o ksiażkach

Wydana w Wydawnictwie Znak. Kraków (2017). Ebook.

Ta książka okazała się dla mnie być jak tytułowy (nieco zmodyfikowany ) prezent. Dar świetnej prozy, wnikającej we mnie do głębi. Wiem, brzmi górnolotnie ale szczerze mówiąc, trudno, bo tak właśnie z tą książką się czułam podczas lektury.
Zaskakujący jest jej zasięg w moje emocje i nastrój jako, że napisana jest w sposób oszczędny, minimalistyczny. A jednocześnie podczas lektury dosłownie napawałam się opisami codzienności narratorki. Której nawiasem mówiąc imienia nie poznajemy podczas lektury. 

Myślę, że „Purezento” dotarła do mnie w najbardziej odpowiednim momencie. Jestem po lekturze „Manufaktury codzienności” Joanny Matusiak a w tej książce również kładziono nacisk na uważność, na skupienie się na „tu i tera”. 

Na okładce, idealnie zaprojektowanej przez Jaśka Krzysztofiaka, istnieje informacja, że jest to powieść w duchu zen. Nie znam się na tym ale pasuje mi ona do tego wschodniego stylu opzeżywania rzeczywistości. Istnienia tu i teraz, odczuwania tu i teraz, nie pozwalania myślom na zniszczenie aktualnej chwili. 

Jest to bowiem książka niespieszna, spokojna, ascetyczna, minimalistyczna właśnie. A jednocześnie w sposób niezwykle prawdziwy i wyważony dotykająca wrażliwości , przeżyć bohaterki, którą jest narratorka o nieznanym dla nas imieniu.

Bohaterka jest nauczycielką języków polskiego i angielskiego. Poznajemy ją w trudnym momencie życia bowiem w tragiczny sposób ginie jej chłopak. Dodatkowo już chwilę po dramatycznej chwili bohaterka nie mając możliwości spokojnego przeżycia swojej żałoby, dowiaduje się, że od roku była zdradzana. Nie pomaga to w natłoku uczuć jakie na nią spadły. 

Dlatego być może z chęcią przyjmuje propozycję Japonki, pani Myoko, która proponuje jej zamieszkanie w jej japońskim domu i na czas nieobecności właścicielki, która zwiedza kraje Europy, doglądanie domu i spacerowania z kotem pani Myoko. Kot o imieniu Mushin jest dość oryginalny (czy istnieją nie oryginalne koty??) , lubi gdy wozi się go na spacery ale stanowi bardz dobrego towarzysza samotności w pustym japońskim domu.

Szybko okazuje się zresztą, że narratorce nie uda się samej odpocząć i zmóc z traumą żałoby i zdrady albowiem zostanie jej zaproponowana nauka pewnej niezwykłej sztuki naprawiania porcelany i ceramiki. Mowa tu o dawnej sztuce japońskiej jaką jest Kintsugi. Nie wnikając w encyklopedyczne opisy, polega ona na łączeniu potłuczonych fragmentów ceramiki bądź porcelany za pomocą laki połączonej ze sproszkowanymi materiałami szlachetnymi. Sztuka ta, której naukę przejdzie bohaterka, pojawia się w tej konkretnej książce nieprzypadkowo. Albowiem jeśli zerkniecie do zdjęć naprawionych w ten sposób naczyń okaże się, że owe łączenia, naprawdę widać. O to właściwie w tym wszystkim chodzi. Nie o zamaskowanie szkody, nie. Owo uszkodzenie widać ale widać też, że naczynie jest ponownie całe, gotowe do użycia. To symboliczne porównanie do stłuczenia wewnętrznego jakiego doznała bohaterka i jej powolnego powracania do nowego świata, do rzeczywistości „po stracie”. Kiedy nie ma co udawać, że coś się nie wydarzyło, nosimy po takiej stracie dożywotnie blizny, znaki ale jesteśmy i żyjemy. Już sam proces naprawczy trwa i jest żmudny co odczuwa bohaterka na własnym ciele w mocno fizyczny sposób. Ale to znów symbolika dochodzenia do siebie po stracie i tego, że ów proces nie jest ani łatwy ani nie trwa krótko.

Podobał mi się język i styl w jakim jest napisana ta książka. Niby minimalistycznie ale w sposób tak plastyczny, że dosłownie widziałam całe sceny, obrazy jakbym oglądała film. Lub, co może dla niektórych będzie dość obrazoburcze, drzeworyty ale nie te stare, a właśnie sceny nowoczesne ale wykonane w dawnej technice drzeworytu. 

Cieszyła mnie jako czytelniczki oryginalność poznawanych przez narratorkę postaci. Nie ma tam osoby banalnej, nudnej, każda z nich na swój sposób jest interesująca i warto się jej przyjrzeć. 
Podobało mi się, że żałoba bohaterki przeżywana była właśnie w Japonii, i na swój sposób rodzi się tam nowa bohaterka. Kobieta zyskuje zupełnie nowe podejście do świata, do innych. To tam podczas żmudnej naprawy ceramiki i sklejania własnych wewnętrznych ran, uczy się ona żyć „tu i teraz”. Jak sama mówi, „Między mną i światem tworzyła się nowa więź tam, gdzie wcześniej był mur”. Innymi słowy naprawiając naczynia metodą Kintugi bohaterka uczy się naprawić własne życie. Ale robi to powoli i starannie. I odczuwa przy tym fizyczny ból. Niemniej jednak zapewne tym właśnie okupiona jest każda poważna zmiana. I aby wygonić ze swojego życia rekiny ludojady musimy w to włożyć bardzo wiele wysiłku. Sądzę, że imienia bohaterki nie poznajemy całkowicie świadomie ze strony autorki , bowiem tych zmagających się z rekinami ludojadami, jest dużo, dużo więcej. A tak naprawdę na swój sposób jesteśmy tymi walczącymi my wszyscy, i każdy na swój sposób. 

Jestem zachwycona tą książką. Tak więc podczas jakichkolwiek dyskusji na jej temat będę zdecydowanie jej bronić bo uważam, że jest wspaniała. Ale z pewnością – nie dla każdego. 

Polecam.

Moja ocena to 6 / 6. (Dałabym 6.5 ale Wiecie, staram się jednak i w ogóle , no 🙂 ).

Wydana w Wydawnictwie W.A.B. Warszawa (2018). Ebook.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa.

„Ogród Zuzanny” to część pierwsza nowej serii i jego podtytuł brzmi „Miłość zostaje na zawsze”.

Czytając tę książkę przeniosłam się na chwilę do ogrodu mojej nieżyjącej od dawna Babci ze strony Ojca. Ogrodu, który zdeterminował moje kwiatowe gusty na resztę życia albowiem już dawno odkryłam, że kwiaty, które darzę sentymentem to nie inne jak te rosnące dawniej w babcinym ogrodzie.
Z przyjemnością sięgnęłam po tę książkę, w której wielką rolę odgrywały właśnie rośliny,  kwiaty i sekretny język kwiatów tak popularny w czasach wiktoriańskich. 

Akcja książki rozgrywa się w stworzonym przez autorki książki miejscowości-ogrodzie, jakim jest położona kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy Stara Leśna (budząca skojarzenia nieodmienne z Podkową Leśną).

W starej willi noszącej miłą uchu nazwę Kurza Stopka, w dodatku umiejscowionej na ulicy Jeża mieszka czworo członków rodziny. Niemal dziewięćdziesięcioletnia Cecylia, jej córka, Krystyna, prawie czterdziestoletnia wnuczka Cecylii i córka Krystyny – Zuzanna i syn Zuzanny, Wojtek. 
W domu brakuje czasem pieniędzy ale nigdy miłości chociaż bywa ona przez poszczególnych członków rodziny okazywana na najrozmaitsze sposoby.

Tak czy inaczej, rodzina Czapliczów wiedzie spokojny żywot, którego rozrywką jest cotygodniowa rozgrywka karciana organizowana przez Cecylię, na którą to grę zaprasza ona zaprzyjaźnionych aptekarza, księdza proboszcza i cukiernika. 

I może życie upływałoby im tak spokojnie gdyby nie fakt, że w Starej Leśnej pojawia się dawna miłość Zuzanny. Obecnie Adam Przygodzki jest na etapie zamieszania z małżeństwem. Właściwie to jego żona wystąpiła o rozwód a on nabył piękną willę, którą remontuje. Zuzanna zaś pracująca w miejscowej firmie zakładającej ogrody i prowadzącej sklep ogrodniczy ma Adamowi rozplanować na nowo dawniej piękny a obecnie zniszczony ogród.

Akcja książki działa się dość przewidywalnie ale zupełnie mi to nie przeszkodziło. Raz na jakiś czas lubię przeczytać coś, co nie będzie obfitować w nadmiar nieszczęść spadających jak grom z jasnego nieba na niczego nie spodziewających się bohaterów. Lubię też, kiedy złe sprawy udaje się wyprostować i kiedy bohaterowie otrzymują lepszy los. Tak jest nie inaczej w tej książce. Ponieważ bohaterki mają liczne grono przyjaciół i znajomych, o każdym z nich czegoś się dowiadujemy i możemy podczas lektury kibicować losom wielu postaci. Opis języka kwiatów i samych roślin dodaje książce wiele uroku i sprawił, że ja osobiście wróciłam wspomnieniami do tej części mojego dzieciństwa, którą spędzałam w babcinym ogrodzie. 

Mnie się bardzo ta książka podobała i jestem tą osobą, która czeka na jej kontynuację. Tym bardziej, że zmartwiłam się zakończeniem „Ogrodu Zuzanny” i mam nadzieję, że…no ,ale nie będę zdradzać o co chodzi. 

Moja ocena to 6 / 6.

Wydana w Wydawnictwie Książnica. Grupa Wydawnicza Publicat SA. Poznań (2018).
Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa.

Lubicie czytać książki z nieco onirycznym i tajemniczym klimatem ? Opowiadające o czymś, czego już nie ma? O światach, które przeminęły? Napisane ładnym językiem ? Takie, w których nie prędkość akcji się liczy a treść, istota opowieści? „Szeptać” jest właśnie taką książką. 

Od razu chwalę okładkę zaprojektowaną przez Mariusza Banachowicza. Tak łatwo można było wpaść w sztampowy obrazek, zdjęcie sielskiej okolicy z jakąś ładniutką chałupką. Zamiast tego mamy utrzymaną w tonach czerwieni czy purpury okładkę. Widzimy na niej jedynie czyjeś dłonie (mamy podejrzenie, że kobiece) przytrzymujące słój, w którym znajduje się domek. Ta figurka domku wydaje mi się być bombką choinkową ale też o to spierać się nie zamierzam bo nie jest to najważniejsze. W każdym razie okładka idealnie komponuje się z treścią książki a to już dla mnie plus. 

Michała, głównego bohatera i drugiego z narratorów powieści, poznajemy w istotnym momencie jego życia. Właściwie, w przełomowym momencie jego życia. Oto bowiem Michał niebawem zostanie ojcem. Michał przybywa do odziedziczonego po dziadkach drewnianego domu niedaleko Krakowa. To drugi moment ważny w jego życiu. Coś się definitywnie skończyło. Wraz z ojcem mają sprzątnąć dom i zdecydować się na rozbiórkę, do czego jednak nie dojdzie. A sprawi to pewne znalezisko dokonane przez Michała na strychu dziadkowego domu. Odnajduje tam bowiem kasety magnetofonowe. Tak tak, jest to jak podróż do przeszłości, do czasów gdy nośnikiem dźwięku nie były pliki MP3 a stare, poczciwe taśmy. Na tych okazuje się, że pozostały nagrania opowieści dziadka Franciszka snutej na kilku spotkaniach dziadka i wnuka w czasie pamiętnych wakacji jakie Michał spędził u dziadków na wsi w roku 1995. Wtedy w Rzeczowej początkowo wydawało się, że wakacje będą raczej spokojne jeśli nie nudne a okazały się jednymi z najlepszych i obfitujących w interesujące opowieści dziadka, wakacjami Michała. Dodatkowo poznał podczas nich kogoś dla siebie ważnego. 

Nagrane podczas tamtych letnich tygodni spędzonych we wsi Rzeczowa kasety to snuta przez dziadka Franciszka opowieść zarówno o rodzinie bohatera jak i o wsi, w której mieszkali dziadkowie i o historii rodziny. Jest tu i karczma, która z powodu siły złego zapadła się ongiś pod ziemię, i dziwny stawik , w którym nikt się nie kąpał i tajemnicze wojsko, z którym zniknął pradziadek Michała. 
Narratorem książki jest i Michał i po trochu, dziadek Franciszek właśnie. Z opowieści dziadka wyłania się obraz przeszłości, tak istotnej dla młodego człowieka , który jak każdy, na pewnym etapie życia chętnie dowiaduje się o przeszłości rodziny i bliskich.

Z opowieści zaś Michała dowiadujemy się nacechowanych nostalgią wspomnień z sielskich, dobrych lat dzieciństwa, jak również poznajemy proste życie jakie toczyło się na wsi. Powtarzalność niektórych czynności wokół gospodarstwa, ba, nawet rutyna ale i szacunek do ziemi, do tego, jak się na niej pracuje i jak ciężka jest to praca, ten obraz wyłania się ze wspomnień wakacyjnych głównego bohatera. Nacechowane czułością spojrzenie wstecz dotyczy zarówno dziadka Franciszka jak i Michała. Być może dlatego, że obu ich łączy wspólna miłość do wsi, do życia prostszego lub po prostu zupełnie innego niż miejskie. Ci dwaj mężczyźni czują, że wieś jest ich naturalnym środowiskiem, w którym czują się najlepiej. 

To wreszcie opowieść o tym co w życiu jest najważniejsze czyli o rodzinie, o domu, o wartościach, które nas kształtują, o codziennych czynnościach, z których składa się życie. Życie, których rytm wyznaczają zmiany pór roku czy dnia. I o tym, że snucie opowieści to mimo rozwoju techniki wciąż tak samo zajmująca sprawa zarówno dla narratora jak i słuchaczy. Jak również o tytułowych szeptach, które są bardzo, bardzo ważne i mają wręcz terapeutyczne znaczenie. Ojczym dziadka Franciszka, Kazek, powiedział mu kiedyś, że „(…) Szepty są bardzo ważne, (…) bo są ciche i trafiają prosto do ucha. (…) są z serca i z duszy.”

Piękna to opowieść, taka niespieszna , z akcją rytmiczną i spokojną jak letnie dni spędzane w wiejskim gospodarstwie, a jednocześnie przepełniona treścią dotyczącą tego, co w życiu jest dla nas najistotniejsze. I o tym co według dziadka Franciszka powiodło się ojczymowi Kazkowi, który „(…) Uczynił z życia cud”.

Moja ocena to oczywiście 6 / 6. 

Wydana w Wydawnictwie Novae Res. Gdynia (2017). Ebook.

Ta książka jest niezwykła. Świetna. Niesamowicie dobra. Z przeczytanych przeze mnie książek Magdaleny Knedler – ta jest jak dotąd najlepsza. Zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Jest to z pewnością tego rodzaju książka, którą mogę nazwać „wycyzelowaną” pod każdym względem. Wliczając w to wycyzelowanie świetną okładkę, minimalistyczną, idealną, dokładnie taką jaką ta książka powinna mieć. A okładka zaprojektowana została przez Seweryna Swachę.

Wszystko tu jest na miejscu i wszystko do siebie pasuje. A przy tym jest to książka obyczajowa. Dlaczego zabrzmiało to jak zarzut? Z mojej strony na pewno nie jest to zarzut ale wiem, że wiele osób słysząc „książka obyczajowa” od razu wartościuje książkę jako lekką opowieść. A w tym przypadku zdecydowanie tak nie jest. 

Adelę Henert poznajemy w lutym. Bohaterka właśnie powróciła do rodzinnego miasta , Wrocławia, z Włoch. Tam mieszkała ostatnio ze swoim mężem, Pawłem w Sperlondze , miasteczku położonym nad Morzem Tyrreńskim. Adelę poznajemy jako wdowę i szybko orientujemy się, że ze śmiercią jej męża, ósmego grudnia poprzedniego roku, wiąże się jakieś bardzo mroczne wspomnienie bohaterki. Tak mroczne, że wywołujące u niej postanowienie czynienia „jednej dobrej rzeczy” , które to postanowienie nie ograniczy się do jednej dobrej rzeczy przez nią czynionej. W lutym,niemal zaraz po powrocie do Wrocławia, Adela idzie do zakładu fryzjerskiego i oddaje swoje włosy w szczytnym celu do znanej fundacji z przeznaczeniem na peruki dla kobiet po chemioterapii. Potem podejmuje się kolejnych zadań, dobrych uczynków, jakby chcąc coś odkupić. „Coś” o czym wie jak na razie tylko ona sama. 

Adela nie bardzo ma do kogo wracać we Wrocławiu. W rodzinnym domu nie żyło się jej najlepiej. Nie było tam żadnej patologii ale po prostu zabrakło miłości. Jednak los pomaga jej i znajduje wolne mieszkanie podnajmując piętro w poniemieckiej willi Daniela. Ten wykładowca akademicki mieszkał tam z ciotką, która niedawno zmarła ale nie chcąc pozbywać się domu postanawia część wynająć. I tak się poznają dwie oryginalne postaci. Rodzi się z tego znajomość, potem stopniowo bardzo piękna przyjaźń. Daniel szybko orientuje się, że to co czyni jego współlokatorka to rodzaj prywatnej pokuty, którą Adela wypełnia ale nie komentuje tego w żaden sposób a wręcz podsuwa jej nowe pomysły pomocy dla innych. 

Bohaterka podejmuje pracę w kawiarni „Becky Sharp”prowadzonej przez miłą i nieco oryginalną z wyglądu i dość ekscentryczną Barbarę. Można więc powiedzieć, że powoli życie Adeli wkracza na drogę stabilizacji i staje się nieco spokojniejsze. 
Wraz z Danielem podejmuje się pewnego rodzaju prywatnego śledztwa dotyczącego tajemniczej korespondencji otrzymywanej przez ciotkę Daniela, Stefanię Tarczyńską. Ta barwna postać w pewnej chwili stała się jedyną opiekunką dla dorastającego chłopaka i wywiązała się z tego zadania wspaniale. Jednak okazuje się , że i ta pani miała jakieś własne tajemnice, sekrety, które z czasem powoli odkryją Adela i Daniel. Ta dwójka zbliża się do siebie coraz bardziej  i okazuje się, że chyba los chciał tych dwoje ze sobą spotkać i poznać. 

I tak „spędzamy” z Adelą niemal cały rok, od lutego do grudnia, dowiadując się powoli o tym, co tak naprawdę działo się wcześniej w jej życiu, jak wiodły się jej losy ale przede wszystkim co i dlaczego tak ją „uwiera” a co ma związek ze śmiercią jej męża.  Dowiadujemy się też o tym jakie tajemnice skrywała ciotka Daniela i dlaczego być może do końca życia nie związała się z nikim na stałe. 

Magdalena Knedler lubi w swoich książkach podkreślać ważność czy to książek czy utworów muzycznych. Jak mówiłam, w jej „Nie całkiem białym Bożym Narodzeniu” aż prosiło się o dołączony do książki soundtrack z utworami muzycznymi z tego kryminału. Tu podobnie chociaż mamy do czynienia z muzyką bardziej stonowaną, klasyczną, jazzem , nie do końca popularną. Podobnie zresztą jak dzieła literackie, które są wspomniane w „Historii Adeli” nie są popularne i na topie. Na końcu książki zresztą autorka sama proponuje listę filmów do obejrzenia (dwa filmy są szczególnie związane z bohaterką, z dwóch różnych powodów) , listę utworów muzycznych do wysłuchania i miejsca do odwiedzenia. 

Dla mnie „Historia Adeli” to bardzo pięknie rozpisana opowieść o żałobie i dochodzeniu do siebie po stracie kogoś bliskiego. Do przebaczenia sobie samej (nawet jeśli dla osoby postronnej „wina” może wydawać się nieistniejąca). I o tym, że w złych chwilach dobrze jest mieć kogoś przy sobie.  Nie wiem czy to powieść dla każdego. Nie ma tu szybko dziejących się wydarzeń, to po prostu kawałek, wycinek, niemal roczny fragment życia Adeli. Po prostu tytułowa „Historia Adeli”. Dla mnie napisana w taki jak już mówiłam, piękny, delikatny sposób.

Dodatkowo oszołomiło mnie to muzyczno , książkowo , filmowe nawiązywanie. Widać w nim było erudycję autorki i jej miłość do sztuk wszelakich a ja miejscami czułam się nieco ignorantką (ale nie szkodzi, dzięki tej książce poznałam nazwiska, których do tej pory nie znałam więc ha, można dodać, że ma ona również walor edukacyjny 🙂 ).

Na końcu czytając listę podziękowań autorki do różnych osób, w tym blogerów książkowych, mocno im pozazdrościłam możliwości „obcowania” z czymś tak dobrym przed jego wyjściem w druku. Jak niesamowicie przyjemnym uczuciem musi być móc współpracować z autorką na każdym niemal etapie powstawania takiej książki. 

Wiem, że nie udało mi się oddać całości mojego zachwytu nad tą książką i zapewne do końca nie potrafię wyjaśnić dlaczego ta akurat mnie aż tak zachwyciła. Dla mnie jest to książka, która pozwala mi przypomnieć sobie za co konkretnie kocham literaturę. Za możliwość przeniesienia się w jakiś zupełnie nowy, inny świat, zagłębienia się w niego. Doznania takich a nie innych wzruszeń, przemyślenia tych czy innych spraw. Jakkolwiek w tym momencie nie zabrzmiałoby to banalnie, wyniesienia dla siebie z lektury czegoś więcej od po prostu udanie spędzonego nad lekturą czasu. 

Świetna literatura. Ogromnie polecam. Moja ocena 6 / 6 ( i tylko nie 6.5 bo przecież solennie sobie przyobiecałam, że w tym roku trzymam się uczciwie darowanych gwiazdek, najwyżej trzeba będzie rozważyć podniesienie o jedną gwiazdkę oceny). Na pewno „Historia Adeli” będzie jedną z najlepszych czytanych przeze mnie w 2018 roku książek.

Wydana w Wydawnictwie Książnica. Grupa Wydawnicza Publicat SA. Poznań (2018).

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa i Autorki.

Po pierwsze, sama sobie pozazdrościłam kiedy otrzymałam przesyłkę z tą książką. Otrzymałam ją bowiem w najlepszym dla czytelniczki pakiecie, czyli wraz z przepięknie pachnącą pomarańczą szklaną świecą i aromatyczną pomarańczową (a jakże, wszak wszystko ma pasować do okładki) herbatą. Szkoda, że w pakiecie nie dosyłają od razu wolnych minut, które można by wykorzystać na lekturę. 

I znowu , świetna okładka projektu Ilony Gostyńskiej-Rymkiewicz. Gra w kółko i krzyżyk rozrysowana na pomarańcze w roli kółek i liście ułożone w kształcie krzyżyków. Świetny pomysł. Motyw z pomarańczami pojawił się nawet w tej książce ale według mnie okładka świetnie oddaje treść książki. Czyli coś na kształt rozgrywki między sercem a rozumem Baśki, głównej bohaterki. Jak również to, jak różnią się ona i Marcin. 

Baśka ma trzydzieści sześć lat i poznajemy ją w styczniu, w chwili tuż po rozprawie sądowej orzekającej o końcu jej niemal osiemnastoletniego małżeństwa.

Już obecnie były mąż zostawił żonie jeden ze swoich klubów fitness i willę na Salwatorze. 
Baśka już w momencie rozwodu wie, że będzie czuła się w tym domu nieco samotna i niekoniecznie ma to związek z rozstaniem z partnerem a raczej z dziećmi. Starszy syn studiuje za granicą, młodsza, prawie pełnoletnia córka, Karolina, decyduje o tym, że chce zamieszkać z ojcem i jego nową partnerką. 

Baśka mimo, że związek z byłym mężem zwłaszcza pod koniec nie był dobry, odczuwa jednak coś na kształt smutku. A raczej swoistego rodzaju żałoby po sobie samej jako żonie Jurka. Szybko jednak musi wziąć się za siebie. Ma przy sobie na szczęście przyjaciółkę, Lilkę. To Lilka namawia Barbarę do pisania pamiętnika. („Baśnik” od Basi czy od baśni, która może zdarzyć się w życiu kogoś, kto już w dobre zakończenia przestał wierzyć?).  Pomysł, początkowo nieco wydrwiwany przez Basię , okaże się jednak na dłuższą metę dobrym pomysłem na rozprawienie się z rozwodem, z nową sytuacją, z przeszłością. Narrację poznajemy więc zarówno trzecioosobową jak i z pamiętnika bohaterki. 

Basi już już wydaje się, że poukładała sobie nową sytuację, kiedy poznaje Marcina. Różni ich niemal wszystko. Począwszy od sytuacji życiowej, materialnej, wykształcenia. Najbardziej jednak różni ich wiek bowiem Marcin ma dwadzieścia sześć lat. Dziesięć lat, które w niektórych sytuacjach historycznych wydają się mgnieniem oka ale w ich sytuacji są niemal przepaścią. I, co ciekawe, ci coraz bardziej zbliżający się do siebie ludzie różnią się również w spojrzeniu na potencjalny związek. Bowiem to Basia obawia się związku, nie chce nawet myśleć o tym aby być z młodszym o tyle lat mężczyzną. On zaś podchodzi do tego bardzo poważnie. Chce przynajmniej spróbować dać im szansę. 

Basia ze swojego małżeństwa wyszła mocno okaleczona emocjonalnie. O tym, co tak naprawdę działo się za drzwiami pięknej willi dowiadujemy się stopniowo. W tej sytuacji faktycznie nie dziwi nas jako czytelników ogromna rezerwa i nazwijmy rzeczy po imieniu, lęk jaki w sobie nosi Basia, właśnie w obawie o nowy związek. Tym bardziej, że ogromnie razi ją samą ta dzieląca ich różnica wieku. Z pewnością nie należy się jej dziwić. Każdy związek rodzi się oczywiście w euforii i w przekonaniu, że wszystko będzie dobrze. Na ogół jednak łączą się ze sobą osoby, które więcej łączy niż dzieli. A tu sytuacja jest dość odmienna od tej, do której zapewne społecznie już poniekąd przywykliśmy. O ile bowiem związek bardzo starszego mężczyzny z młodziutką dziewczyną budzi coraz mniej kontrowersji (a komentarze zapewne najbardziej nacechowane są nutką zazdrości niż zdroworozsądkowymi argumentami), o tyle wciąż społecznie nieakceptowalne jest najczęściej związanie się kobiety z młodszym partnerem. Poprawcie mnie, jeśli się mylę. Nikt się nie zgłasza? No, właśnie, wiedziałam. 

Basia i Marcin jednak zwyczajnie zakochują się w sobie (serce wszak nie zagląda w metrykę) i powoli zbliżają się do siebie. Ta książka ma w sobie trochę erotyki ale takiej delikatnej, ze smakiem, w sam raz, więc daję znać bo a nuż ktoś nie czytuje, nie chce, denerwuje się na samą myśl czy cokolwiek, to ostrzegam 🙂 
Niemniej jednak poza tym naprawdę istotne są poruszane przez Beatę Majewską problemy. Jak właśnie te dotyczące różnicy wieku partnerów. I nie tylko ale nie chcę zbyt dużo pisać bo nie chcę zdradzić zbyt wiele z tego , czego czytelnik dowie się powoli podczas lektury. Warto też jest zwrócić uwagę na takie niby drobniejsze wątki a mnie akurat mocno zainteresowały czyli dzieciństwo Marcina i to jak do pewnego czasu wiodło się jego życie.

Książka kończy się w momencie, w którym się kończy i pozwala wierzyć, że w danym momencie wszystko potoczy się dobrze. Jednak tego tak naprawdę nie wiedzą ani sami bohaterowie ani zapewne autorka (bowiem często czytam wypowiedzi autorów, którzy twierdzą, że w pewnej chwili ich bohaterowie zaczęli żyć własnym życiem).  Tak czy inaczej, pozwolę sobie wierzyć, że Basi i Marcinowi uda się. Nie oni w końcu pierwsi i nie ostatni zdecydowali się na taki związek więc może niesie to po prostu optymistyczne przesłanie, że im się uda? Że dalsze lata nie zmienią radykalnie wzajemnego ich do siebie uczucia i relacji? Tego im bardzo życzę.

Moja ocena to 5 / 6.