o ksiażkach

Wydana w Wydawnictwie Książnica. Grupa Wydawnicza Publicat S.A. Poznań (2017). 

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa i Autorki. 

Na wstępie , to ostatnia część trylogii, której bohaterów znamy z dwóch poprzednich części, o których pisałam w tym i w tym wpisie. Z tym, że w trzeciej, ostatniej i moim zdaniem najlepszej ze wszystkich części to już nie Łucja i jej mąż odegrają pierwszoplanowe role. 

Tym razem główną bohaterką jest Olga, znana czytelnikom jako dosłowny „czarny charakter” z pierwszej części trylogii. Opowieść o jej życiu rozpoczyna się w chwilach ciężkich dla kobiety bowiem tuż po bardzo poważnej operacji przeprowadzonej w związku z poważną chorobą. Olga co prawda żyje i ma nadzieję, że uda się jej jeszcze długo pożyć ale niestety, na skutek operacji, nie będzie mogła nigdy zostać mamą. Niby nie powinno być to dla niej problemem bo nigdy nie chciała mieć potomstwa ale też po pierwsze, kto wie czy nie zmieniłaby zdania a po drugie, co jeśli spotka kogoś z kim będzie chciała założyć rodzinę?

Z pomocą w tej kwestii przychodzi jej los, a raczej nieciekawa historia związana z jednym z butów Olgi. Tak czy inaczej, popsuty but staje się początkiem nowej, ciekawej znajomości. Olga poznaje wdowca z dwójką małych dzieci. Zdają się być kompletnie do siebie niepodobni, on – bardzo wierzący i praktykujący, ona – ateistka. A jednak zakochują się w sobie i chcą być razem.
I żyli długo i szczęśliwie, prawda? Tak byśmy chcieli. 
Niestety, los pokazuje często, że potrafi kpić z człowieka i jego planów podsuwając mu swoje własne, niekoniecznie te chciane.

Aby Olga mogła poczuć pełnię szczęścia przyjdzie jej pójść ku tej pełni szczęścia drogą bardzo skomplikowaną. 

To nie jest lekka, łatwa i przyjemna lektura pomimo przyjemnego początku książki i okładki (jak zwykle się nią zachwycam, jej autorką podobnie jak do dwóch poprzednich części,  jest pani Ilona Gostyńska-Rymkiewicz ).

To lektura o życiu. O tym, że człowiek najczęściej miewa jakieś własne plany, marzenia, oczekiwania względem tego jak potoczy się jego życie. A wykonanie tego może być co najmniej trudne. Jeśli często wręcz niemożliwe.

To taka obyczajówka i romans ale napisany tak, że ma się w pamięci podobne wydarzenia, które się zna (znam jedną sytuację opisaną w książce więc nie jest tak, że coś jest niemożliwe). Cieszy mnie jako czytelniczkę, że autorka nie konstruuje w tej części „Aniołów” a osoby z krwi i kości. Możliwe do zaistnienia i popełniające zarówno błędy jak i czyny dobre czy wręcz wielkie. 

Mamy tu też do czynienia z sytuacjami z przeszłości wpływającymi na życie bohaterów i tajemnice, które poznajemy w miarę rozwoju akcji książki.
Jak wspomniałam na początku, ta część podobała mi się zdecydowanie najbardziej. Była dla mnie jak najbardziej możliwa do zaistnienia i nie traktowałam jej w kategorii „bajek dla dorosłych”. Najwyraźniej dobrze kiedy jest jak w życiu, dobro przeplata się z tymi smutniejszymi chwilami, które uświadamiają nam dobitniej jak bardzo powinniśmy doceniać i cieszyć się tak zwanym szczęściem codziennym, drobnym.
Naszykujcie się więc na i radość podczas lektury i wzruszenie a może w przypadku bardziej wrażliwych osób nawet łzy. 

Moja ocena to 5 / 6. 

Cykl „Mansarda pod Aniołami”. 

Wydana w Wydawnictwie FILIA. Poznań (2017). Ebook.

Sięgnęłam po tę książkę ( pierwszą czytaną przeze mnie książkę tej autorki) sądząc, że motyw Bożego Narodzenia będzie w niej mocniej podkreślony. Nie był ale szczerze mówiąc, kompletnie mi to nie przeszkadzało bowiem „Cuda i cudeńka” to jedna z najładniejszych książek jakie ostatnio czytałam. Taka pozytywna, ciepła opowieść. Znowu zapewne dla wielu z cyklu jak ja to nazywam na prywatny użytek , „bajka dla dorosłych”. I co z tego? Na co dzień tyle zła dookoła, tyle niepotrzebnej wręcz agresji,obojętności na sprawy drugiego człowieka, że ja osobiście z przyjemnością sięgam po taką lekturę. 

„Cuda i cudeńka” to pierwsza opowieść z serii „Mansarda pod Aniołami”. Rozpoczyna się w chwili gdy dwudziestosześcioletnia Helena (woli gdy nazywa się ją Leną) przyjeżdża do Lubska, miejscowości pod Zieloną Górą gdzie ma zamiar zaopiekować się swoją babcią po udarze. Pewnie nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że Lena praktycznie nie zna swojej babci. Kobieta przez całe swoje dotychczasowe życie unikała zarówno żony jak i córki swego syna. Syn matkę odwiedzał ale w jego domu matka nie pojawiła się nigdy. Wychowywała go sama o ojcu nie wspominając i dając synowi niewiele miłości i uczucia. 

Lena jest osobą skrajnie inną od babci. Jest w niej wiele dobra i zwykłej ludzkiej życzliwości. Nie zrażona mówi ojcu, że skoro straciła pracę jako nauczycielka nauczania początkowego chętnie pojedzie do babci i jej pomoże a z czasem gdy babcia do siebie dojdzie , co sugerują lekarze, może uda się jej znaleźć nawet pracę.

Na miejscu Lena trafia do kamienicy, na szczycie której są dwie kamienne figury Serafinów. Do nich nie raz będzie zwracać się Lena z najrozmaitszymi prośbami.  Albowiem Borys, osoba, która na poddaszu mieszkała ale obecnie podróżuje a którego kwiatami zajmie się Lena w zastępstwie babci , napisał jej w emailu, że wart jest owym Aniołom powierzyć swoje smutki i prośby albowiem spełniają one marzenia. 

Helena zaprzyjaźnia się z mieszkańcami kamienicy, zwłaszcza z mieszkającą tam od wielu lat Franceską, Włoszką, która przybyła do Polski dwadzieścia lat wstecz, jak i z Beatą, żoną , którą krok dzieli od rozwodu. Ich znajomość szybko zmienia się w coś więcej niż tylko znajomość. Kobiety spotykają się, rozmawiają i wspierają wzajemnie. 

Borysa, który jak wspomniałam, dał jej radę dotyczącą figur Serafinów, Lena nie zna , prowadzi z nim jedynie ożywioną i wartościową korespondencję. Lena więc w głowie stwarza sobie wyobrażenie starszego pana, który wiele o życiu wie i wiele jej może pomóc. 

Książka zostawiła mnie z niedosytem czytelniczym i pytaniami „jak potoczą się dalsze losy Leny i jej przyjaciół?”. Mam nadzieję, że kontynuacja ukaże się szybko bo bardzo mi się ta książka podobała, polubiłam główną bohaterkę i jestem ciekawa jak rozwiąże się sprawa tajemnicy z przeszłości pani Mieczysławy, babci Heleny. 

Jednego motywu się domyślam ale nie szkodzi, mam nadzieję,że pewne sprawy potoczą się dokładnie tak jak mi się wydaje, że mogą się potoczyć. 

Ciepła książka o tym, że w życiu dobrze jest mieć obok siebie drugiego życzliwego człowieka jak i również o tym, że pomaganie innym daje wielką satysfakcję, którą oczywiście polecam. 

Moja ocena to 6 / 6.

Wydana w Wydawnictwie Znak. Kraków (2017).

Po „Sezonie na cuda” i „Aniele do wynajęcia” przyszła kolej na następną książkę z motywem Świąt Bożego Narodzenia napisanego przez Magdalenę Kordel. I jeśli bałam się, że może mnie odrobinę zawiedzie, że w sumie ile można pisać na podobny temat, w podobnym klimacie to…moje obawy okazały się całkowicie niesłuszne. Ufff. 
Chociaż ta książka niby to około świąteczna ale opowiada o bardzo poważnych i smutnych sprawach z przeszłości, które to wydarzenia determinują życie pewnej rodziny współcześnie.  To książka i do wzruszenia i do pośmiania ale refleksyjna bardzo. 

Bohaterką jest Klementyna wychowująca córkę Dobrochnę (tak, to książka z bohaterkami noszącymi oryginalne i raczej rzadko kiedy spotykane imiona) i opiekująca się babcią Agatą. Babcia Agata ma problemy. Co pewien czas dzieje się coś niedobrego i jakby przenosi to kobietę w czas przeszłości , w mnogość złych , traumatycznych wspomnień. Potem sytuacja wraca do normy. Ale jest na tyle ciężka dla Klementyny, która przede wszystkim obawia się wpływu sytuacji na córkę, że postanawia zdobyć się na krok radykalny.
Wraca do miasteczka rodzinnego babki i ciotki. Jest tam dom, który należy do rodziny Klementyny. Kamieniczka, która na swój sposób „przypomniała się” młodej kobiecie. Tam Klementyna podejmie swoje cukiernicze dzieło, albowiem cukiernictwo i wypieki to jej i pasja i sposób na życie. 

„Serce z piernika” to bardzo ładna opowieść. Taka jak lubię czyli ciepła, serdeczna, dobra. Pomimo, że jak napisałam, w przeszłości stało się coś bardzo złego, to klimat tej książki jest zdecydowanie optymistyczny i napawający nadzieją. Po raz kolejny Magdalena Kordel pokazuje, że co prawda Duch Świąt i ich magiczna aura są ważne ale aby zaistniały, potrzeba jest po prostu drugiego człowieka. Który z serdecznością i dobrem sprawi, że uda się jakoś poukładać sprawy niełatwe i te, które nas przygniatają. Czasem wystarczy czas, który drugi człowiek komuś poświęci, czasem rozmowa, kiedy indziej bardziej konkretne działanie. 
Każdy z nas może stać się dla drugiej osoby takim zastępczym Mikołajem, który sprawi, że ktoś komu do tej pory żyło się niełatwo, z większym optymizmem spojrzy w przyszłość. 

Klementyna okazuje serce nie tylko ludziom ale i zwierzętom co sprawi, że bohaterami książki staną się również dwa zwierzęta, które znajdą serdeczny dom. 

„Serce z piernika” wprowadza łagodnie w przedświąteczny klimat i atmosferę, chociaż o czym pisałam, nie jest to słód i lukier, dzieje się też zło. Natomiast podczas lektury czuje się niemal zapach pierniczków i innych słodkości i niemal ma się na końcu języka ich smak. 

Wspaniałe są te świąteczne opowieści Magdaleny Kordel. A dla miłośników książek z tym motywem, zwłaszcza. Wiem, że są osoby, którym taka lektura nie pasuje, może więc lepiej aby nie sięgali po coś takiego bo po co mają się zżymać, że dobrze, że słodko, że ludzie zamiast podcinać sobie nogi wyciągają do siebie nawzajem pomocną dłoń?
Ja te klimaty „kupuję” i lubię i chcę ich jeszcze więcej. Polecam ogromnie. Dodatkowo spodobało mi się to, że akcja książki rozpoczyna się w czasie, który teraz mamy czyli chwilę przed listopadem. 

Moja ocena to 6 / 6.

Wydana w Wydawnictwie Znak. Kraków (2016). Ebook.

Po zachwycie nad „Sezonem na cuda” Magdaleny Kordel , o której pisałam w tym wpisie, sięgnęłam po kolejną książkę z motywem świątecznym tym bardziej, że „Serce z piernika” już czeka na czytniku. 

„Anioł do wynajęcia” to bajka dla dorosłych. Ale piękna bajka, krzepiąca i dająca nadzieję na to, że jakby nam źle nie było w życiu to w końcu i dla nas musi zaświecić słońce. 

Książka zaczyna się w momencie gdy osiemnastoletnia, chwilowo bez dachu nad głową, Michalina, trafia pod kwiaciarnię pani Gabrysi. Gabrysia trochę pomaga dziewczynie ale kiedy ta znika zostawiając u Gabrysi tobołek z niewiadomą zawartością, kobieta ma wrażenie, że nie dość pomogła dziewczynie. To dojmujące poczucie, że nie pomogła wystarczająco, trochę będzie jej potem doskwierać.

Tymczasem los stawia naprzeciw siebie dwie zranione i samotne osoby, Michalinę i Nelę. Nela to starsza pani, mocno starsza. Której samotność osiągnęła już najwyższy stopień smutku i przygnębienia i która pewnego wieczoru stawia Pana Boga wobec propozycji…nie do odrzucenia. Jak bardzo nie odrzucenia okaże się wkrótce. Tak więc Michalina i Nela spotkają się pewnego wieczoru i od tej pory wszystko u nich dwóch zacznie się układać.

Napisałam od początku, że jest to bajka dla dorosłych i ta właśnie jest bo wiemy, że w życiu nie wszystko układa się tak jakbyśmy to sobie wymarzyli i zaplanowali. 
Ale „Anioł do wynajęcia” to książka, w której i autorka i bohaterowie przekonują nas , że nie powinniśmy nigdy tracić nadziei na to, że jednak stanie się w naszym życiu coś dobrego.
Akcja dzieje się w okresie przedświątecznym i świątecznym co dodaje jej niewątpliwie uroku.
Oto bowiem nadchodzi czas, kiedy dużo ludzi czeka na celebrowanie narodzin niezwykłego Dziecka, które dla każdego ma po prostu dużo miłości.

I ta miłość musi udzielić się bohaterom. Nie tylko miłość mężczyzny do kobiety i nawzajem ale również taka miłość po prostu do drugiego człowieka.

W życiu możemy na swojej drodze napotkać różne osoby. Możemy też napotkać, o czym przekonuje nas książka, swojego Anioła do wynajęcia, zesłanego pod postacią drugiego, dobrego i życzliwego nam człowieka. Który sprawi, że nasz los odmieni się na zawsze.

Spłakałam się ze wzruszenia pod koniec tej książki i wcale się tych łez nie wstydzę. Już o tym pisałam, we wpisie o książkach świątecznych, w odniesieniu do książek z tą tematyką włączam sobie filtr i nie marudzę, nie czepiam się niemożliwego czy mało możliwego do zaistnienia. Nie doszukuję się, że „ale gdzie to się mogłoby w prawdziwym życiu zdarzyć”. Być może dlatego, że wiem, że potrafi być świąteczny czas, kiedy rzeczywiście zdarzyć się może coś niby niemożliwego a jednak możliwego. Mały, duży cud? Anioł do wynajęcia, który stanie obok i rozmasuje ramiona? 

Moja ocena to 6 / 6.