narodzenia 2019 roku. Nie ma jeszcze pandemii, można się spotykać, swobodnie rozmawiać, przytulać, świat jeszcze nie zwariował.

Chociaż, dla małego , poznanego przez czytelników Antka , trochę jednak zwariował. Jego rodzice się rozwiedli a on sam mieszka z mamą, Dorotą. Tata chłopca po rozwodzie wyjechał do Krakowa. 
W Krakowie poznajemy z kolei Ninę, młodziutką dziewczynę, która pracuje jako pomoc domowa starszej pani, Heleny Piwowarczyk. Nina marzy o świętach spędzonych z mamą Beatą i ciocią Danutą ale jej plany mogą się nie powieść. Syn pani Heleny zamiast spędzić czas z mamą, woli egzotyczne wakacje z którąś z kolejnych wybranek serca. 
Helena decyduje się jechać do Świerczynek wraz z Niną. Albowiem pochodzi z tego miasteczka i ma tam do załatwienia pewną bardzo, bardzo istotną sprawę z przeszłości. 

Już sama podróż obu kobiet do Świerczynek obfituje w przygody. Starszej pani daleko do nobliwej, spokojnej , cichej niewiasty siedzącej z książeczką do nabożeństwa w ręku. Ma temperament i parafrazując tekst z pewnego znanego filmu dla dzieci, „Nie zawaha się go użyć!”.

Tak więc obie panie łapią stopa czy też, lepiej byłoby określić, Daniel kierujący samochodem dostawczym zostaje przez panią Helenę ździebko przymuszony do podwózki ich do miasteczka. 

Kolejnymi bohaterami książki są prowadzący sklepik z ozdobami świątecznymi Józef, emerytowany nauczyciel historii w miasteczku i jego siostra, Józefa. Oraz jej kot 🙂 i pewien czarny kundelek. 

Losy tych ludzi dzieją się trochę osobno jak to zawsze bywa , trochę zaś się splotą. I jak pisałam, dróżki ich prowadzić będą z rozmaitych pobudek i powodów, do sklepiku o nazwie „Kraina zeszłorocznych choinek”. 

Co wyniknie z tych wędrówek i spotkań ? Jak w życiu. Wiele rozmaitych sytuacji. 
Muszę przyznać, że książka jest bardzo wzruszająca, naprawdę. Ale bez niepotrzebnego cukrowania i łzawości , nie nie. Natomiast, co mnie ogromnie ucieszyło, jest też pełna charakterystycznego dla pióra Joanny Szarańskiej i niepodrabialnego przez nikogo, poczucia humoru. I znowu, obyło się bez bezsensownych gagów, które raczej wymuszają śmiech niż bawią naprawdę. 

Scena balkonowa i z dziczkiem przejdą do mojej własnej czytelniczej historii 🙂

Bardzo, bardzo wiele dobrego czasu spędziłam nad lekturą tej książki. 
Uważam, że jest idealnym prezentem dla czytelnika, który lubi opowieści ze Świętami w tle ale niekoniecznie chce coś aż kapiącego od lukru ale jednocześnie ogromnie poprawiającego nastrój , który jak piszę, może być różny w tych naszych niełatwych czasach. 

Jeśli wciąż szukacie prezentu dla najbliższych, a może, kto wie, chcecie obdarować samych siebie? z całego serca polecam Wam tę książkę. 

Moja ocena to 6 / 6.

 Wybór i opracowanie Otto Penzler.

Wydana w Wydawnictwie Zysk i S-ka. Poznań (2020). Ebook. 

Przełożyli Tomasz Bieroń, Janusz Ochab. 
Tytuł oryginalny The Big Book of Christmas Mysterie.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa.

Za tydzień Wigilia a co za tym idzie, Święta już bardzo blisko. Być może szukacie jakiegoś ciekawego książkowego pomysłu na prezent dla miłośnika kryminałów? Jeśli wciąż jesteście na etapie poszukiwań, polecam Waszej uwadze ten zbiór opowiadań jako, że sama uważam czas spędzony na lekturze jego za udany.

Książka podzielona jest na kilka części : Tradycyjne opowiadania świąteczne, Zabawne opowiadania świąteczne, Świąteczne opowiadania o Sherlocku Holmesie, Sensacyjne opowiadania świąteczne i Niesamowite opowiadania świąteczne. 

Już samo to decyduje o tym, że każdy znajdzie w tym zbiorze coś dla siebie. Mnie osobiście najbardziej podobały się opowiadania ze zbioru Tradycyjne opowiadania świąteczne , Zabawne opowiadania świąteczne i Niesamowite opowiadania świąteczne. Ten pierwszy zbiór za takie klasyczne opowieści kryminalne , często z akcją dziejącą się w jakiejś wiejskiej posiadłości za tło mające organizację typowych Świąt Bożego Narodzenia , ten ostatni za niesamowity klimat i nastrój z duchami nawiedzającymi posiadłości i niepokojącymi ludzi. 

Cały ten zbiór mogę określić jako bardzo udany zbiór opowieści, może z wyjątkiem jednego, tego, w którym opowieść dotyczy postaci Lewisa Carolla. Nosi ono tytuł „Bożonarodzeniowy klient” i zazgrzytało mi to opowiadanie w tym zbiorze, nie pasuje mi ono (przypominam, że to moje osobiste odczucia). 
Niemniej jednak pozostałe opowiadania stanowiły dla mnie atrakcję i dobrze spędziłam czas podczas ich lektury. 
Podobało mi się, że nie są nadmiernie brutalne, nie epatują niepotrzebnym okrucieństwem. Intrygi są tu dość klasyczne i być może czasem nawet dość przewidywalne ale są to naprawdę dobrze dobrane opowiadania, tworzące idealny zestaw dla miłośników zarówno opowieści kryminalnych jak i Świąt Bożego Narodzenia. Wielokrotnie daje się odczuć tak zwanego Ducha Świąt, kiedy zwycięża dobro, źli ludzie nawracają, biedni otrzymują pomoc i wiele patowych wydawałoby się sytuacji kończy się dobrze. To mi się podobało. Lubię kiedy akcja książki pasuje do założeń „projektu” a takim jest zbiór opowieści kryminalnych z Bożym Narodzeniem w tle.

Opowiadania, które zapamiętam na dłużej to „Włamywacz i dziwadło” Donalda E. Westlake, „Święty Mikołaj na opak” Mereditha Nicholsona, „Kryminalna opowieść wigilijna” Norvella Page’a i „Boże Narodzenie w obozie” Edmunda Coxa, tu dodatkowo za egzotyczne tło opowieści, której akcja rozgrywa się w Indiach.

Polecam Waszej uwadze zbiór tych opowiadań. Jest naprawdę obszerny, będzie co czytać i jak już wspomniałam, każdy znajdzie w nim coś dla siebie. To bardzo dobry pomysł na lekturę w nieco może wolniejszy od codziennej gonitwy świąteczny czas, gdy można usiąść przy choince rozświetlonej lampkami , obok siebie postawić kubek z czymś dobrym do picia i oddać się lekturze.

Moja ocena to 6 / 6. 

 Wydana w Wydawnictwie Prószyński i S-ka. Warszawa (2020).

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa.

Kiedy zaproponowano mi przeczytanie wznowienia „Chorwackiej przystani” jednej z moich ulubionych autorek, nie wahałam się ani chwili. Przyznam, że mam ją na czytniku ale obecna wersja została podobno wzbogacona. Trudno mi oceniać bo szczerze mówiąc, jakoś do tej pory po nią nie sięgnęłam ale teraz stwierdziłam, że już nadszedł czas tej książki.

Książka to dwugłos matki Anny i córki Weroniki. 
Annę poznajemy jako dziennikarkę gazety, tuż po trzydziestce, która we wrześniu 1991 roku ma zostaje wysłana przez swojego szefa do Chorwacji aby tam zdawać relację z tego, co dzieje się w kraju podczas działań wojennych. Na samym początku swojej drogi jako reporterki wojennej poznaje dziennikarza tamtejszej gazety, Blaża Batelica. Przystojny, zawadiacki, pewny siebie mężczyzna, kobieta, która już od dłuższego czasu jest mężatką i której nie wszystko układa się po jej myśli. Do tego wojenna zawierucha i oto gotowy przepis na romans. Który, nie inaczej, zdarza się i tutaj. 
Między Anną, zwaną przez Blaża , Aną a mężczyzną rodzi się jednak uczucie. 
I to ono nie pozwala na nazwanie tej relacji tylko i wyłącznie romansem. 
Jest między nimi uczucie właśnie, czułość, pragnienie bycia razem fizycznie ale i zrozumienia siebie nawzajem, potrzeba niekończących się rozmów. 

Niemniej jednak , chociaż początkowo Anna chce postawić wszystko na jedną kartę i porzucić męża , po powrocie do Polski nie potrafi tego zrobić. Najwyraźniej z jej strony zabrakło odwagi aby uciąć relację z mężem, trwającą od bardzo dawna. 

Anna zachodzi też w ciążę, co sporo zmienia w jej życiu rodzinnym i zawodowym. 
Kiedy zajmuje się wychowywaniem urodzonej w grudniu 92 roku córki Weroniki a następnie bliźniakami, synami urodzonymi w roku 95 , porzuca na ten czas pracę w gazecie i całkowicie oddaje się domowi. 
O dziwo, mimo odrzucenia go przez kobietę, Blaż nawiązuje z nią początkowo korespondencję, któa zostaje przerwana na parę lat a następnie wznowiona. Muszę przyznać, że prezentowana w książce korespondencja między dawnymi kochankami stanowi bardzo ciekawy dodatek do książki. Anna jak się domyślam, znajdowała w tych listach coś na kształt odskoczni od rutyny codziennego, nie zawsze łatwego, dnia. 

Jak to w życiu, czas biegnie szybciej niż często byśmy sobie tego życzyli i oto dzieci stają się duże. W pewnej chwili, nieco przypadkiem, rodzina trafia na wakacje do Chorwacji. Weronika, pierworodna córka zaczyna interesować się krajem, o którym wie jedynie tyle, że ongiś przebywała tam jej mama. Ale, zaczyna czegoś się domyślać, coś rozszyfrowywać, prowadzi jakieś prywatne dochodzenie , które to skutkuje tym, że całkiem serio zaczyna interesować się tym krajem. 
Nawet studia rozpoczyna na wydziale lingwistycznym związanym z Chorwacją i w pewnym momencie to ona trafia do Chorwacji i to na dłuższy czas. 

I, to ciekawe, mimo, że matka tak starała się chronić ją przed poznaniem kraju, w którym przeżyła miłość i romans, Weronika również ulega czarowi, zarówno pięknego miejsca jak i pewnego Chorwata.

Historia lubi się powtarzać i oto młodsza kobieta niemal w ten sam sposób co jej mama, zaczyna coraz bardziej angażować się w ten związek. Czy będzie on miał szansę na przetrwanie? Czy warto jest rzucić to, co się zna? Czy mamy gwarancję, że poryw namiętności da nam więcej niż znajoma stabilizacja? 
Na te wszystkie pytania  możemy spróbować sobie odpowiedzieć podczas lektury „Chorwackiej przystani”.

Do tego, nie ukrywam, przyjemnie było przenieść się za drugim, bezpieczniejszym już razem, wraz z Weroniką do tego ciekawego i pięknego kraju. Aż czuło się przyjemne ciepło na skórze, smak tamtejszych potraw, gwar zatłoczonych atrakcji miasta. 

Moja ocena to 5.5 / 6 a daję też znać, że zapowiadania jest w Nowym Roku druga część tej chorwackiej serii, na którą, nie ukrywam, czekam z wielką niecierpliwością. 

 Wydana w Wydawnictwie Sonia Draga. Katowice (2017). Ebook.

Przełożył Przemysław Hejmej.

Tytuł oryginału The Burning Room.

Cykl o Harrym Boschu zdecydowanie pomaga w znoszeniu coraz gorszych sytuacji i pandemicznych i nie tylko. 
Czytanie o facecie, który nie daje sobie w kaszę dmuchać i który twierdzi, że liczy się każdy jak również wciela to twierdzenie w czyn pomagając znaleźć winnego, pomaga na nastrój. Gorzej, że o ile Harry Bosch znajduje sprawców, nie zawsze udaje się im wymierzyć należną im karę. 

Niemniej jednak krzepi, że Bosch nie daje sobie wmówić, że liczą się tylko biali, starsi faceci trzymający władzę i że owi faceci mogą dostać od losu (albo i nie 🙂 )  naprawdę niezłą nauczkę. Zwłaszcza, jeśli sprowokują wściekłą kobietę. 

W „Płonącym pokoju” liczą się dwa wydarzenia, które okazuje się, że gdzieś tam się w przeszłości łączą. Otóż umiera postrzelony dawno temu w kręgosłup meksykański muzyk, Orlando Merced. Dziesięć lat temu ktoś strzelił do mężczyzny z zamiarem zabicia go. Muzykowi udało się przeżyć, za to niestety , trafił na wózek inwalidzki gdyż kula strzelca utkwiła w kręgosłupie Merceda. 

Jako, że w tej części Bosch wciąż pracuje w wydziale Spraw Otwartych i Niewyjaśnionych, jemu przypadnie w udziale dochodzenie, kto i dlaczego chciał zabić zwykłego ulicznego muzykanta.

W „Płonącym pokoju” nową partnerką w pracy Harry’ego jest Lucia Soto, która wsławiła się wielką odwagą i bohaterstwem podczas jednej z akcji. 
Okazuje się też, że ma ona swoją prywatną misję do wykonania. Otóż jako dziecko przeżyła tragedię, brała udział w pożarze nielegalnie zorganizowanej placówki przedszkolnej , w którym to zginęły zarówno dzieci jak i ich do końca starająca się ochronić podopiecznych, opiekunka. 

Szybko okaże się, że o dziwo, te dwa wydające się nie mieć ze sobą nic wspólnego wydarzenia, mają jednak punkty wspólne. 

I odtąd zacznie się jak zwykle w przypadku Boscha, ciekawe śledztwo, mające wiele tropów, prowadzące do bardzo wielu postaci. 

I jak już pisałam, okaże się, że Bosch po raz kolejny nie da się zastraszyć ani porzucić sprawiedliwości, która należy się najsłabszym. 

Bardzo polecam Wam książki o Harrym Boschu a tej daruję ocenę 6 / 6. 

 Wydana w Wydawnictwie Albatros i S-ka. Warszawa (2016). Ebook.

Przełożył Andrzej Niewiadomski. 

Tytuł oryginału The Black Box.

Ta recenzja może być nieco spoilerowa więc jeśli chcecie przeczytać tę książkę , uprzedzam i może ją sobie darujcie. Tak więc, uprzedziłam, żeby nie było !

Nie wiem czy tak miewacie, ja tak, chociaż nie co chwila, że bywa, że książka, którą czytam okazuje się jakimś niezwykłym zbiegiem okoliczności kalką czy jakimś odzwierciedleniem tego, co dzieje się dookoła, w różnych sferach, na przykład politycznej. To dość niesamowite czytać niby po prostu kryminał a mieć wrażenie, że gdzieś odbija się gorzka, smutna rzeczywistość.

„Czarna skrzynka” to książka, której akcja dzieje się dwadzieścia lat po wydarzeniach mających miejsce w roku 1992 w Los Angeles. Podczas zamieszek, w czasie których buntowano się przeciwko uniewinnieniu policjantów, którzy brutalnie pobili Afroamerykanina, zostaje zamordowana duńska dziennikarka, Anneke Jespersen. 

Po upływie dwudziestu lat Harry Bosch pracując w wydziale spraw dawnych i zapomnianych podejmuje się mimo licznych przeszkód ze strony nowego przełożonego, nowego śledztwa. Obiecuje „Królewnie Śnieżce” jak nazwano zamordowaną dziennikarkę, że odnajdzie tego, kto zrobił jej krzywdę a przede wszystkim, dlaczego ktoś zamordował na amerykańskiej ziemi młodą dziennikarkę z Europy. Jaki mógł być powód? Najpewniej polityczny, bowiem Jespersen zajmowała się dziennikarstwem na polu walk , jeździła we wszystkie punkty zapalne i w miejsca, gdzie miały miejsca działania wojenne z udziałem wojsk amerykańskim. Czy odkryła podczas jednej z wypraw coś, co mogło skompromitować kogoś na wysokim szczeblu , czy komuś zagroziła?

Prawda okazuje się jednak zupełnie inna. 

Oto bowiem żmudne śledztwo, podczas którego naprawdę liczne grono usiłuje podciąć skrzydła czy może niemal dosłownie, nogi Boscha, ukazuje bardzo przykrą prawdę. 
Gromadę butnych, pewnych siebie mężczyzn, wyposażoną w najsilniejszą z broni , władzę , którzy postanawiają zabawić się z młodą, niczego nie spodziewającą się kobietą. A następne, gdy stanie się najgorsze, nie dać jej powiedzieć słowa a przede wszystkim jak najszybciej zamknąć jej oskarżające grupę mężczyzn, usta! Uciszyć ją za wszelką , najwyższą cenę! Pokazać , gdzie jest miejsce tych kobiet, które odważą się sprzeciwić silnym, męskim gościom, takim, którzy bardzo chętnie pokażą jej gdzie jest jej miejsce. 

W prawdziwym życiu całkiem możliwe jest, że skończyłoby się na niewyjaśnionej sprawie. Na szczęście Connelly chce dać nam, czytelnikom odrobinę nadziei na to, że wszelkie zło, nawet to niewyobrażalne, musi minąć. A złych facetów, którym wydawało się, że ich władza trwać będzie wiecznie, spotyka prędzej czy później, zasłużona kara. 

Moja ocena to 6 / 6. 

 …czyli niechciane święto, które od 2011 niestety, jest w naszym „kalendarzu”.

Jak co roku, mam w sercu i w pamięci nie tylko naszą Emilkę ale wszystkie te Dzieci, o których w ciągu tych ponad dziewięciu lat się dowiedziałam. I naprawdę nie gra roli, czy dziecko miało godzinę, dwa dni, dwa tygodnie czy lat ponad dwadzieścia. Część serca Rodziców została wraz z odejściem tego dziecka wyrwana raz na zawsze.
Przytulam wszystkich znanych mi osieroconych Rodziców. 

 …trafia w tym roku do rąk poetki, Louise Gluck.
Nie będę Wam pisać, że znam i czytam bo nie, nie znam. Ale chętnie poznam bo jak wiecie, lubię poezję. 
I bardzo bym chciała aby więcej jej zauważano, czytano i aby któreś z polskich wydawnictw zdecydowało się szybko przybliżyć nam wiersze tegorocznej Noblistki. 

A Wy? Znacie wiersze tej poetki? 

 Wydana w Wydawnictwie Marginesy. Warszawa (2020). Ebook.

„Wiosna zaginionych” to pierwsza część planowanej przez autorkę trylogii i według mnie to zdecydowanie widać.

Krystyna Lesińska jest emerytowaną policjantką (a dawniej milicjantką). Jej życie nieodwracalnie naznaczyła tragedia. Otóż gdy jeszcze nie skończyła szkoły średniej jej starszy brat Romek wyruszył z towarzystwem ze studiów na wyprawę w góry. Z wyprawy wrócił tylko jeden jej uczestnik, Jacek. 

Pozostali bliscy zaginionych i zmarłych zostali z poczuciem krzywdy i braku zadośćuczynienia. Szansa na sprawiedliwość pojawia się gdy siedemdziesięciotrzyletnia Krystyna spotyka nieoczekiwanie Jacka w sklepie na osiedlu. Jacek mieszka nieopodal niej ! Kobieta śledzi go aż do willi, w której zamieszkuje morderca jej brata jak zawsze nazywano go w jej domu. I w tym momencie w głowie starszej kobiety rodzi się myśl, która już jej nie opuszcza. 
Chce bowiem zabić Jacka. 
Rozpoczyna przygotowania, które polegają między innymi na rezygnacji z farbowania włosów, narzekania na bolące biodro i ogólnie ukazaniu się ludziom w wersji „staruszka”. Tymczasem Krystyna ma w sobie całkiem dużo energii, która to dodatkowo zwiększona zostaje chęcią odwetu na Jacku. 

Plan jednak spali na panewce gdy Lesińska wejdzie do willi starszego mężczyzny z zamiarem popełnienia zbrodni a odkryje tam, że ktoś był pierwszy. Jacek Hermann najwyraźniej naraził się jeszcze komuś niż tylko Krystynie, która po kilkudziesięciu latach zamierzała zemścić się za krzywdę jakiej doznała jej rodzina.

Co jest według mnie dobre w tej książce to wykreowanie postaci Krystyny. Żadnej tam chodzącej idealnej kobiety. Raczej osoby, która wyrzuca sobie to, że nie była idealną matką, która poświęcała często dobro rodziny nad pracę. Nie jest to jednak typ zgorzkniałej i rozpolitykowanej starszej pani a osoba, która przyjmuje świat i rzeczywistość takimi jakie są o ile nie ma pomysłu na to jak zmienić coś, co ją w tej rzeczywistości uwiera. 
Bardzo podobało mi się też to, jak transparentną wydaje się być postać emerytowanej policjantki. Tak, jak się postrzega osoby starsze. Właściwie niemal ich nie postrzega. A już wzięcie pod uwagę starszej pani w kontekście popełnienia przez nią zbrodni wydaje się być sporym żartem. 

Spotkałam się z zarzutem, że książka dzieje się w niespiesznym (czytaj „nudnym” dla niektórych ) tempie. Nie uważam tak, tempo wcale nie jest rozlazłe. Ale jeśli komuś się takie wyda, to według mnie tylko na plus, bo tworzy idealne tło dla tego co chce osiągnąć Krystyna. Starsza pani jednak nie ma aż takiej werwy jak miała chociażby pięćdziesiąt lat wstecz więc według mnie to dobrze oddany tempo do postaci, która prowadzi prywatne śledztwo obok tego oficjalnego. 

Jeśli chodzi o mnie to czytało mi się tę książkę dobrze aczkolwiek uważam, że mogłaby być nieco krótsza. Ale to chyba jedyne zarzuty jakie mam wobec niej. 

Podchodziłam do niej z bardzo dużymi oczekiwaniami i część, ta konstruująca postaci i bohaterów, oczekiwania te spełniła. Intryga kryminalna również interesująca chociaż szkoda, że tę najważniejszą odpowiedź na pytanie jakie zadaje sobie czytelnik, autorka zostawiła na kolejne części trylogii. 

Moja ocena to 5.5 / 6.