o ksiażkach

Podsumowanie książkowe roku 2021.
Po pierwsze, pod koniec zeszłego roku podjęłam decyzję, że będę czytać mniej ale za to bardziej treściwie. Czy mi się to udało ? Mam taką nadzieję.
I tak, przeczytałam 73 książki. 38 z nich otrzymało ode mnie najwyższą notę czyli 6 / 6.
W tym roku czytałam z chęcią komiksy o Mafaldzie i Fistaszki a także książki dla dzieci i młodzieży czyli poznałam serię o psie Elfie i jego rodzince autorstwa Marcina Pałasza jak i odkryliśmy fantastykę dla młodzieży pisaną dawno a wcale nie ramotkowatą czyli książki Jerzego Broszkiewicza.
Książki, które zostaną w mojej głowie na dłużej to z pewnością „Z Matką Boską na rowerze”, czyli nietypowy przewodnik po miejscach związanych z kultem Maryjnym na Podlasiu autorstwa Wojciecha Koronkiewicza i „Tajemnica Bożego Narodzenia” Josteina Gaardera. Na pewno też szybko nie zapomnę czytanej relatywnie niedawno książki Agnieszki Olejnik pod tytułem „Zupełnie inny cud” jak i „Biegu Anioła” autorstwa Doroty Wójcik. Rewelacyjna okazała się „Stara Słaboniowa i spiekładuchy”, książka prezent, która okazała się chyba tegorocznym moim odkryciem.
Czytałam też trochę literatury true crime, tyle z nowości jak dla mnie jako czytelnika.
Miałam okazję poznać wiersze debiutantki czyli Karoliny Gurazdy-Grabarczyk za sprawą Jej tomiku pod tytułem „Dens serotinus” a także sięgnęłam po sprawdzone nazwisk Poetek czyli tom „I jakby mimochodem” Doroty Koman i „Jeszcze jestem kobietą” Hanny Dikty, której również chętnie przeczytałam prozę „Jeżeli jesteś”.

Myślę, że jeśli chodzi o postanowienie książkowe to je wypełniłam. Czytałam to, co chciałam, nie podlegałam modzie czy naciskom. Książki, które wybrałam do recenzji, wybrałam sobie sama, bez presji, wiedząc, że nie będę musiała chwalić na siłę czy też obawiać się napisać własnego zdania.

Czy mam jakieś postanowienia na Nowy Rok jeśli chodzi o książki? Chyba chciałabym podtrzymać ten trend czytania nie na akord a dla porządku (mówię tu o swoim własnym poczuciu akordowości, jeśli ktoś ma ochotę czytać więcej niechaj czyta na zdrowie, i ja w końcu miałam też lata, w których czytałam ponad sto książek rocznie i nie oznaczało to, że nie robiłam nic oprócz czytania).

Tradycyjnie obiecuję sobie czytanie poezji. W tym roku pod tym kątem było bardzo dobrze, uważam. Ale zawsze może być lepiej, prawda?
No i to takie moje książkowe podsumowanie mijającego roku.

 Wydana w Wydawnictwie FILIA. Poznań (2021). Ebook.

Dzisiaj nie będzie długiej recenzji ale chcę napisać o tej książce chociaż parę słów bo uważam, że zdecydowanie warto ją przeczytać. Ja skończyłam ją na chwilę przed Świętami kiedy w ferworze przygotowań nie bardzo miałam możliwość pisania na blogu dłuższych tekstów.

„Zupełnie inny cud” to opowieść o dość oryginalnej rodzinie, którą scala postać byłego tenisisty, Norberta. Norbert niedawno kupił posiadłość, którą odremontował i na Święta Bożego Narodzenia do owej posiadłości zaprosił osoby, z którymi na co dzień kontakt niestety ma niemal żaden. Do tego grona zaliczył swoją matkę, Rozalię,  syna, który narodził się ze związku bez węzłów małżeńskich, Konstantego. Zaprosił też córkę z pierwszego małżeństwa, Matyldę i córkę z drugiego małżeństwa, Sonię. Jakiś czas temu Norbert ożenił się trzeci raz z Ulą. 
Całe to towarzystwo spotkało się więc w posiadłości ojca i syna i początkowo zapowiadało się, że wspólne święta okażą się niczym innym jak jedną wielką katastrofą. 

Przybycie do domostwa osoby bezdomnej, pana Zdzisława Zamorskiego wraz z jego suczą Perełką zmieniła jednak potencjalną katastrofę w coś zgoła innego.  Okazało się bowiem, że zupełnie przypadkiem, pan Zdzisław udzielił całemu temu do tej pory niezbyt przychylnie do siebie wzajemnie nastawionemu towarzystwu ważkiej życiowej lekcji a mianowicie, że w życiu, wbrew temu jakkolwiek dziwnie to brzmi, naprawdę nie liczą się jakieś wielkie, spektakularne sukcesy, bogactwa i dobra a naprawdę pięknie żyć , to żyć codziennie, uważnie i doceniając codzienne drobne szczęśliwe chwile, wydarzenia i momenty życia. 

Ponieważ od paru lat w moim domu jest miejsce, w którym składam przez cały rok karteczki z zapisanymi na nich sprawami, za które jestem wdzięczna życiu a które odczytuję w Sylwestra lub Nowy Rok, pomysł z zapisywaniem spraw, za które jesteśmy wdzięczni, nie jest dla mnie nowością. Niemniej jednak pomysł propagowania takiego zauważania dobra, za które możemy być wdzięczni, uważam za bardzo dobry i wart propagowania. 

Ogólnie, jak pisałam, naprawdę dobry czas nad tą książką spędziłam, polecam ją Wam ogromnie i myślę, że również się nie zawiedziecie.

Moja ocena to 6 / 6. 

Wszystkim Czytelnikom mojego blogu i tym, którzy bywają tu od zawsze i tych, którzy od niedawna a także tym, którzy wpadli tu przypadkiem, chciałabym złożyć Życzenia Zdrowych i Spokojnych Świąt Bożego Narodzenia.
Obyście mogli spędzić je tak, jak zamierzacie i jak najbardziej chcecie i z tymi, z którymi chcecie je spędzić.
Tym, którzy mają taką potrzebę, życzę przeżyć duchowych a tym, którzy traktują te dni jedynie jako wolny czas, oby udało się Wam odpocząć.

 Wydało tę książkę Wydawnictwo Kobiece. 
Białystok (2019). Ebook.

Pisałam już o tym, że bardzo lubię książki z motywem Świąt ale też z psimi bohaterami i oto po książce „Na Święta przytul psa” sięgnęłam czym prędzej po kolejną pozycję książkową z psami i Świętami. Świąt tu w sumie niewiele ale nie szkodzi, bo jest Ziyo. Chory na achalazję kundelek, który przez okrutnego człowieka został wyrzucony do śmietnika na pewną śmierć, został uratowany przez jednego z bohaterów. Olgierd to dorosły mężczyzna, który nareszcie czas jakiś temu mógł wynieść się do osobnego mieszkania gdyż do tej pory mieszkał wciąż ze swoją mamą. Mama jest w porządku ale jednak naprawdę czas na usamodzielnienie się nadszedł już dawno i oto nauczyciel polskiego od pewnego czasu mieszka sam, podkochując się nieszczęśliwie w uwikłanej w romans , koleżance z pracy.

I oto pewnego dnia, właśnie podczas wizyty u mamy, Olgierd podczas wyrzucania śmieci znajduje porzuconego psiaka, któremu nadaje imię Ziyo (nawiasem mówiąc, dedykacja Autorki dla Mamy, która swego czasu pokochała i dała dom choremu psiakowi o tym samym imieniu sugeruje, że Ziyo jak najbardziej istnieje i stał się pierwowzorem psiego bohatera).

I od tej pory zaczynają się jego próby uratowania szczeniaka, o którym początkowo nie wie nic, podobnie jak o wychowywaniu psów i zajmowaniu się nimi. Ale z czasem i pomocą kilku życzliwych osób, Olek uratuje psiaka i oddadzą sobie wzajemnie serca. A jeśli chodzi o miłość, to jeszcze trochę jej w tej książce będzie gdyż występuje w niej grono bohaterów ale nie ukrywam, że całe show tej książki skradł Ziyo i to jak Olgierd walczył o życie i komfort dla psiaka. 

Jeśli lubicie książki z psami w roli głównej a przy tym macie ochotę przeczytać coś, co się zdecydowanie dobrze kończy, zachęcam Was do poznania książki „Rozmerdane święta”. 

Moja ocena to 6 / 6. 

 Wydana w Domu Wydawniczym REBIS. Poznań (2020). Ebook.

Przełożył Maciej Szymański.

Tytuł oryginału Twelve Dogs of Christmas.

Tytuł oryginalny nawiązuje do starej angielskiej kolędy „Twelve Days of Christmas” i bardzo mi się podoba. 
Zresztą, sama książka jest bardzo ładna, pozytywna i z obowiązkowym szczęśliwym zakończeniem. 
Ale ale. Najważniejsze, że oprócz Świąt Bożego Narodzenia, które to Święta są ważne dla treści książki, występują w niej moje ukochane zwierzęta, jakimi są psy.

A kiedy w jednej książce są i mili bohaterowie zarówno ludzie jak i psiaki, pojawia się motyw Świąt i ogólnie jest dobrze, to mogę powiedzieć, że przymykam oczy na tak tak, zbyt biało czarnych bohaterów (właściwie nie występuje żaden zły bohater) i na nieco zbyt przewidywalną treść. 
Najważniejsze, że czytało mi się tę książkę dobrze.

W małej amerykańskiej miejscowości Pine Hollow mieszka Ben West, który od dwóch lat jest tatą zastępczym dla osieroconej dziesięcioletniej siostrzenicy. Ben próbuje być idealnym tatą i z tego też powodu przejął dwa lata wstecz wiele obowiązków do tej pory wypełnianych przez rodziców siostrzenicy Astrid. Oto więc zaangażował się zarówno w działalność Rady Szkoły za swoją zmarłą tragicznie siostrę jak i podjął się zajęcia szwagra jakim jest bycie radnym w Radzie Miejskiej. Mało w tym wszystkim miejsca na jego życie gdy ma się na głowie tyle obowiązków. 

I Ben odczuwa, że coraz gorzej sobie z tym radzi a jest osobą, która bardzo trudno godzi się z faktem, że kiedy nie daje się z czymś rady, można śmiało poprosić drugą osobę o pomoc. Ben chce udowodnić samemu sobie, że jest dobry w tym co robi i w ten sposób żyje w wiecznym poczuciu braku czasu i chyba poczucia nieokreślonej do końca, winy. 

A do tego to właśnie jego głos w radzie miejskiej zadecydował o zamknięciu przed Świętami lokalnego schroniska dla psów. Schroniskiem od kilkudziesięciu lat opiekują się dziadkowie Ally, Rita i Hal Gilmorowie. Ally zaś wróciła na Święta do dziadków, którzy od śmierci rodziców są jedynymi żyjącymi członkami jej rodziny. Ona również jest w stanie lekkiej niepewności. Nie chce wracać do Nowego Jorku, w którym mieszkała i pracowała. Najchętniej wróciłaby do dziadków i tu rozpoczęła nowy rozdział w swoim życiu. Na razie jednak spada na nią jak grom z jasnego nieba informacja o tym, że schronisko ma zostać zlikwidowane i zarówno Ally jak i Ben, który szybko poznaje się z kobietą, rozpoczynają wspólną walkę o to aby przed zamknięciem schroniska udało się zorganizować adopcję dla wszystkich pozostałych w schronisku, psów. 

Nietrudno się domyślić, że ta dwójka, Ally i Ben będzie z czasem miała coraz więcej wspólnych tematów do rozmów i coraz więcej spędzać zacznie ze sobą czasu a dołożywszy do tego fakt, że mała Astrid marzy o psie i zatrudnia się z przyjaciółką jako wolontariuszka w schronisku, mamy gotowy przepis na pozytywną rodzinną opowieść o sile przyjaźni , wspólnoty małego miasteczka, które ma o co walczyć. Wreszcie – jest to opowieść o sile miłości, tej między członkami rodziny i między kobietą i mężczyzną, przyjaźni. I o tym, jak kochane i wspaniałe są psy, oczywiście. 

Tak, książka ma przewidywalną treść, tak, już czytałam takie książki parę razy w mniejszym lub większym stopniu przypominające tę ale nie szkodzi. Spędziłam nad nią przyjemny czas i nic a nic nie żałuję, że nabyłam ją rok temu. 

Moja ocena to 5 / 6. 

 Wydana w Wydawnictwie Czarna Owca. Warszawa (2006).

Przełożyła Halina Thylwe.

Tytuł oryginalny JULEMYSTERIET.

Tę książkę przeczytałam dzięki poleceniu Autorki blogu https://maniaczytania.home.blog/ i jestem Jej za to polecenie ogromnie wdzięczna.

Otóż bowiem miałam wspaniałą lekturę jednej z najbardziej niezwykłych książek jakie czytałam. Od razu powiem, że jeśli ktoś lubi w Adwencie używać kalendarzy Adwentowych to jest to książka dla niego. Nie dość bowiem, że sama może być czytana jak swoisty kalendarz gdyż rozdziały są od 1 grudnia do 24 grudnia, to jeszcze jej treść to nic innego jak niezwykle piękna i wzruszająca opowieść o tajemniczym kalendarzu Adwentowym. Zaznaczę też, że jest to książka, która zaciekawi nie tylko osoby, które oczekują Świąt Bożego Narodzenia nie tylko ze względu na ich piękno i tradycję im towarzyszącą ale przede wszystkim ze względu na warstwę duchową jaka im przewodzi ale również tych, którzy lubią kiedy książka oprócz ciekawej treści ma jakiś na siebie niezwykły pomysł. 
Książka autora niezwykłego również „Świata Zofii”, którą to ongiś również dosłownie pochłonęłam, taki pomysł ma i od pierwszej strony zaczyna się dla jej czytelnika niezwykła przygoda. 

Od razu też powiem, że ja nie potraktowałam jej jako kalendarza a że rozpoczęłam jej lekturę trzynastego grudnia więc nie od początku miesiąca, nadrobiłam i czytałam jako całość, nie dawkując jej sobie. Tak mnie bowiem wciągnęła niezwykła przygoda Joachima i jego rodziców. 
Wraz z nadejściem Adwentu Joachim zapragnął posiadania kalendarza Adwentowego i wraz z tatą udali się do sklepów w poszukiwaniu takowego. Misja wydawała się jednak nie powieść jako, że wszędzie były wyprzedane. Jednak w ostatnim sklepie, do którego wstąpili, Joachim ujrzał kalendarz Adwentowy. Jednak jak się okazało w domu, ów kalendarz, stworzony przez odwiedzającego czasem sklepikarza tajemniczego Jana, nie skrywał w otwieranych codziennie okienkach czekoladek czy zabawkowych figurek a malutkie, cienkie karteluszki, na których rozpisana została niezwykła wędrówka całego Orszaku Niezwykłych Pielgrzymów. Orszaku niezwykłego bo składającego się z osób i postaci niezwykłych ale również poruszającego się w sposób ciekawy gdyż „wspak”. Począwszy od roku 1948 gdy mała Elisabet wybiegła ze sklepu, w którym była z mamą, goniąc baranka, który zapodział się w gwarnym miejscu a potem najwyraźniej uznał, że jest tam dla niego za głośno i panuje zbyt wielki rwetes, a skończywszy na Nocy Narodzin Jezusa w Betlejem. 
Tak tak. Elisabet wraz z przybywającymi co sto lat kolejnymi pielgrzymami pokonała bowiem drogę cofając się w czasie (na każdy dzień podróży rozrastającego się orszaku przypadało około stu lat). Droga to niezwykła bowiem prowadziła z rodzinnego kraju dziewczynki, z Norwegii, przez Niemcy, Alpy, Trację, Konstantynopol, Myrę, Damaszek aż do samego Betlejem, w którym owa niezwykła gromada składająca się z Elisabet, pięciu Aniołów, trzech Mędrców, pastuszków, namiestnika Syrii, cesarza imperium rzymskiego i siedmiu owiec, mogła uczestniczyć w Cudzie Narodzin Jezusa. 

Joachim każdego poranka Adwentu zamiast jak jego koledzy, rozpakowywać czekoladkę,  rozwijał malutki zwój aby czytać tę część drogi, która przypadała na dany dzień pielgrzymki do Betlejem.  Początkowo  czytał opowieści sam a potem, ku jego radości, wraz z rodzicami. To wspólne śledzenie drogi orszaku a przede wszystkim coraz większa chęć poznania tożsamości i dalszych losów Elisabet, powodowała, że rodzina jeszcze bardziej zbliżyła się do siebie. Rodzice Joachima byli nie wiadomo czy chwilami nie bardziej od syna podekscytowani możliwością poznania kolejnego etapu tej mistycznej i niezwykłej podróży. Tata obkładał się atlasami historycznymi , sięgano też do Biblii gdzie śledzono konkretne fragmenty Pisma Świętego. 

Jednocześnie jednak każdy z ich trójki pragnął dowiedzieć się kim była Elisabet i jak potoczyły się dalsze losy dziewczynki a później dorosłej już kobiety. Jak również, ciekawiło ich, kim tak naprawdę jest Jan, który w pewnej chwili zniknął z miasta.

Niezwykła jest to powieść i bardzo ciekawa, i muszę powiedzieć, że z pewnością jest to jedna z tych książek, które zostaną we mnie na zawsze. Naprawdę Polecającej jeszcze raz dziękuję za to, że dowiedziałam się o jej istnieniu. A zaprzyjaźnionej Księgarce jestem ogromnie wdzięczna, że tak szybko mi ją sprowadziła. 

Moja ocena to 6 / 6. 

 Wybór i opracowanie Otto Penzler.

Wydana w Wydawnictwie Zysk i S-ka. Poznań (2021).

Tłumaczenie Katarzyna Krawczyk. 
Również są tam opowiadania, które tłumaczył Tomasz Bieroń.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa.

„Świąteczne tajemnice” to, podobnie jak tom pierwszy, zbiór opowiadań podzielony na poszczególne części. I tak oto mamy Przerażające opowiadania świąteczne, Zaskakujące opowiadania świąteczne, Współczesne opowiadania świąteczne, Zagadkowe opowiadania świąteczne i Klasyczne opowiadania świąteczne.

Lubię antologie opowiadań wydawane w Zysk i S-ka. Chętnie sięgam po opowiadania zawsze a te z motywami lub akcją dziejącą się w okresie około świątecznym, zawsze wprawiają mnie w dobry nastrój, jakkolwiek dziwnie nie brzmiałoby to w odniesieniu do opowieści bądź co bądź, kryminalnych.

O ile dobrze teraz pamiętam, trzy opowiadania, te w tłumaczeniu Tomasza Bieronia, znam z innych antologii ale szczerze mówiąc, nie rzutowało to jakiś na odbiór całego zbioru, który sam w sobie jest naprawdę spory objętościowo. Na ponad siedmiuset stronach bowiem zamieszczono aż trzydzieści opowiadań. 

Jest jedno opowiadanie z tego zbioru, które zapamiętam na zawsze i które ogromnie mi się podobało. To, zamieszczone w części Współczesne opowiadania świąteczne, opowiadanie pod tytułem „Żywe drzewko”. Nie ukrywam, że wzruszyłam się ogromnie podczas jego lektury. 
To opowiadania przypomina nam, jak ważna w naszym życiu jest rodzina, nasi bliscy. Że czas Świąt Bożego Narodzenia powinien być czasem, w którym chętniej darujemy przykrości i w którym właśnie spędzając czas z rodziną czy przyjaciółmi, w wyjątkowo silny sposób czujemy, jakie są nasze priorytety i co jest dla nas najważniejsze. W tym opowiadaniu przybyły i dawno nieobecny w domu narratora brat i wujek dla synka narratora, pokazuje nam jak cieszyć się przedświąteczną radością i jak doceniać to, co mamy nie oczekując od losu nie wiadomo jakiej gwiazdki z nieba. 

Drugie opowiadanie, które mi się podobało, to również umieszczone w tej części opowiadanie „Po – Trzykropek”, w którym to pies jednego z bohaterów odegra bardzo znaczącą rolę w całej kryminalnej historii. 

I trzecie, również z części Współczesnych opowiadań świątecznych, noszące tytuł „Wszystko w domu”, podobało mi się za pomysł narodzin dziecka w noc przełomu Wigilii na dzień Bożego Narodzenia, które to dziecko na świat przychodzi w zdecydowanie nietypowym miejscu jakim jest posterunek Policji a towarzyszące mu i osoby i rekwizyty i zwierzęta dodają temu współczesnemu przecież opowiadaniu, odrobinę magii i niezwykłości. 

Czy drugi tom antologii „Świąteczne tajemnice” podobał mi się ? Tak, bardzo. 

Czy poleciłabym ów zbiór na prezent świąteczny dla miłośników kryminałów i to takich w bardziej klasycznym wydaniu? Zdecydowanie. 
Zbiory tych opowieści kryminalnych, tajemniczych są według mnie idealnym pomysłem na możliwość lektury w czasie około świątecznym, podczas Świąt i już po samych dniach. Opowiadania są tu idealną formą bo możemy poświęcić na lekturę w czasie dość dużego zamieszania, nie tak długi czas na czytanie a jednocześnie mieć perspektywę idealnej lektury. 

Już nie mogę się doczekać kolejnych zbiorów z tej serii a że takowe się ukażą, nie wątpię nawet. 

Moja ocena tego zbioru to 6 / 6. 

 Wydana w Wydawnictwie Zysk i S-ka. Poznań (2017). Ebook.

Przełożył Tomasz Bieroń.
Tytuł oryginalny Murder at the Old Vicarage. A Christmas Mystery.

Tym razem kryminał z podobno Świętami Bożego Narodzenia w tle ale faktycznie, tym razem baaardzo w tle a nawet , określiłabym , tyle co kot napłakał.

Głupia sprawa, bo od samego początku czytania tego kryminału z klimatem nieco w klimacie książek Agathy Christie, odnosiłam wrażenie, że …już to skądś znam. Nie opuściło mnie to wrażenie, niestety, aż do samego końca lektury chociaż zakończenie wydawało mi się inne więc albo czytałam ją jednak ale nic o niej na blogu nie napisałam albo też nie czytałam a motywy, cóż, są powtarzalne. 

Oto bowiem poznajemy pastora George’a Wheelera i jego rodzinę, żonę o imieniu Marian i córkę Joannę. Ta trójka szykuje się do Świąt Bożego Narodzenia. Pastor przeżywa kryzys własnej wiary i kryzys wieku średniego. Joanna uciekła od przemocowego męża, który ją regularnie bijał i schroniła się ponownie na plebanii w domu ojca i matki. 

W Wigilię w domu pastora zjawia się mąż Joanny, przemocowiec Graham Elston i niestety, ponownie wyładowuje swoją agresję na żonie. 
Joanna wraz z ojcem opuszcza plebanię, w której zostaje śpiący i pijany mąż kobiety a kiedy wieczorem czy raczej nocą pastor z żoną wracają do domu okazuje się, że znajdują w nim zwłoki zamordowanego Elstona. 

Od tej pory romansujący ze sobą policjanci, inspektor Lloyd i sierżant Judy Hill, prowadzą intensywne śledztwo. Święta toczą się gdzieś obok ale nie dla nich , którzy muszą rozwikłać wydającą się początkowo jako dość łatwa, sprawę, która jednak w rezultacie okaże się nieco bardziej skomplikowana, niż zakładali na początku dochodzenia.

Szczerze? Nie jest to zła książka ale ja oczekiwałam czegoś nieco innego. Poza tym chyba zmęczyłam się tym natężeniem zdrad występujących w książce. 

Niemniej jednak jak na kryminał jest on całkiem w porządku i moja ocena to 5 / 6. 

 Wydana w Wydawnictwie Burda, obecnie Słowne. Warszawa (2020). Ebook.

Przełożyła Agnieszka Myśliwy.

Tytuł oryginału The Twelve Dates of Christmas. 

Hmmm…mam trochę mieszane uczucia związane z tą książką. Oby była jasność, nie oczekiwałam fajerwerków, doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że jest to czytadło ale cieszył mnie ten prezent bo książkę tę mi sprezentowano. Niemniej jednak przyznam, że w pewnym momencie życzyłam sobie aby tytułowych randek było nieco mniej 😛 Nużyło mnie bowiem opisywanie każdego wyjścia. 
Ale do brzegu, jak to mówią. 
Bohaterką opowieści jest trzydziestoczteroletnia Kate, singielka, namówiona przez najlepszą przyjaciółkę Laurę, na zarejestrowanie się w biurze matrymonialnym czy może raczej, randkowym, o nazwie „Rażeni Piorunem”. Kate mieszka ponownie w swoim rodzinnym miasteczku, wróciła tam do ojca, którego porzuciła matka Kate uciekając z kochankiem do Hiszpanii. Przyjaźni się z Laurą ale i Mattem. Ta trójka zna się od dziecka i stanowią trójkę przyjaciół z dzieciństwa. Pomagali sobie wzajemnie w przeszłości i nie inaczej jest teraz, nawet jeśli Laura jest mężatką z dwójką dzieci a Matt prowadzi miejscową, rodzinną kafejkę „Pod Gruszą” i spotyka się z Sarą. 

Wracając jednak do momentu, w którym rozpoczyna się akcja książki, to w grudniu każda z zarejestrowanych osób ma odbyć dwanaście randek. I a nuż, tuż przed Świętami Bożego Narodzenia, ktoś z nich może odnajdzie drugą połowę?
Tak czy inaczej, Kate trochę daje się namówić Laurze, bo ta pracuje w posiadłości, w której część z randek ma się odbywać a po trochu, sama zainteresowana czuje, że chciałaby się ustatkować. Jest po kilku związkach, niemniej jednak żaden z nich nie zakończył się założeniem rodziny.

No i tak rozpoczyna się randkowanie Kate. Spotkania potencjalnych zakochanych organizowane są w naprawdę ciekawy sposób. A to odbywa się konkurs na budowę domku z piernika, a to nauka tworzenia koktajli, a to odbywa się wycieczka plenerowa, a to randkowicze uczą się w szkole gotowania. Pomysły są interesujące i nawet fakt, że na pierwszej randce Kate zostaje wystawiona przez partnera, który się nie stawił na spotkanie, nie przeszkadza jej w kontynuowaniu zabawy w jej mniemaniu. 
Niemniej jednak ja już tej zabawy podczas lektury miałam trochę mniej. Nie ukrywam, że spotkań mogłoby być mniej, bo w pewnym momencie przestało mnie ciekawić, kogo Kate pozna i czy ten okaże się interesującym dla niej partnerem. 

Najbardziej podobało mi się w tej książce, szczerze mówiąc, opisywanie życia małego miasteczka w przededniu Świąt Bożego Narodzenia, całe te radosne przygotowania, szykowanie się na niezwykły czas. Jako, że miasteczko to mała społeczność, w której ludzie w większości się lubią, wiele tych przygotowań odbywa się w większym gronie, co stanowi podstawę rozwoju więzi społecznych i zwyczajnie, dobrej zabawy. 

„12 randek na Gwiazdkę” jest nieco zbyt przewidywalna i o ile w sumie w tego typu książce nie musi to być zarzutem i zarzutu w sumie nie stawiam, tak trochę szkoda, że jednak okazała się ta książka aż tak przewidująca. Tak czy inaczej, po jej lekturze najbardziej zapamiętam to, jak może być fajnie gdy społeczność ma ze sobą wzajemnie więzi i zwyczajnie lubi się a co za tym idzie, w sytuacjach kryzysowych, ludzie są gotowi wzajemnie sobie pomagać. Jak dla mnie to najważniejsza myśl płynąca z tej książki. 

Moja ocena to 4 / 6. 

Wydana w Domu Wydawniczym REBIS. Poznań (2018).

Przełożyła Maja Justyna. 
Tytuł oryginału Tell Tale.

Książkę wygrałam w konkursie Wydawnictwa na stronie Fb. 

Książka-niespodzianka, jaką otrzymałam w konkursie okazała się świetną niespodzianką a przede wszystkim świetną rozrywką. 
To zbiór opowiadań plus fragment wydanej w 2018 roku powieści. 
Opowiadań jest piętnaście i każde z nich stanowiło naprawdę świetną rozrywkę podczas jego lektury. 
Trzeba też podkreślić, że każde z nich ma w sobie mniej lub więcej sensacji bądź kryminału i każde z nich zawiera na końcu świetny zwrot akcji. 

Ciekawym opowiadaniem z tego zbioru jest „Niewykorzystana godzina”. Następnym razem gdy będziecie prowadzić miłą pogawędkę z nieznanym starszym panem, przyjrzyjcie mu się baczniej. A nuż jest to ktoś, kogo na swój sposób już „znacie”? 

Świetnie też bawiłam się podczas lektury „Wakacji życia”, w którym to para małżonków odkrywa sposób na wzbogacenie się niekoniecznie uczciwym sposobem. 

Natomiast moim ulubionym opowiadaniem z tego zbioru jest bezsprzecznie „Pierwszy zastępca dyrektora banku”. 
Świetne, naprawdę świetne i nie ukrywajmy, od samego początku kibicujemy panu Dunbarowi czyli głównemu bohaterowi tegoż. 

Jeśli szukacie niezobowiązującej rozrywki, która właśnie nie udaje niczego innego niż jest, macie ochotę na nagłe twisty i zwyczajnie, pogłówkowanie jak tym razem autor nas zaskoczy, polecam Wam „Dzieło przypadku”.

Moja ocena to 6 / 6.