o ksiażkach

 Rok 2020 jaki był, każdy widzi. 

Rozwój epidemii, narastające poczucie lęku i obawy o zdrowie najbliższych, śmierć kogoś z rodziny właśnie na owego słynnego wirusa, nie spowodowało wzrostu czytelnictwa u mnie samej. Szczerze? Nie byłam tą panią z reklam książek, które wysypały się jak grzyby po deszczu w kontekście lockdownu i tego, jak to wiele teraz można sobie poświęcić czasu. Zwłaszcza, że doszła nauka online Syna a ośmiolatek kalendarza jak wykwalifikowana asystentka, sorry ale nie ogarnie. 
Nie tłumaczę się bynajmniej ! Absolutnie nie czuję żadnego żalu, że nie naczytałam się za wszystkie czasy. O wiele lepiej czyta mi się ze spokojną głową, bez nerwów. Na co liczę, że spełni się w nadchodzącym 2021 roku.

Niemniej jednak chcę napisać o paru książkach, które zrobiły na mnie wrażenie czy nawet całych ich seriach. A właściwie, serii o detektywie Harrym Boschu. Do której to serii wróciłam w wakacje i w którą wsiąkłam, co widzieliście śledząc mój blog uważnie. 

Bardzo się cieszę z tego powrotu a mniej się cieszę, że niestety, nie wszystkie części wydano w formie ebooków. Harry  Bosch to fantastycznie rozpisana postać, prawdziwa, z wadami i zaletami. Bezkompromisowy, mający zawsze swoje zdanie, którego nie boi się wyartykułować w obawie , że to zrazi do niego ludzi. Zraża, cóż. Jeśli ktoś przymyka oczy na jawną niesprawiedliwość, Bosch nie ma zamiaru tego tolerować. 

Na początku roku, zaraz przed pierwszym lockdownem poznałam wreszcie prozę pani Zofii Posmysz. Czytałam genialne „Wakacje nad Adriatykiem” i „Pasażerkę”, która chociaż równie dobra, podobała mi się nieco mniej. 

Zachwycił mnie tomik poezji Hanny Dikty pod tytułem „Cienie”. Według mnie warto sięgnąć po Jej poezję. 

Z zupełnie innego kalibru ale zachwyciły mnie horrory i thrillery Słowaka Josefa Kariki, jak również „Osiem” Czeszki Radki Trestikovej i dwa kryminały jej rodaczki Michaeli Klevisovej, „Kroki mordercy” i „Złodziejka opowieści”. Z horrorów to jeszcze zdecydowanie warte poznania były książki z serii „Dom na Wyrębach” Stefana Dardy. 

Cieszę się, że sięgnęłam nareszcie po Murakamiego i jego dwutomową „Śmierć Komandora”. 

W końcu roku zachwyciła mnie książka około świąteczna Joanny Szarańskiej, „Kraina zeszłorocznych choinek”. Jak pisałam, ta książka była dla mnie jak serdeczny człowiek, który mnie przytulił i powiedział, że wszystko będzie dobrze. 

A w ogóle, to w tym strasznym roku ratowały mnie książki i filmy dla dzieci. 
Wraz z Jasiem poznaliśmy rewelacyjny cykl Rafała Kosika o Amelii i Kubie (polecam!), zachwycił nas cykl o Strażnikach Ga’Hoole Kathryn Lasky, nie zawiodła kolejna część przygód Skarpetek Justyny Bednarek czyli „Zielone piórko Zbigniewa”. Ja spłakałam się okrutnie słuchając czytaną nam przez Jasia lekturę szkolną „Dziewczynka z parku” Barbary Kosmowskiej.  W końcu roku poznaliśmy dzięki książkowemu prezentowi dla Jasia, cykl o Smoku Pomponie pani Joanny Olech.

Cieszę się też z wydania polskiej wersji komiksów o Mafaldzie, zmarłego w tym roku rysownika Quino. Zwłaszcza, że Mafalda jest nieustająco aktualna. 

Właściwie nie powinnam narzekać. 
Nie wiedząc jeszcze jaki rok się szykuje, pod koniec roku 2019 podjęłam decyzję, że nie będę czytała „na akord”. Że będę czytała mniej, za to treściwiej. Muszę powiedzieć, że to postanowienie przyszło mi spełnić niejako też ze względu na czas jaki nastał, niemniej jednak okazało się postanowieniem całkiem dobrym. Czas spędzony nad dokładniej wybranymi lekturami okazał się bardzo wartościowy. Wiele z nich zostało w głowie na zawsze. 

Jak do teraz skończone mam 79 książek. Obecnie kończę zbiór opowiadań Agathy Christie noszący tytuł „Zbrodnie zimową porą”. Sadzę, że skończę ją do końca tego roku ale nie wliczam jej na razie w poczet przeczytanych książek. 33 z nich w moim prywatnym rankingu otrzymało 6 gwiazdek czyli najwyższą ocenę. 

Jeśli ktoś z Was chciałby napisać o swoich udanych lekturach z mijającego roku, chętnie poczytam. 

Powoli zbliżamy się w kierunku Świąt Bożego Narodzenia.
Tegoroczne, z pewnością będą odmienne od tych, jakie znaliśmy.
Ostatnio trudno mi wykrzesić z siebie wiele optymizmu, ale chciałabym aby tradycycji stało się zadość i przybywam dzisiaj złożyć Życzenia Świąteczne wszystkim Czytelnikom mojego blogu jak również tym osobom, które zajrzą na niego przypadkiem.

Czego mogę nam wszystkim życzyć w tym dziwnym czasie?

Z pewnością Zdrowia i Spokoju. Pamiętam, jak kiedyś ktoś „oskarżył” mnie, że te życzenia spokoju to tak naprawdę życzenia nudy.
Serio? Bo ja wątpliwej jakości atrakcji miałam w tym powoli już mijającym roku aż nadto. Po kokardę 😦 A zaczynam się obawiać, jaki okaże się ten nadchodzący nowy rok. I jeśli ktoś chciałby mi życzyć nudy , tak tak, nudy na ten nadchodzący czas, to może. Chętnie przyjmę jej jak najwięcej. Jak dla mnie 2020 był tak „atrakcyjny”, że chętnie się teraz mogę nudzić.

Zatem, na nadchodzące Święta Bożego Narodzenia składam Wam i Waszym Bliskim Serdeczne Życzenia przede wszystkim Zdrowia, Spokoju i Szczęścia.
Oby zawsze był obok Was ktoś, kto zauważy jeśli się posypiecie i będzie Wam źle i w porę wyciągnie do Was życzliwą, pomocną dłoń.

Nie chce mi się wierzyć, jak wiele dzieli mnie od tej, która składała odpowiednie życzenia rok wstecz. Nie mam wrażenia, że od tamtych chwil minął rok ale jakby co najmniej kilka lat.

Zdrowych i Spokojnych Świąt !!!

 Wydana w Wydawnictwie Czwarta Strona. Poznań  (2020). Ebook.

Jeśli miałabym Wam powiedzieć co mnie ostatnio pokrzepiło książkowo, to książki dla dzieci, które czytamy z Jasiem i…”Kraina zeszłorocznych choinek” Joanny Szarańskiej. 

Jakaż to piękna opowieść. Wiem, co możecie sobie pomyśleć mając w głowie hasło „książka świąteczna”. Ja też często podchodzę do tego hasła z obawami, że (nawet jak dla mnie ) ilość cukru i lukru przekroczy dopuszczalne normy. Jednak w przypadku książek świątecznych tej autorki mam pewnik, że jak w świetnym cieście, ilość potrzebnych składników będzie odpowiednio wyważona. Natomiast jest piękna, pełna czułości i wrażliwości tak nam potrzebnej zwłaszcza w tym niełatwym czasie. Podczas lektury nie raz i nie dwa się wzruszyłam a końcówkę przepłakałam ale takim dobrym płaczem ze wzruszenia pozytywnego jak najbardziej. Ta książka otuliła mnie jak najczulsze ramiona dobrej, ciepłej, kochającej mnie osoby.

Nie inaczej jest w „Krainie zeszłorocznych choinek” dziejące się w małej miejscowości na południu Polski o nazwie Świerczynki.  
Od razu napiszę, bohaterów jest tu wielu i wszyscy są w tej książce podobnie ważni. To lubię. 
Losy ich splotą się w ten czy inny sposób, a większość ścieżek poprowadzi do prowadzonego przez pana Józefa Pawłowskiego sklepiku z ozdobami świątecznymi „Kraina zeszłorocznych choinek”. Skąd taka nazwa i dlaczego prolog tej opowieści, w której w grudniu 2017 roku dowiadujemy się opowieści o owej krainie, snutej przez dziadka Bońka małemu Antkowi ? Dowiemy się tego z lektury książki, której akcja dzieje się równo dwa lata później, tuż przed Świętami Bożego Narodzenia 2019 roku. Nie ma jeszcze pandemii, można się spotykać, swobodnie rozmawiać, przytulać, świat jeszcze nie zwariował.

Chociaż, dla małego , poznanego przez czytelników Antka , trochę jednak zwariował. Jego rodzice się rozwiedli a on sam mieszka z mamą, Dorotą. Tata chłopca po rozwodzie wyjechał do Krakowa. 
W Krakowie poznajemy z kolei Ninę, młodziutką dziewczynę, która pracuje jako pomoc domowa starszej pani, Heleny Piwowarczyk. Nina marzy o świętach spędzonych z mamą Beatą i ciocią Danutą ale jej plany mogą się nie powieść. Syn pani Heleny zamiast spędzić czas z mamą, woli egzotyczne wakacje z którąś z kolejnych wybranek serca. 
Helena decyduje się jechać do Świerczynek wraz z Niną. Albowiem pochodzi z tego miasteczka i ma tam do załatwienia pewną bardzo, bardzo istotną sprawę z przeszłości. 

Już sama podróż obu kobiet do Świerczynek obfituje w przygody. Starszej pani daleko do nobliwej, spokojnej , cichej niewiasty siedzącej z książeczką do nabożeństwa w ręku. Ma temperament i parafrazując tekst z pewnego znanego filmu dla dzieci, „Nie zawaha się go użyć!”.

Tak więc obie panie łapią stopa czy też, lepiej byłoby określić, Daniel kierujący samochodem dostawczym zostaje przez panią Helenę ździebko przymuszony do podwózki ich do miasteczka. 

Kolejnymi bohaterami książki są prowadzący sklepik z ozdobami świątecznymi Józef, emerytowany nauczyciel historii w miasteczku i jego siostra, Józefa. Oraz jej kot 🙂 i pewien czarny kundelek. 

Losy tych ludzi dzieją się trochę osobno jak to zawsze bywa , trochę zaś się splotą. I jak pisałam, dróżki ich prowadzić będą z rozmaitych pobudek i powodów, do sklepiku o nazwie „Kraina zeszłorocznych choinek”. 

Co wyniknie z tych wędrówek i spotkań ? Jak w życiu. Wiele rozmaitych sytuacji. 
Muszę przyznać, że książka jest bardzo wzruszająca, naprawdę. Ale bez niepotrzebnego cukrowania i łzawości , nie nie. Natomiast, co mnie ogromnie ucieszyło, jest też pełna charakterystycznego dla pióra Joanny Szarańskiej i niepodrabialnego przez nikogo, poczucia humoru. I znowu, obyło się bez bezsensownych gagów, które raczej wymuszają śmiech niż bawią naprawdę. 

Scena balkonowa i z dziczkiem przejdą do mojej własnej czytelniczej historii 🙂

Bardzo, bardzo wiele dobrego czasu spędziłam nad lekturą tej książki. 
Uważam, że jest idealnym prezentem dla czytelnika, który lubi opowieści ze Świętami w tle ale niekoniecznie chce coś aż kapiącego od lukru ale jednocześnie ogromnie poprawiającego nastrój , który jak piszę, może być różny w tych naszych niełatwych czasach. 

Jeśli wciąż szukacie prezentu dla najbliższych, a może, kto wie, chcecie obdarować samych siebie? z całego serca polecam Wam tę książkę. 

Moja ocena to 6 / 6.

 Wybór i opracowanie Otto Penzler.

Wydana w Wydawnictwie Zysk i S-ka. Poznań (2020). Ebook. 

Przełożyli Tomasz Bieroń, Janusz Ochab. 
Tytuł oryginalny The Big Book of Christmas Mysterie.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa.

Za tydzień Wigilia a co za tym idzie, Święta już bardzo blisko. Być może szukacie jakiegoś ciekawego książkowego pomysłu na prezent dla miłośnika kryminałów? Jeśli wciąż jesteście na etapie poszukiwań, polecam Waszej uwadze ten zbiór opowiadań jako, że sama uważam czas spędzony na lekturze jego za udany.

Książka podzielona jest na kilka części : Tradycyjne opowiadania świąteczne, Zabawne opowiadania świąteczne, Świąteczne opowiadania o Sherlocku Holmesie, Sensacyjne opowiadania świąteczne i Niesamowite opowiadania świąteczne. 

Już samo to decyduje o tym, że każdy znajdzie w tym zbiorze coś dla siebie. Mnie osobiście najbardziej podobały się opowiadania ze zbioru Tradycyjne opowiadania świąteczne , Zabawne opowiadania świąteczne i Niesamowite opowiadania świąteczne. Ten pierwszy zbiór za takie klasyczne opowieści kryminalne , często z akcją dziejącą się w jakiejś wiejskiej posiadłości za tło mające organizację typowych Świąt Bożego Narodzenia , ten ostatni za niesamowity klimat i nastrój z duchami nawiedzającymi posiadłości i niepokojącymi ludzi. 

Cały ten zbiór mogę określić jako bardzo udany zbiór opowieści, może z wyjątkiem jednego, tego, w którym opowieść dotyczy postaci Lewisa Carolla. Nosi ono tytuł „Bożonarodzeniowy klient” i zazgrzytało mi to opowiadanie w tym zbiorze, nie pasuje mi ono (przypominam, że to moje osobiste odczucia). 
Niemniej jednak pozostałe opowiadania stanowiły dla mnie atrakcję i dobrze spędziłam czas podczas ich lektury. 
Podobało mi się, że nie są nadmiernie brutalne, nie epatują niepotrzebnym okrucieństwem. Intrygi są tu dość klasyczne i być może czasem nawet dość przewidywalne ale są to naprawdę dobrze dobrane opowiadania, tworzące idealny zestaw dla miłośników zarówno opowieści kryminalnych jak i Świąt Bożego Narodzenia. Wielokrotnie daje się odczuć tak zwanego Ducha Świąt, kiedy zwycięża dobro, źli ludzie nawracają, biedni otrzymują pomoc i wiele patowych wydawałoby się sytuacji kończy się dobrze. To mi się podobało. Lubię kiedy akcja książki pasuje do założeń „projektu” a takim jest zbiór opowieści kryminalnych z Bożym Narodzeniem w tle.

Opowiadania, które zapamiętam na dłużej to „Włamywacz i dziwadło” Donalda E. Westlake, „Święty Mikołaj na opak” Mereditha Nicholsona, „Kryminalna opowieść wigilijna” Norvella Page’a i „Boże Narodzenie w obozie” Edmunda Coxa, tu dodatkowo za egzotyczne tło opowieści, której akcja rozgrywa się w Indiach.

Polecam Waszej uwadze zbiór tych opowiadań. Jest naprawdę obszerny, będzie co czytać i jak już wspomniałam, każdy znajdzie w nim coś dla siebie. To bardzo dobry pomysł na lekturę w nieco może wolniejszy od codziennej gonitwy świąteczny czas, gdy można usiąść przy choince rozświetlonej lampkami , obok siebie postawić kubek z czymś dobrym do picia i oddać się lekturze.

Moja ocena to 6 / 6. 

 Wydana w Wydawnictwie Prószyński i S-ka. Warszawa (2020).

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa.

Kiedy zaproponowano mi przeczytanie wznowienia „Chorwackiej przystani” jednej z moich ulubionych autorek, nie wahałam się ani chwili. Przyznam, że mam ją na czytniku ale obecna wersja została podobno wzbogacona. Trudno mi oceniać bo szczerze mówiąc, jakoś do tej pory po nią nie sięgnęłam ale teraz stwierdziłam, że już nadszedł czas tej książki.

Książka to dwugłos matki Anny i córki Weroniki. 
Annę poznajemy jako dziennikarkę gazety, tuż po trzydziestce, która we wrześniu 1991 roku ma zostaje wysłana przez swojego szefa do Chorwacji aby tam zdawać relację z tego, co dzieje się w kraju podczas działań wojennych. Na samym początku swojej drogi jako reporterki wojennej poznaje dziennikarza tamtejszej gazety, Blaża Batelica. Przystojny, zawadiacki, pewny siebie mężczyzna, kobieta, która już od dłuższego czasu jest mężatką i której nie wszystko układa się po jej myśli. Do tego wojenna zawierucha i oto gotowy przepis na romans. Który, nie inaczej, zdarza się i tutaj. 
Między Anną, zwaną przez Blaża , Aną a mężczyzną rodzi się jednak uczucie. 
I to ono nie pozwala na nazwanie tej relacji tylko i wyłącznie romansem. 
Jest między nimi uczucie właśnie, czułość, pragnienie bycia razem fizycznie ale i zrozumienia siebie nawzajem, potrzeba niekończących się rozmów. 

Niemniej jednak , chociaż początkowo Anna chce postawić wszystko na jedną kartę i porzucić męża , po powrocie do Polski nie potrafi tego zrobić. Najwyraźniej z jej strony zabrakło odwagi aby uciąć relację z mężem, trwającą od bardzo dawna. 

Anna zachodzi też w ciążę, co sporo zmienia w jej życiu rodzinnym i zawodowym. 
Kiedy zajmuje się wychowywaniem urodzonej w grudniu 92 roku córki Weroniki a następnie bliźniakami, synami urodzonymi w roku 95 , porzuca na ten czas pracę w gazecie i całkowicie oddaje się domowi. 
O dziwo, mimo odrzucenia go przez kobietę, Blaż nawiązuje z nią początkowo korespondencję, któa zostaje przerwana na parę lat a następnie wznowiona. Muszę przyznać, że prezentowana w książce korespondencja między dawnymi kochankami stanowi bardzo ciekawy dodatek do książki. Anna jak się domyślam, znajdowała w tych listach coś na kształt odskoczni od rutyny codziennego, nie zawsze łatwego, dnia. 

Jak to w życiu, czas biegnie szybciej niż często byśmy sobie tego życzyli i oto dzieci stają się duże. W pewnej chwili, nieco przypadkiem, rodzina trafia na wakacje do Chorwacji. Weronika, pierworodna córka zaczyna interesować się krajem, o którym wie jedynie tyle, że ongiś przebywała tam jej mama. Ale, zaczyna czegoś się domyślać, coś rozszyfrowywać, prowadzi jakieś prywatne dochodzenie , które to skutkuje tym, że całkiem serio zaczyna interesować się tym krajem. 
Nawet studia rozpoczyna na wydziale lingwistycznym związanym z Chorwacją i w pewnym momencie to ona trafia do Chorwacji i to na dłuższy czas. 

I, to ciekawe, mimo, że matka tak starała się chronić ją przed poznaniem kraju, w którym przeżyła miłość i romans, Weronika również ulega czarowi, zarówno pięknego miejsca jak i pewnego Chorwata.

Historia lubi się powtarzać i oto młodsza kobieta niemal w ten sam sposób co jej mama, zaczyna coraz bardziej angażować się w ten związek. Czy będzie on miał szansę na przetrwanie? Czy warto jest rzucić to, co się zna? Czy mamy gwarancję, że poryw namiętności da nam więcej niż znajoma stabilizacja? 
Na te wszystkie pytania  możemy spróbować sobie odpowiedzieć podczas lektury „Chorwackiej przystani”.

Do tego, nie ukrywam, przyjemnie było przenieść się za drugim, bezpieczniejszym już razem, wraz z Weroniką do tego ciekawego i pięknego kraju. Aż czuło się przyjemne ciepło na skórze, smak tamtejszych potraw, gwar zatłoczonych atrakcji miasta. 

Moja ocena to 5.5 / 6 a daję też znać, że zapowiadania jest w Nowym Roku druga część tej chorwackiej serii, na którą, nie ukrywam, czekam z wielką niecierpliwością. 

 Wydana w Wydawnictwie Sonia Draga. Katowice (2017). Ebook.

Przełożył Przemysław Hejmej.

Tytuł oryginału The Burning Room.

Cykl o Harrym Boschu zdecydowanie pomaga w znoszeniu coraz gorszych sytuacji i pandemicznych i nie tylko. 
Czytanie o facecie, który nie daje sobie w kaszę dmuchać i który twierdzi, że liczy się każdy jak również wciela to twierdzenie w czyn pomagając znaleźć winnego, pomaga na nastrój. Gorzej, że o ile Harry Bosch znajduje sprawców, nie zawsze udaje się im wymierzyć należną im karę. 

Niemniej jednak krzepi, że Bosch nie daje sobie wmówić, że liczą się tylko biali, starsi faceci trzymający władzę i że owi faceci mogą dostać od losu (albo i nie 🙂 )  naprawdę niezłą nauczkę. Zwłaszcza, jeśli sprowokują wściekłą kobietę. 

W „Płonącym pokoju” liczą się dwa wydarzenia, które okazuje się, że gdzieś tam się w przeszłości łączą. Otóż umiera postrzelony dawno temu w kręgosłup meksykański muzyk, Orlando Merced. Dziesięć lat temu ktoś strzelił do mężczyzny z zamiarem zabicia go. Muzykowi udało się przeżyć, za to niestety , trafił na wózek inwalidzki gdyż kula strzelca utkwiła w kręgosłupie Merceda. 

Jako, że w tej części Bosch wciąż pracuje w wydziale Spraw Otwartych i Niewyjaśnionych, jemu przypadnie w udziale dochodzenie, kto i dlaczego chciał zabić zwykłego ulicznego muzykanta.

W „Płonącym pokoju” nową partnerką w pracy Harry’ego jest Lucia Soto, która wsławiła się wielką odwagą i bohaterstwem podczas jednej z akcji. 
Okazuje się też, że ma ona swoją prywatną misję do wykonania. Otóż jako dziecko przeżyła tragedię, brała udział w pożarze nielegalnie zorganizowanej placówki przedszkolnej , w którym to zginęły zarówno dzieci jak i ich do końca starająca się ochronić podopiecznych, opiekunka. 

Szybko okaże się, że o dziwo, te dwa wydające się nie mieć ze sobą nic wspólnego wydarzenia, mają jednak punkty wspólne. 

I odtąd zacznie się jak zwykle w przypadku Boscha, ciekawe śledztwo, mające wiele tropów, prowadzące do bardzo wielu postaci. 

I jak już pisałam, okaże się, że Bosch po raz kolejny nie da się zastraszyć ani porzucić sprawiedliwości, która należy się najsłabszym. 

Bardzo polecam Wam książki o Harrym Boschu a tej daruję ocenę 6 / 6. 

 Wydana w Wydawnictwie Albatros i S-ka. Warszawa (2016). Ebook.

Przełożył Andrzej Niewiadomski. 

Tytuł oryginału The Black Box.

Ta recenzja może być nieco spoilerowa więc jeśli chcecie przeczytać tę książkę , uprzedzam i może ją sobie darujcie. Tak więc, uprzedziłam, żeby nie było !

Nie wiem czy tak miewacie, ja tak, chociaż nie co chwila, że bywa, że książka, którą czytam okazuje się jakimś niezwykłym zbiegiem okoliczności kalką czy jakimś odzwierciedleniem tego, co dzieje się dookoła, w różnych sferach, na przykład politycznej. To dość niesamowite czytać niby po prostu kryminał a mieć wrażenie, że gdzieś odbija się gorzka, smutna rzeczywistość.

„Czarna skrzynka” to książka, której akcja dzieje się dwadzieścia lat po wydarzeniach mających miejsce w roku 1992 w Los Angeles. Podczas zamieszek, w czasie których buntowano się przeciwko uniewinnieniu policjantów, którzy brutalnie pobili Afroamerykanina, zostaje zamordowana duńska dziennikarka, Anneke Jespersen. 

Po upływie dwudziestu lat Harry Bosch pracując w wydziale spraw dawnych i zapomnianych podejmuje się mimo licznych przeszkód ze strony nowego przełożonego, nowego śledztwa. Obiecuje „Królewnie Śnieżce” jak nazwano zamordowaną dziennikarkę, że odnajdzie tego, kto zrobił jej krzywdę a przede wszystkim, dlaczego ktoś zamordował na amerykańskiej ziemi młodą dziennikarkę z Europy. Jaki mógł być powód? Najpewniej polityczny, bowiem Jespersen zajmowała się dziennikarstwem na polu walk , jeździła we wszystkie punkty zapalne i w miejsca, gdzie miały miejsca działania wojenne z udziałem wojsk amerykańskim. Czy odkryła podczas jednej z wypraw coś, co mogło skompromitować kogoś na wysokim szczeblu , czy komuś zagroziła?

Prawda okazuje się jednak zupełnie inna. 

Oto bowiem żmudne śledztwo, podczas którego naprawdę liczne grono usiłuje podciąć skrzydła czy może niemal dosłownie, nogi Boscha, ukazuje bardzo przykrą prawdę. 
Gromadę butnych, pewnych siebie mężczyzn, wyposażoną w najsilniejszą z broni , władzę , którzy postanawiają zabawić się z młodą, niczego nie spodziewającą się kobietą. A następne, gdy stanie się najgorsze, nie dać jej powiedzieć słowa a przede wszystkim jak najszybciej zamknąć jej oskarżające grupę mężczyzn, usta! Uciszyć ją za wszelką , najwyższą cenę! Pokazać , gdzie jest miejsce tych kobiet, które odważą się sprzeciwić silnym, męskim gościom, takim, którzy bardzo chętnie pokażą jej gdzie jest jej miejsce. 

W prawdziwym życiu całkiem możliwe jest, że skończyłoby się na niewyjaśnionej sprawie. Na szczęście Connelly chce dać nam, czytelnikom odrobinę nadziei na to, że wszelkie zło, nawet to niewyobrażalne, musi minąć. A złych facetów, którym wydawało się, że ich władza trwać będzie wiecznie, spotyka prędzej czy później, zasłużona kara. 

Moja ocena to 6 / 6. 

 …czyli niechciane święto, które od 2011 niestety, jest w naszym „kalendarzu”.

Jak co roku, mam w sercu i w pamięci nie tylko naszą Emilkę ale wszystkie te Dzieci, o których w ciągu tych ponad dziewięciu lat się dowiedziałam. I naprawdę nie gra roli, czy dziecko miało godzinę, dwa dni, dwa tygodnie czy lat ponad dwadzieścia. Część serca Rodziców została wraz z odejściem tego dziecka wyrwana raz na zawsze.
Przytulam wszystkich znanych mi osieroconych Rodziców.