o ksiażkach

Wydane w Wydawnictwie Prószyński i S-ka. Warszawa (2010).

Kolejna polska proza, jaką miałam okazję w krótkim czasie przeczytać i znowu przyjemne zaskoczenie. Książka mi się podobała, zainteresowała swoim nietypowym ciężkim klimatem.
Macie czasem wrażenie, że wasz bezpieczny dotąd świat, wtłoczony może zbytnio w rutyny kolei zawalił się? Jeśli tak, reagujecie różnie. Jedni walczą, nie poddają się, inni opadają z sił, jeszcze inni zamykają, co się da zamknąć, przysłowiowe drzwi, palą mosty i uciekają w nadziei, że gdzieś tam w tym innym świecie (czy lepszym?) uda się im dojść do równowagi. Jeśli nie zapomnieć, to przynajmniej nie budzić się z płaczem i poczuciem, że nic już nie będzie tak wspaniałe jak było.
Malwina to wykształcona Polka, która w wieku pięćdziesięciu lat staje na rozdrożu i która uznaje, że w obecnym momencie jej życia może pozwolić sobie na coś, co zapewne zdziwi wiele osób. Otóż wyjeżdża do Włoch, konkretnie do Sorrento, aby tam podjąć się pracy pomocy domowej u pewnej starszej kobiety.
Powstaje ciekawy trójkąt osobowości. Malwina, próbująca rozliczyć się z przeszłością, Carla, u której pracuje i wnuk Carli, Bruno, młody człowiek dopiero kształtujący się tak naprawdę, dojrzewający w pełnym tego słowa znaczeniu. Carla ma za sobą bogatą przeszłość, swego czasu sympatyzowała z socjalizmem i nazywana jest przez porzuconą przez siebie swego czasu córkę terrorystką. Córka Carli podrzuca jej na wychowanie własnego syna, sama zaś znika praktycznie z życia obojga i matki i syna, aby oddawać się uciechom świata, w których to próbuje znaleźć swoje własne zapomnienie.
Malwina wkracza w świat babki i wnuka i początkowo jest tylko i wyłącznie osobą do pomocy w domu, jednak z czasem dla obojga z nich stanie się kimś więcej, niż tylko pomocą domową.
Carla znajdzie w niej oparcie. Bruno, próbujący się z życiem młody twórca, powierniczkę.
To książka, w której dużo jest o tak zwanych przechowywanych na dnie podświadomości grzechach i żalach, o odgrzebywaniu przeszłości, dotykaniu ran, które zdawać się mogło dawno zarosłe jątrzą się jednak wciąż i bolą może nawet bardziej niż kiedyś.
To książka ze specyficznym jak już wspomniałam klimatem, nastrojem, beztroska ciepłego Południa nie ma nic wspólnego z optymizmem i otuchą. Nie, jest sięganie do dna i odbijanie się z niego na różne sposoby. Towarzyszy temu aura niejakiej tajemniczości i zrezygnowania na przemian z namiętnością i uczuciami w rozmaitej skali.
Mimo to nie polecam jej na nastroje smutne bo nie nazwałabym jej optymistyczną, myślę, że może zdołować.
Moja ocena książki to 4.5 / 6.

Wydana w Wydawnictwie Homini. Kraków-Łódź (2010).

Dzięki uprzejmości Megarecenzji udało mi się przeczytać tę książkę, której niestety, nie udało mi się znaleźć w internetowym sklepie, z którego korzystam. A miałam ochotę ją przeczytać ze względu na moje osobiste zainteresowania Chinami współczesnymi, szczególnie właśnie tymi po okresie "Rewolucji Kulturalnej".
Książka została napisana przez młodego człowieka, rocznik 82, co ciekawe, jest on rówieśnikiem przedstawicieli owych "młodych Chin", którymi w swojej książce się zajmuje. Pewnie dlatego było mu łatwiej. Bo pomimo niby otwarcia się na zachód współczesne Chiny wcale takie otwarte się nie zdają być. Nawet w Pekinie, gdzie obcokrajowców jest już obecnie naprawdę dużo, młodzi ludzie nie mają zbyt wielu znajomych z innych krajów a z kolei również przybywający do Chin obcokrajowcy zdają się nie mieć chęci na większą integrację. Jadą tam w konkretnym celu, na zarobek dobrych pieniędzy i trzymają się w swoim zamkniętym środowisku.

Rówieśnicy autora to osoby, których Rewolucja Kulturalna nie dotknęła osobiście, ale raczej pośrednio. To ich rodzice stali się ich "ofiarami". I to widać, bo to niestety, procentuje, chociażby w tym, jak większość rodziców podchodzi do kwestii wykształcenia stawianego dzieciom, w większości jedynakom na skutek polityki rodzinnej Państwa Środka. Rodzice chcą nadrobić swoje własne niedostatki, braki co powoduje, że na młodych ludziach ciąży wielka presja i bardzo wiele oczekiwań, czego symbolem są chociażby lata nauki i katorżnicze wręcz egzaminy maturalne i na studia. Co roku w Chinach wielu młodych ludzi, którym się nie powiodło, popełnia samobójstwa. Odnoszę wrażenie, że osławiona presja pracy Japonii jest niczym w porównaniu z tym, jak traktuje się obecnie młodzież w Chinach. Nie jestem przekonana, że jest to dobre, wręcz odnoszę wrażenie, że więcej przynosi szkody niż pożytku, ale o tym chyba sami Chińczycy dopiero przekonać się muszą.

Autor opisuje sytuację ludności napływowej do większych miast najbardziej na przykładzie Pekinu i niechęć, jaką jest ona otoczona jak również pewnego rodzaju dualizm myślenia, jaki towarzyszy temu procesowi. Ludność napływowa przydaje się do wykonywania najcięższych prac, których mieszkańcy Pekinu wykonać już nie chcą, ale za to obwinia się och o zawłaszczenie miast, odbieranie miejsc nauki itd.

Autor zwrócił uwagę na to, jak mimo presji ze strony otoczenia młodzież w Chinach wciąż pozbawiana jest możliwości rozwinięcia indywidualizmu. Oczywiście niektórzy mogą zrzucić to na karb mentalności kraju dalekiego Wschodu, w którym w masie zdziałać można więcej niż pojedynczo, wydaje się jednak, że na dłuższą metę nie przyniesie to dobrych owoców.

Dobrym pomysłem jest według mnie zamieszczenie na końcu książki solidnej bibliografii odsyłającej nas na rozmaite ciekawe strony w internecie pozwalające zgłębić problem Chin współczesnych i naszych rówieśników, na których oczach działy się tak wielkie zmiany. Zmiany, które być może działy się aż nadto szybko ale o tym wypowiedzieć powinni się raczej ci, którzy znają się na socjologii społecznej.

Jak pisze sam autor "Obserwacja Chin jest jak hazard (…)". Zgadzam się z jego tezą. Odnoszę wrażenie, że współczesne Chiny są wciąż jak puszczona w ruch ruletka. Nie wiemy dokładnie, na czym konkretnie w przyszłości się zatrzyma i czy zdarzy się spektakularna wygrana czy porażka.

Moja ocena książki to 4.5 / 6.