Miesiąc: Maj 2018

Tak mogłabym zatytułować dzisiejszy wpis. Nie ukrywam, ze pojawił się on niejako po przeczytaniu pewnego stwierdzenia w innym miejscu (nie chcę pisać za wiele bo wiem jak to jest, chce się dobrze a można komuś zaszkodzić). I zaczęłam myśleć jak to jest z tym promowaniem siebie. W różnych aspektach. Kiedy jesteś kimś, kto pisze na przykład (a nie promowaniem się jako matka roku czy idealna przyjaciółka :P). Pisze się jako autor, autorka lub prowadzi jakieś miejsce w sieci , gdzie słowo się liczy. Czyli na przykład blog, książkowy jak ja na przykład. Już wiem,że w tym medialnym wyścigu zostałam daleko za linią startu. Kiedy inni szykowali kopyta do biegu, ja najwyraźniej sprawdzałam tekst czy nie zawiera zbyt wielu błędów. Tak czy inaczej, w blogosferze istnieje mój blog już długo, w tym roku „stuknie” czternaście lat ale z pewnością nie mogę nazwać go blogiem najbardziej popularnym. Co nie oznacza, że nie cieszę się z każdego, podkreślam, każdego komentarza (nie dopuszczam jedynie tych komentarzy moderując, które są komentarzami mającymi reklamować usługi sprzedaży itd, szczęśliwie nie muszę). I wychodzi na to, że prowadząc blog prowadzę go faktycznie dla siebie i grona znajomych. Nie poznałam tajnik samopromocji, trochę pewnie to moja wina, bo nie wstawiam zdjęć, nie organizuję konkursów, po prostu piszę co mi w duszy gra po lekturze. Są wydawnictwa, którym to nie przeszkadza i tym jestem wdzięczna za chęć współpracy, są autorzy, którzy chcą abym czytała ich teksty bo to co piszę jest dla nich ważne i to mnie wzrusza bardzo. Tak to już jest i tyle. Ale. Ale. Mnie nikt nie wydaje ( w sensie, moich tekstów nie wydaje 😛 ) , ja z pisania nie zarabiam na życie. A autorzy owszem. Wiem, że pewnie nie wszyscy i większość z nich ma zawód wiodący a na życie z pisania mogą sobie pozwolić jedynie nieliczni. Ale to oznacza, że spora część autorek i autorów starając się zarobić na swoich książkach ma zgryz. Bo nie są zbyt promowani przez wydawnictwa. Ja oczywiście rozumiem aspekt finansowy całego przedsięwzięcia i rozumiem jak najbardziej mechanizm, czyli promujemy i polecamy jako wydawca to, co wiemy, że ma szanse się sprzedać i na czym zarobimy. Absolutnie nie oczekuję od kogokolwiek działalności charytatywnej (rozumiem, że wydawca ma czynsz do opłacenia i finanse dotyczące samej działalności gospodarczej a również po prostu chce też z tego czym się zajmuje wyżyć). Mówię tu o innym mechanizmie, który zauważyłam sama dawno już temu ale dzisiaj pewne słowa jakoś dały impuls do tego wpisu i ot co.

A jest to taki wpis, że mam ochotę o coś Was poprosić. Podajmy sobie nazwiska autorów (skupmy się dzisiaj na autorach polskich), których książki bardzo nam się podobają, które lubimy a które, jak się nam wydaje, nie są dość promowane. Już parę razy pisałam o kilku autorkach w tym kontekście, że według mnie piszą bardzo dobre książki, w swoich gatunkach literackich, którymi się zajmują , a wydaje mi się, że nie dość się je promuje. Ponieważ rozumiem, że autorka czy autor pisząc chcą nie tylko zarobić ale trafić do drugiego człowieka swoim słowem a przede wszystkim poczuć, że z drugiej strony jest autor, więc mogę zrozumieć poczucie rozgoryczenia jakie może towarzyszyć w chwili, gdy nie ma się wrażenia, że ktoś jest w stanie znaleźć naszą książkę w księgarni. I nie chodzi tu o książki wydane kilka lat wstecz ale całkiem jeszcze nowości. Ja wiem wiem, książka podobno teraz „żyje” trzy miesiące czy coś koło tego ale jako czytelniczka nie muszę mieć w sobie zgody na taką sytuację . I faktycznie jej nie mam. 

Długi wstęp (ale nie Bronisław, jak w Kubusiu Puchatku) ale uważam, że potrzebny bo chcę abyście zrozumieli o co mi z kolei chodzi. Nie o narzekanie , że nie promują, a o polecenie sobie i innym nazwisk autorek i autorów, co do których mamy wrażenie (może mylne, na pewno subiektywne, więc nasze własne), że nie są polecane, nie są często zauważane. I że szkoda aby inni czytelnicy, zwłaszcza ci, co do których gustu czytelniczego jesteśmy pewni, że jest zbliżony do naszego, nie poznali książek tych autorów. Bądź w chwili gdy się wahają czy po książkę danej autorki sięgnąć, przestali się wahać. 

Zebrałam „na gorąco” kilka nazwisk autorek i autorów, których książki ja lubię czytać. Będę bardzo Wam wdzięczna jeśli w komentarzach do tego wpisu napiszecie swoje typy, nazwiska autorów, których uważacie, że warto czytać ich książki. Wybór dotyczy głównie literatury obyczajowej (w moim przypadku chociaż jest i autor wspaniale napisanych biografii ale Wy możecie pisać o poetach i poetkach , co Wam w duszy czytelniczej gra). I naprawdę, proszę pamiętać o tym, że jest to MOJE SUBIEKTYWNE wrażenie, odczucie. Nikt z wymienionych autorów nie skarżył mi się (jakby co, służę uchem bądź ramieniem do wypłakania się i ulania emocji bo uważam, że trzeba z siebie wyrzucić to, co uwiera). Niektórzy mają za sobą już sporo napisanych książek, inni debiutowali. Nie ma reguł w tym wpisie, liczą się jedynie nasze odczucia. Mam nadzieję, że wpis ten nie stanie się przyczynkiem do jakichś niesnasków a jedynie do możliwości zaproponowania sobie nazwisk autorów, po których książki z jakichś powodów do tej pory nie sięgnęliśmy. Sama jestem ciekawa Waszych propozycji. 

Starałam się wypisać nazwiska w porządku alfabetycznym ale mogłam się gdzieś pomylić, nieważne, ważne, że kolejność znaczy li i jedynie porządek w alfabecie a nie większe bądź mniejsze upodobanie do książek danej autorki czy autora.

Joanna Bator, Alina Białowąs, Grażyna Jeromin-Gałuszka, Hubert Fryc, Wioletta Grzegorzewska, Anna Karpińska, Magdalena Kawka, Magdalena Knedler, Agata Kołakowska, Jolanta Kosowska, Katarzyna Misiołek, Ewa Nowak, Iwona Poczopko, Joanna Szarańska, Iwona Walczak, Małgorzata Warda, Mariusz Urbanek. 

Popromuję też własny blog 🙂 Przypominam, że możecie polubić stronę mojego blogu na Fb, wystarczy poszukać w wyszukiwarce fejsa Chiara76 i „wyskoczy” blog. Fota mnie czytającej w otoczeniu warmińskiej wsi sielskiej w zdjęciu profilowym to dodatkowy bonusik do polubienia strony, czyż nie? 😛

Wydana w Wydawnictwie Zysk i S-ka. Poznań (2018). Ebook.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa.

Lubię czytać debiuty. Dlaczego? Bo debiut literacki jest jedną wielką niewiadomą. Jak to dzisiaj do kogoś napisałam, trochę jest z nim tak, że nie do końca wiadomo co się z niego wykluje. Bywa, że robaczek ale bywa, że barwny motyl. „W cieniu paproci” zainteresowała mnie w chwili gdy przeczytałam o niej pierwsze wzmianki. Nie ukrywam, że oryginalne imię autorki przykuło moją uwagę do opisu. Początkowo pomyślałam, że będzie to kolejna książka obyczajowa (do książek obyczajowych jak Wiecie, nic a nic nie mam, chętnie je czytuję) , ot, a tu przyjemna niespodzianka. Owszem, jest to książka obyczajowa, ale z ciekawymi bohaterami i interesującymi problemami, które opisuje. I pomimo, że nie opisuje jakichś niezwykle oryginalnych wydarzeń, to mnie zainteresowała, wciągnęła w swój świat, sprawiła, że „kibicowałam” jej bohaterom. 

Ładna okładka książki projektu pani Joanny Wasilewskiej wprowadza nas w treść książki. Jej akcja bowiem dzieje się głównie w kamienicy i w mieście, w którym mieszkają bohaterowie. Adam to niepełnosprawny artysta. Kiedyś pełen werwy, mieszkający również poza granicami Polski, po wypadku trafił na wózek inwalidzki by wieść życie samotnika w jednej z kamienic. Tam na najwyższym piętrze, odcięty od ludzi ( z wyjątkiem miłego listonosza, pana Wacława, który jest jego jedynym łącznikiem ze światem) maluje obrazy. Obserwuje z wysokości swoje podwórko, mieszkańców , w tym kobietę mieszkającą naprzeciwko niego. Adam jej nie zna ale my będziemy o niej czytali. Maria, bo takie nosi imię, to pięćdziesięcioletnia kobieta. Mieszka z mamą i rozpamiętuje dawną miłość do Jana. Chociaż mieszka z matką, czuje się samotna. Mimo, że się nie znają, Adama i Marię łączy poczucie odizolowania się od ludzi, samotności na swój sposób. Maria przynajmniej wychodzi do ludzi gdyż pracuje w domu opieki ale po pracy wraca do domu i można powiedzieć, że jej życie jest monotonne. 

Adam sądzi, że jego życie również będzie polegało na malowaniu dla siebie, malowaniu chałtur na zakupy (w tym sporych ilości alkoholu) i użalaniu się nad swoim losem. Do dnia gdy do jego mieszkania trafia niezwykle miła i aktywna dla ekologii Niki. Niki przychodzi do Adama w sprawie ekologicznych żarówek a udaje jej się nadkruszyć skorupę , którą się otoczył i zostaje jego znajomą. Nie ma to żadnego złego podtekstu, ot, samotny mężczyzna, który tak naprawdę łaknie kontaktu z drugim człowiekiem i fajna młoda osoba, która zresztą nawiedzać będzie Adama zarówno z przyjaciółmi ze szkoły jak i z młodszą siostrą Kasią.

W życiu Marii również zdarzy się coś, co sprawi, że uda się jej ruszyć do ludzi. Tytułowa paproć to roślina należąca do Marii, którą to rośliną kobieta opiekuje się z niezwykłą czułością. Ale czy uda się jej jeszcze znaleźć kogoś, kto zaopiekuje się nią samą? Nie jest w końcu na końcu drogi życia a raczej w jego połowie a poza tym, co ważne, w każdym wieku człowiek potrzebuje i zasługuje na uczucie, na bycie z innymi ludźmi.

„W cieniu paproci” to jak pisałam książka obyczajowa ale poruszająca ważne tematy, takie jak niepełnosprawność i wynikające z tego sytuacje, alkoholizm, samotność, przemoc wobec słabszych, nałożenie na kogoś młodego wielkiej odpowiedzialności, straty różnego rodzaju, w tym te najważniejsze. To wreszcie opowieść o tym jak łatwo jest zamknąć się w sobie niczym w skorupie żółwia i potraktować siebie samego najokrutniej gdyż uniemożliwiając sobie życie wśród innych, z miłością, przyjaźnią, wszystkim tym , co ważne i co sprawia, że chce się żyć. Również, co nie bez znaczenia, to przypomnienie o tym, że człowiek do miłości ma prawo również będąc osobą starszą, o czym przekonują Marię, pracującą w domu opieki dla osób starszych, właśnie jej podopieczni. 
„Człowiek jest stworzony po to, by się sobą dzielić, i w tym jest sens”. To zdanie pojawia się w tej książce i ja się z nim całkowicie zgadzam. 

Jeśli więc mam sobie życzyć debiutów, to właśnie takich, czyli ciekawych, dojrzałych, ważnych ale nie przekombinowanych. Takich akurat. Opowiadających historie możliwe do zaistnienia, z bohaterami, z którymi albo możemy się przynajmniej w części utożsamić bądź znamy tego typu osoby w naszym otoczeniu. Mnie podobały się postaci drugoplanowe, jak pan Wacław, listonosz, wspierający Adama jak i kochający wciąż tak samo swoją żonę. Ale właściwie każdy z bohaterów jest interesujący.

Moja ocena to 5 / 6. 

Wydana w Wydawnictwie Prószyński i S-ka. Warszawa (2018). Ebook. Data premiery 22.05.2018.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa.

„Zaklinaczki” są moją pierwszą książką Marioli Zaczyńskiej. I już wiem, że na pewno nie ostatnią, tak mnie wciągnęła i tak mi się spodobała. To dobrze. Cieszę się, gdy sięgając po nowe (dla mnie) nazwisko, pierwsze spotkanie jest udane i ważne. 

„Zaklinaczki” na okładce reklamowane są przez Wydawcę jako, cytuję, „Pean na cześć prawdziwej, dojrzałej przyjaźni”. No, z tą przyjaźnią nie do końca bym się zgodziła. A przynajmniej miałabym do tego określenia w tym przypadku sporo zastrzeżeń. Na pewno jednak można relację trzech kobiet po czterdziestce określić mianem „ważnej relacji”. Gabriela, Izyda i Ewa. Trzy kobiety, które nie układały razem widoczków, które nie grały w podchody czy w gumę na podwórku Siedlec, w którym to mieście dzieje się akcja książki. A połączyło tę trójkę nieprzyjemne wydarzenie. Które jednak stało się początkiem tej znajomości i relacji. 

Gabriela jedyna z trójki kobiet jest mężatką i ma dzieci, Bartka zaraz po studiach i osiemnastoletnią córkę Adelę. Ewa jest psychologiem pracującym w poradni i dodatkowo pomagającą fundacji zajmującą się kobietami, ofiarami przemocy. Ewa jest wysportowana i waleczna, bardzo skryta. Żyje sama w domku pod miastem. Podobnie jak trzecia, Izyda, nie otwiera się na innych, pokazuje innym jedynie to, na co sama się zgadza, nie uda się z niej wyciągnąć żadnych zwierzeń dotyczących przeszłości. To zdecydowanie łączy ją z Izydą, z którą to nic więcej specjalnie jej nie łączy. Izyda, to nauczycielka plastyki w szkole. Poznajemy ją w chwili gdy nie wie co dalej z jej trwającym ponad piętnaście lat romansem. Izyda jest pięknością , łudząco podobną do Sharon Stone, noszącą się elegancko i na pewno nie ubierającą się w sieciówkach. Jej znakiem rozpoznawczym są noszone przez nią zawsze perły, których ma istną kolekcję, której nie powstydziłby się niejeden sklep jubilerski. Wstęp ten ma pokazać Wam dlaczego nie do końca uznałabym znajomość tych trzech pań za przyjaźń. Właściwie jedynie Gabriela sądzi o nich, że są przyjaciółkami. Jednak gdy potrzebuje wsparcia i pomocy, okazuje się, że właściwie jest całkiem sama. W chwili gdy ją poznajemy, Gabriela zaczyna mieć poważne problemy w małżeństwie. Jej mąż to praktykujący katolik, dla którego przed ślubem Gabi przyjęła chrzest. Sama odnajduje jakiś rodzaj spokoju i ukojenia w religii, co dziwi jej matkę, przeciwniczkę i zięcia i decyzji córki o chrzcie i ślubie kościelnym. Rodzice Gabrysi jednak na stałe mieszkają w Niemczech, dzwonią okazjonalnie a głównie czyni to mama, która dzwoni na ogół ponarzekać na sytuację polityczną współczesnej Polski. O współczesnej sytuacji Polski bowiem w tej książce również będzie. Autorka wzięła, że się tak może nazbyt kolokwialnie wyrażę, „na tapetę”, znane sobie miasto jakim są Siedlce. Tak więc w książce Siedlce staną się soczewką, w której skupiają się wszystkie współczesne bolączki i problemy naszego kraju. Nepotyzm polityczny, decyzje polityczne podejmowane niekoniecznie w gabinetach polityków a według klucza i sympatii nie zaś według kompetencji i wiedzy. Polityka realnie i boleśnie wpływająca na życie tak zwanego „szarego człowieka”. Przyznam, że Siedlce są mi nieznane. Słyszałam o nich w kontekście festiwalu „Pióro i pazur. Festiwal Literatury Kobiet”, który to jednak po zdaje się pięciu zaledwie latach działalności musiał zakończyć działalność (powodem było oczywiście okrojenie funduszy na ten projekt). Zadziwiające i zastanawiające jest dla mnie czemu władze miasta podjęły taką decyzję, skoro jak widać , mogło to się stać jednym z niewielu (przykro mi to mówić ale tak właśnie jest) znaków rozpoznawczych Siedlec. Najwyraźniej jednak nie liczy się to na tyle by promować miasto taką drogą. Szkoda. 

Nasze polskie piekiełko jednak to nie jedyny ciekawy motyw „Zaklinaczek”. Ciekawe oczywiście są same bohaterki, z których każda ma jakiś sekret, który ją gnębi i uwiera. Dodatkowo jedynie Gabriela może stwierdzić, że jak dotąd wiodła w miarę spokojne życie. Przeszłość Ewy i Izydy bowiem dalekie są od sielanki i szczęścia. Jednak na swój sposób obie dały sobie radę i podniosły się ze złych doświadczeń. Ewa na zajęciach sportowych, na które uczęszcza, nosi nawet przezwisko Feniks jak ta, która odrodziła się z popiołów. Stopniowo poznajemy życie trzech pozornie niewiele mających ze sobą wspólnego znajomych i będziemy towarzyszyć im w ich większych i mniejszych problemach czy wręcz dramatycznych wydarzeniach jakie będą miały miejsce. Bardzo mi się ta relacja podobała. Trochę jestem zmęczona oklepanym motywem „przyjaciółek z dzieciństwa”, które po latach oczywiście znów lądują zrządzeniem losu w mieście dzieciństwa i jedząc sobie z dziubków wspierają się jak mogą. Tu nie ma słodu i lukru. Jest życie. Z jego miłymi i mniej miłymi historiami. Z mężem , z którym po latach zaczyna się odczuwać znużenie i którego zaczyna podejrzewać się o romans, z zawistnymi współpracownikami, którzy w ramach wydumanych idei potrafią człowieka powiedzonkowo utopić w łyżce wody. Z zazdrością wynikającą nie zawsze wiadomo z czego. Życie po prostu. Jednak ta szorstka jak stwierdzam przyjaźń faktycznie pod koniec książki otrzyma możliwość rozwinięcia się i jednak zmiękczenia dotychczasowych kantów. I nawet Gabriela, która poczuła się najbardziej oszukana w dotychczasowym układzie poczuje, że ma obok siebie kogoś, na kogo może liczyć w trudnych chwilach. 

Ta książka wciąga , losy bohaterek są ciekawe a dodatkowym plusem jest obserwacja rzeczywistości, w której żyjemy, której dokonała autorka. Plusem są też barwne postaci drugoplanowe jak żywiołowa Stefania (ja akurat miałam jej chwilami dosyć i chyba w rzeczywistości z kimś takim bym się ścięła ale barwności nie można jej odmówić;)). 

Moja ocena to 6 / 6.