Marysia S. książkowo

nie mam co czytać…

…tak tak. Ja w przeciwieństwie do większości kobiet nie zarzucę znanym truizmem a nieco przewrotnym. Powiem tak, nastąpił u mnie chyba tak zwany przesyt kryminałami, chociaż na jeszcze kilka i tak czekam (Theorin, który od wczoraj w sprzedaży) czy Donna Leon, nad którą z książki na książkę zżymam się coraz bardziej ale jednak przeczytam, tym bardziej, że u nas w domu czytamy ją oboje więc lubię takie wspólne omawianie potem lektury. Ale zauważam, że ostatnio jakoś mniej mnie bawi ta lektura, myślę, że to naturalne, trzeba chyba zafundować sobie będzie przerwę. Na rynku coraz więcej nowych nazwisk, oczywiście masa Skandynawów (jak dla mnie trochę zbyt wiele już tych nazwisk ale być może się mylę) a mnie brak „starych, sprawdzonych” jak świetna Norweżka Karin Fossum (czy wydawnictwo w ogóle ma jeszcze plany kiedyś coś tej pani wydac?) czy nawet ten Theorin, który wydawany u nas nie za często. Nie wspomnę o ulubionym Lee Childzie, którego niestety dawkują nam baaardzo skromnie:( Ostatnio owszem, wyszła książka Lee Childa, ucieszyłam się na krótko bowiem okazało się, że jest to tylko wznowienie już daaawno temu u nas jego książki wydanej. 

No więc trochę przesyt kryminałami. Poza tym mam potrzebę czegoś lekkiego i przyjemnego i dotyczącego innych krajów. Nie, nie chcę czytać reportaży o tym, jak gdzieś jest źle i niedobrze czyli o tych złych stronach danego państwa. Chcę przeczytać coś optymistycznego. Marzy mi się coś w rodzaju „Japońskiego codziennika” albo książki, która takie wrażenie w zeszłym roku na mnie zrobiła, czyli „Tam gdzie urodził się Orfeusz”.
Nie, nie chcę też czegoś w stylu „ona po rozwodzie wynosi się dokądś i zakłada, nie wiem, winnicę, plantację oliwek, zakład projektu mebli z akcentem śródziemnomorskim, poznaje miłość swojego życia, odkrywa uroki dojrzałej kobiecości i dopiero teraz cieszy się pełnią życia”. Chciałabym właśnie poczytać o kraju, o zwyczajach, obyczajach, ale i o najzwyklejszej codzienności. I na optymistycznie.

Jest li cokolwiek co spełnia moje oczekiwania czy też jak dawno w reklamie pewnej sieci telefonii komórkowej, „takie rzeczy tylko…”?:)

Może komuś coś takiego do głowy przychodzi? Ja sama oczywiście poszperam w internecie, poszukam tytułów ale a nuż a widelec komuś coś do głowy przyjdzie?

Obecnie zabieram się za najnowszego Mendozę i jego „Prześwietny raport kapitana Dosa”, bo jak wiemy, Mendozę z małymi wyjątkami, ogromnie lubię i mam nadzieję, że właśnie mnie i rozbawi i wprowadzi w fajny, lekki nastrój, ale co dalej? Nie mam co czytać;)

Marysia S. książkowo

„Za wszystko trzeba płacić”. Aleksandra Marinina.

Za wszystko trzeba płacić

 

Wydana w Wydawnictwie W.A.B. Warszawa (2012).

Przełożyła Aleksandra Stronka. Tytuł oryginalny За всё надо платить

Po dłuższym czasie ukazała się na naszym rynku książka Marininy. Mocno nienowa, bo w Rosji wydana w roku 1996. Niemniej jednak zawsze to coś. Szkoda, że wydawnictwo nie rozpieszcza nas i Marininę wydaje tak rzadko, wiem, że nie ja jedna jestem zawiedziona.

Nie napiszę wiele o tej części opowieści major o Anastazji Kamieńskiej ( tu jako szczęśliwa mężatka) bo nie chcę zbyt wiele czytelnikom zdradzić. Akcja tej części cyklu o Kamieńskiej jest bowiem dość zawiła i mocno skomplikowana. Dość powiedzieć, że jak w tytule, na pewno podkreśla ona jedno, za długi, które zaciągnęliśmy w przeszłości, prędzej czy później przyjdzie nam zapłacić w przyszłości. Ta prawda dotknie Kamieńską, która poniekąd znając ją, zapewne w duchu jednak liczyła na to, że dawne słowa jej przełożonego dotyczącego wydarzeń sprzed paru lat, jednak się nie sprawdzą. 

Książka jest spora objętościowo i ma bardzo zawiłą akcję, czytać trzeba uważnie, bowiem, jak to u Marininy, postaci pojawi się sporo i łatwo się pogubić. Według mnie jednak książka śmiało mogłaby być nie taka gruba. Treść można było zmieścić w mniejszej objętości, tę książkę czyta się w pewnej chwili z lekkim wręcz znużeniem (albo powiedzmy, ja tak miałam, fakt, że od dłuższego czasu nie przepadam za tak zwanymi „książkowymi grubasami”). Na plus, akcja jest interesująca i mimo, że praktycznie szybko orientujemy się w całej intrydze a autorka jedynie nas przez nią przeprowadza zapoznając z kolejnymi postaciami i jej działaniami, czyta się dość dobrze, tylko jak mówię, jest według mnie niepotrzebnie przydługa. 

Akcja książki rozpoczyna się w dziwnej klinice, w której właściwie nikogo się nie leczy, a do której zgłaszają się osoby, które czują się wypalone zawodowo a które mają nad sobą jakiś termin pracy do wykonania „na wczoraj”. Szybko orientujemy się czym tak naprawdę zajmują się pracownicy kliniki. Potem poznajemy szereg innych postaci, z których jak się okaże każda jest ze sobą powiązana. Łącznie z major Kamieńską, do której odezwą się tak zwane „duchy przeszłości” aby otrzymać pomoc w ramach zaciągniętego ongiś długu. 
Zostaną też popełnione morderstwa, które sen z powiek spędzać będą nie tylko policji.  

Jak pisałam, dla mnie minusem książki jest według mnie jej objętość, czyta się to jednak lepiej niż dwie niedawno wydane u nas książki Marininy chociaż jako jej najlepszą też bym jej nie określiła.
Moja ocena to 4.5 / 6.