o ksiażkach

…jakieś słabizny albo przynajmniej nic nadzwyczajnego a całkiem fajne książki nigdy ekranizacji się nie doczekają? Zresztą, jak to ma wyjść, jak to wychodzi w polskim kinie (o serialach teraz mówię) od dłuższego czasu to może niech się już nie doczeka 🙂
A mam na myśli bardzo pozytywnie napisaną książkę, którą pochłonęłam w jeden dzień praktycznie. Znów polska autorka:) Znów dobro:) Tym razem sprezentowane mi przez Życzliwą Osobę, czyli „Magnolia” Grażyny Jeromin-Gałuszki.
Co prawda początek trochę bajkowy bo jednak nie zakładam, że każdego stać ot tak z miejsca nabyć sobie pensjonat a i akcja według mnie równie dobrze mogła by się dziać na prowincji mazowieckiej a niekoniecznie jak to ma miejsce w książce, w bieszczadzkiej wiosce ale reszta bardzo fajna. Książka opowiada losy faceta po rozwodzie, który bez planu życiowego rusza przed siebie, trafia do wioski w Bieszczadach właśnie, gdzie nabywa pensjonat. Pensjonat z personelem i przyległościami towarzyskimi, rzec można. Cztery dorosłe kobiety i jedna nastolatka. Każda z nich oryginalna, każda z nich jak się okazuje , mająca swoją historię, każda tak samo ciekawą.
Dobra, pozytywna, ciepła książka opowiadająca o niby to oczywistości a fakcie, o którym tak wielu zdaje się zapominać czyli o tym, że najlepiej nam jako ludziom przy innych ludziach. I że żaden, nawet najbardziej wypasiony grzejnik nie da nam tyle ciepła, co drugi człowiek. Swoją miłością, swoim wsparciem, swoim byciem obok w każdej sytuacji.
Polecam bardzo, moja ocena to 5 / 6. 

Wydana w Wydawnictwie Replika. Zakrzewo (2011). Ebook.

Moje postanowienie zapoznawania się z coraz to nowymi autorami bądź autorkami polskimi było jednym z najlepszych tego roku, wiem to teraz.
Kolejna książka, i autorka, której nie znałam, po którą sięgnęłam (po książkę, nie autorkę, rzecz jasna :)), to „Ta druga” Karoliny Wilczyńskiej.
Nie jest to książka, o której chcę pisać zbyt wiele , z racji tego, że mogłabym zdradzić o jedną rzecz, kwestię, za dużo a szkoda by było. Dobrze jest czytać tę książkę zupełnie bez żadnych informacji.
Oto książka o relacjach synowej z teściową. Teściowa, temat rzeka, można by powiedzieć. Chyba jedna z najbardziej nielubianych osób, o której powstały kawały we wszystkich językach świata.
I można by pomyśleć, będzie kolejny raz na temat wojenki podjazdowej pomiędzy umęczoną atakami starą kobietą. No więc nie, nic tu nie jest czarno białe a raczej można powiedzieć, że wszystko tu może się odmienić jak w kalejdoskopie. Ale nie, nie chcę pisać nic więcej, żeby czegoś nie zdradzić niechcący.
W każdym razie bardzo dobry kawałek prozy o tym jak bardzo możemy sami sobie namącić w głowie wyobrażeniami na ten czy ów temat. I że na szczęście, nie zawsze jest za późno aby to czy tamto zrozumieć i na przebaczenie jakkolwiek górnolotnie to by nie zabrzmiało.

Moja ocena 5 / 6.  

…zbiorowo będzie. I tak gwoli wzmiankowania raczej niż coś bardziej obszernego.
Najpierw o tym, co zaczęłam czytać przed wyjazdem czyli o „Domu” Piotra Ibrahima Kalwasa. To taki nietypowy rodzaj „przewodnika subiektywnego” po egipskim mieście Aleksandria, w którym autor żyje z rodziną od kilku lat.
Muszę powiedzieć, że początek bardzo mnie wciągnął, podobała mi się ta książka, tak mniej więcej do połowy. Po czym utknęłam, przestało mi iść. Trochę zbyt ponuro się poczułam bo akurat w tamtym miejscu nastąpiło nagromadzenie narzekania na życie w Polsce autora. Rozumiem oczywiście, że autor pisze, co mu w duszy gra, mnie to narzekanie zmęczyło mocno. Potem było już gorzej niż w pierwszej połowie, bo książka zrobiła się mocno przegadana i niezrozumiała zdeczka. Od razu obrońcom autora przypominam, że tak jak i on sam, mam prawo do własnych odczuć i uczuć i tak, takie miałam podczas kończenia tej książki. Niestety, jak mówię, do połowy było fajnie, w drugiej połowie już sporo mniej. Do tego stopnia,że ucieszyłam się przypomniawszy sobie, że nabyłam ją w bardzo korzystnej cenowo promocji około Targów Książki.
„Dom” przerwałam (po czym wróciłam bo jak Wiecie, nie cierpię narzekać na coś, czego nie skończę do końca) i zanurzyłam się za to w czymś co mnie porwało do ostatniej strony (elektronicznej bo zarówno „Dom” jak i to było w wersji ebook). A była to ostatnia część „upalnej” trylogii Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak, czyli „Upalne lato Gabrieli”. Ta książka jest według mnie najlepszą z cyklu i szczerze odczułam po skończeniu jej żal, że właśnie oto koniec świetnego cyklu.

Trzecia sprawa literacka będzie o czymś, o czym już wielokrotnie pisałam (w kontekście narzekań), że czytam jej za mało. Jej, czyli poezji.
Dzięki uprzejmości Autora , Adama Pluszki , miałam możliwość przeczytania Jego tomu poezji pod tytułem „Zestaw do besztań”. Nie jest to poezja lekka łatwa i przyjemna a może raczej inaczej, z wierszy wynika ogromna wrażliwość, wręcz nadwrażliwość Poety na świat. To wszystko, co obserwuje, przetwarza w swoich wierszach, które mówią (przynajmniej w tym tomie) o życiu i śmierci. Właściwie nic oryginalnego, tak? Ktoś może taki zarzut postawić. Niemniej jednak muszę powiedzieć, że Adamowi Pluszce udaje się ubrać własne myśli, odczucia, obserwacje, zdarzenia, które Mu się dzieją, w taki sposób, który mocno wwierca się w głowę. Mnie emocje rozorały (przy pierwszym czytaniu było najgorzej, przyznaję Adamie) wiersze , nazwę to może kolokwialnie „około szpitalne i około chorobowe”…
Ale sporo w tych wierszach oprócz wrażliwości, o której wspomniałam, specyficznego poczucia humoru, takiego mrugnięcia okiem do odbiorcy, które zapewne nie każdy odczyta a może właśnie, co najlepsze, każdy odczyta na swój sposób?
Polecam to nazwisko jeśli oczywiście jeszcze tego Poety nie znacie, bo warto według mnie poznawać wiersze kogoś z „naszego” pokolenia.
Więcej o wierszach możecie poczytać w Dwutygodniku i w recenzji autorstwa Macieja Woźniaka, który ukazał się na stronach Staromiejskiego Domu Kultury.

 

 

Wydana w Wydawnictwie MG. Warszawa (2013). Ebook.

Poszłam za ciosem i po „Upalnym lecie Marianny” stanowiącym preludium czy też może po prostu otwierającą „upalną” trylogię Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak, sięgnęłam po kolejną część. Owszem, po części dlatego właśnie, że miałam ją nabytą w tej samej targowej promocji na czytniku ale po części dlatego, że byłam ciekawa zarówno dalszych losów bohaterów poznanych w części pierwszej jak i tego jak „rozwinie się” autorka. I powiem tak, o ile pierwszą część oceniam jako dobrą, to ta jest o wiele, wiele lepsza. Co za wspaniała wiadomość dla czytelnika, który oczekuje faktycznie postępu. Od obu książek nie mogłam się oderwać ale ta naprawdę mnie przy sobie trzymała, odrywałam się gdy już naprawdę musiałam. To dla mnie zawsze bardzo dobry znak.

W tej części poznajemy Kalinę. Kalina jest córką Marianny, której losy śledziłam w części pierwszej cyklu. Tamtej Marianny już nie ma. Poznajemy ją praktycznie jedynie ze wspomnień (śladowych) córki, która praktycznie nie znała własnej matki, a wychowana była przez znaną czytelnikowi Gabrielę, dawną opiekunkę Marianny. 
Kalina nie znała własnej matki i niestety, ten brak wyraźnie ciąży na całym życiu dziewczyny, począwszy od dzieciństwa, poprzez młodość. Aż do dnia, w którym poznajemy Kalinę. Mężatkę z rocznym dzieckiem, która wraz z mężem jedzie na urlop do Zakopanego. Córeczkę Gabi pozostawia jak to ma miejsce właściwie ciągle, pod opieką Gabrieli, a sama ma towarzyszyć Jerzemu, mężowi, który usiłuje dokończyć swoją pracę naukową.

Do Zakopanego jadą nie sami bo z przyjaciółmi a grono powiększa się dodatkowo o osobę Maćka, kolegi Basi i Staszka, z którymi Kalina i Jerzy jadą w góry.

Kalinę poznajemy jako osobę chłodną emocjonalnie, bardzo wyciszoną, zawsze z boku towarzystwa. To kobieta, która nosi w sobie niezaleczone rany z przeszłości i jakąś krzywdę. O tym wszystkim stopniowo dowiadujemy się wraz z upływem czasu i lektury.

Po części największe sekrety, dotychczas skrywane przez Gabrielę, zostaną ujawnione Kalinie w liście od jej opiekunki, która to uznała, że dość już skrywania tajemnic, sekretów. Gabriela bowiem widzi, jak takie postępowanie ciąży Kalinie, jak niewiedza, nieświadomość pewnych spraw z przeszłości, spraw dotyczących zarówno jej matki jak i po części samej Kaliny, wpędzają ją w jakiś dół, który wciąga młodą kobietę coraz to głębiej i głębiej. Jak pisze w swym liście noszącym znamiona spowiedzi, Gabriela do Kaliny, „Niekochane dzieci nie potrafią kochać”.

To dobrze skonstruowana opowieść o kimś, kto w przeszłości nie doznał zbyt wiele miłości, kto tej miłości potrzebował. I o kimś, kogo rany wydają się wciąż i wciąż krwawić pomimo pozorów zaleczenia.  

W kolejne upalne lato, o którym opowiada nam autorka znów jej bohaterkę spotka coś, co stanowić będzie przełom w jej życiu. Coś, co zadecyduje o dalszym jej życiu. 

No a zakończenie ! Nie chcę zdradzać zakończenia, więc nic więcej nie napiszę poza tym, że wczoraj zwracałam się z prośbą o pewne wyjaśnienia do kogoś, kto czytał kolejną już „upalną” część, jaka się ukazała, czyli „Upalne lato Gabrieli”. 
Nie ukrywam, że liczę, że trzecia część tej trylogii (chyba, że o czymś nie wiem i że autorka napisze jeszcze kolejne jej części) szybko ukaże się jako ebook bo już nie mogę się doczekać aż znów spotkam się z bohaterkami.

Moja ocena to 5.5 / 6.