Miesiąc: Grudzień 2009

Wydana w Wydawnictwie W.A.B. (2009).  Tłumaczenie Ewa Wojciechowska.

Uwielbienie , jakie ogarnęło masowo ludzi co do prozy Stiega Larssona mogę zrozumieć jedynie dlatego, że ja sama takowe posiadam w stosunku do prozy Henninga Mankella. Uwielbiam jego kryminały bezkrytycznie ale wyrzutów sumienia nie mam żadnych , bowiem mnie się wszystkie, które czytałam, podobały.

Nie inaczej było z "Chińczykiem", który mnie po prostu zachwycił. Obawiałam się, tak, obawiałam zetknięcia z tą książką, bo to przecież pierwszy w Polsce kryminał BEZ Wallandera. I właśnie tej nieobecności się tak obawiałam. Jak się okazało, niesłusznie.

Nie umiem do końca sprecyzować, za co wielbię tak kryminały Mankella. Chyba za to, że na wyżyny wprowadził on sztukę połączenia intrygi kryminalnej z obserwacją społeczeństw, zmian zachodzących w nich. Połączenie kryminału z książką psychologiczną niemal -to jest to! W dodatku podoba mi się sposób pisania autora. Wydawać się może czasem jakby suchy, oszczędny, ale nie, wszystko tam pasuje do siebie i nic nie jest w nadmiarze.

Ta spora objętościowo książka była bodajże pierwszą "cegłą", jaką przeczytałam bez problemu od dłuższego czasu. Od kilku miesięcy. Mało tego, jak dla mnie, mogła się nie kończyć.

Po lekturze książki mogę napisać jedno. Pragnienie zemsty (nawet powodowane jakimś urojonym i chorym uczuciem), trzymane w sercu, podsycane, hodowane jak najdroższa istota, owocować może tylko jednym-wielką tragedią.

Zemsta bowiem nie prowadzi nigdy do niczego dobrego, trawi od środka marzącego o niej i najczęściej po prostu go niszczy. Nawet jeśli on sam tego nie zauważa.

W swojej książce oprócz kryminału Mankell dostarczył nam dawkę niepokojących obserwacji na temat współczesnych Chin, które bez opamiętania prą do przodu, niszcząc niemal wszystko na swej drodze. Zarówno jako państwo, jak i zamieszkujące je jednostki. Zastanawiam się, czy po tej książce autor będzie mieć w ogóle wstęp do Chin, ale nie sądzę, aby się ewentualnym zabronieniem odwiedzin przejął. Mankell bez ogródek wytyka współczesnym krajom i ich społeczeństwom grzechy, niedopatrzenia. Widać, jak bardzo leży mu na sercu coraz bardziej widoczny podział między narodami, tymi, które bogacą się kosztem biednych i właśnie biednymi, ofiarami tychże bogatych. Z przyczyn zapewne osobistych widać wyraźnie jego troskę o Afrykę, dla której chyba nie widzi on zbyt optymistycznej przyszłości.

Przy okazji trochę obserwacji życia. Czyli kryzys wieku średniego, zorientowanie się, jak bardzo w pewnej chwili zapomniało się dawne ideały, o które w młodości kruszyło się kopie. Czy jesteśmy tymi samymi ludźmi, którym kiedyś wydawało się, że jeśli tylko zbiorą siły to zdołają uratować świat? Czy może daliśmy się ponieść wygodnemu życiu wśród dóbr. A co , i to chyba najgorsze, jeśli wyda się, że ówcześnie przez nas wyznawane ideały nie były właściwe i dopiero teraz po latach zaczynamy to dostrzegać w chwili, kiedy rozpoczynamy jakąś samoanalizę?

Jak widać w jednej książce udało się Mankellowi zawrzeć wiele ważkich problemów, a mimo to nie tworzą one wrażenia chaosu a komponują się w całość. Mnie się podobała ta wielowarstwowość książki.

A zaczyna się w chwili, kiedy w jednej z niemal zapomnianych przez ludzi wioseczek szwedzkich zostaje dokonane makabryczne odkrycie. Ktoś wymordował niemal całą wioskę. W dodatku w bardzo brutalny sposób. Przy życiu ostały się tylko trzy osoby.
Szwedzkie społeczeństwo jest zdruzgotane. Ich raj runął. Tak brutalnej zbrodni w tym kraju dawno nie było. Kto w ogóle byłby zdolny do tak okrutnego mordu niemal wszystkich mieszkańców wioski, w dodatku w większości osób bardzo już starych i niezdolnych do obrony?

Na mnie ta książka zrobiła wielkie wrażenie. Niezwykle mi się spodobała.

Moja ocena 6/6.

Wydana w Wydawnictwo Literackie. (2009). Tłumaczenie Agnieszka Kuc.

Życie to nie jest bajka. Jest słodko gorzkie. A właściwie, słodko słone. Słone jak łzy.
Ta część opowieści o Chou i jej weneckim mężu Fernando dzieje się po opuszczeniu przez nich Wenecji i przeniesieniu się do Toskanii. Jednak, w przeciwieństwie do części pierwszej, tej toskańskiej nie odebrałam już aż tak lekko, jako czytadło. Owszem, wciąż dzieje się w bajecznych Włoszech. Owszem, dalej opisane jest w niej właściwie w większość la dolce vita ,ale, ale…w tej części więcej jest jednak owych gorzkich i słonych smaków, jak to w życiu właśnie bywa.

Autorka i jej mąż ma szczęście do ludzi. Jak zresztą, co odnoszę po lekturach , większość tych, którzy wynieśli się poza granice własnych ojczyzn i osiedliło się gdzieś gdzie albo marzyli albo zbiegiem okoliczości rzucił ich los i potem opisują to w książkach.
Jednak podejrzewam, że sama autorka jest po prostu ciekawą osobą, baardzo towarzyską, lubiącą ludzi i takie mam wrażenie, otwartą na nich, co powoduje, że nie ocenia zbyt szybko, nie przyczepia im łatek, traktuje ich ciepło. A to się zapewne wraca w postaci udanych kontaktów z innymi ludźmi.

Toskania to właściwie tło opowieści. Opowieści o życiu i jedzeniu. Albo jedzeniu i życiu. W tym przypadku trudno jest cokolwiek wyróżnić, w życiu Chou wszak jedzenie to życie. A raczej szykowanie jedzenia, tworzenie potraw. Próbowanie. Smakowanie. Potraw. I życia.
Które może różnie smakować.

Mnie jej opowieści wciągają. Może nie ma w nich opisów zabytków, filozofowania na siłę. Jest życie i jego wypełnianie. Tym, co ważne.
Muszę powiedzieć, że czytając tę część pomyślałam sobie, że faktycznie autorka jest osobą szczęśliwą i że żyje tak, jak chciała żyć. Otoczona osobami, które ją kochają. A to bardzo dużo.
Czy wszyscy umiemy powiedzieć sobie, jak jesteśmy dla siebie samych ważni aby odważyć się spełnić pewne marzenia? Nawet te nie do końca realne?

Mnie się podobało i chętnie sięgnę po następna część, jaką wydawnictwo zapowiada a dziać się będzie w Orvieto.

Moja ocena 5/6.

Wydana w Wydawnictwie Sonia Draga. (2009). Tłumaczenie z języka niemieckiego Małgorzata Rutkowska-Grajek.

Lubię kryminały Charlotte Link, mimo, że widzę, że nie wszystkie, jakie się u nas ukazały czytałam. Lubię za to, że umie ona stworzyć interesującą fabułę, intrygę kryminalną a przy tym stworzyć swoich bohaterów jako osoby wiarygodne, możliwe do zaistnienia, prawdziwe. Takie z krwi i kości.

"Ostatni ślad" również mnie nie zawiódł, i mimo, że niemałych to rozmiarów książka, czytało się ją szybko, bo interesowało mnie, co się dalej zdarzy, czego nowego się dowiemy i jak się sprawa rozwiąże.

Pięć lat wstecz pewna dziewczyna wybierała się na ślub koleżanki z dzieciństwa, który odbywać miał się na Gibraltarze. Elaine to postać przygnębiająca. Życiowy nieudacznik. Osoba, której życie nie rzuca płatków róż pod nogi a wręcz przeciwnie, wszystkie możliwe kłody. Niestety, życie pokazuje, że faktycznie są osoby, których los nie rozpieszcza w ciągu ich życia, i jedną z nich jest właśnie Elaine. Która , niestety, po raz kolejny odczuwa niefart , kiedy okazuje się, że z powodu angielskiej mgły, samolot, którym miała dostać się na Gibraltar , nie odleci danego dnia z Londynu.
Każdy inny zaklął by szpetnie i zdecydował szybko co dalej. Czy będzie szukać hotelu, czy w ogóle zrezygnuje ze swojej podróży. Ale nie Elaine. U niej to zdarzenie powoduje podłamanie, po raz kolejny bowiem los chce jej pokazać, że jej nie kocha i nie chce choć raz rozpieścić.
Jednak ktoś wyciąga do niej pomocną dłoń a jest to mężczyzna z lotniska, którego lot również nie dojdzie do skutku, również z powodu mgły.
Elaine jest widziana, kiedy wraz z nim opuszcza teren lotniska.
Po czym ślad po niej ginie.
Owym mężczyznom okazuje się być inteligentny prawnik, który znajomości z nią absolutnie się nie wypiera, sam zgłasza się na policje, kiedy ta rozpoczyna poszukiwania dziewczyny, aby poinformować, iż po nocy, jaką spędziła u niego sam osobiście odtransportował ją do wagonu metra, którym miała dostać się na lotnisko.
Gdzież więc podziała się Elaine? Niechętni prawnikowi ludzie natychmiast wydają wyrok,iż to on jest sprawcą zbrodni. Której jednak nie ma teoretycznie bo i samej kobiety odnaleźć nie można, ani żywej ani martwej.
Inne z kolei osoby twierdzą za plecami brata zaginionej, że Elaine uciekła od niego. Brat jej bowiem jest sparaliżowany, wymaga opieki i być może kobieta nie wytrzymała tego psychicznie i po prostu sama odważyła się na tak drastyczny krok, jak ucieczka bez pozostawienia śladu po sobie. Być może kolejne niepowodzenie okazało się być punktem zapalnym, które dały jej powód do takich a nie innych kroków.
Sprawa wydaje się być nie do rozgryzienia, nie ma ani żywej dziewczyny ani jej ciała, życie prawnika zmienia się radykalnie, jego rodzina się rozpada, brat zaginionej musi zostać przeniesiony do domu opieki, w którym przyjdzie mu spędzić resztę dni bowiem oprócz siostry nie miał żadnej bliskiej mu rodziny. I wydawało by się, że nic się w tej kwestii nie zmieni, kiedy to owa koleżanka, na ślub której wybierała się Elaine, przyjeżdża do Londynu. Jest dziennikarką , która po latach otrzymuje od byłego szefa w Londynie propozycję napisania reportaży o osobach zaginionych. Szef proponuje jej zaczęcie cyklu reportaży od historii Elaine właśnie.

Rosanna zgadza się, jest to dla niej szansa odwiedzin ojca w rodzinnej miejscowości, jak również zdystansowania się do swojej sytuacji małżeńskiej. Nie podejrzewa jednak jak bardzo wciągnie się w zadawnioną sprawę i jakie nieść to będzie dla niej konsekwencje.

Ciekawe zakończenie, jak to u tej autorki, angielska prowincja w tle, również interesująca intryga kryminalne, to powoduje, że czytało się tę książkę dobrze.

Moja ocena 4.5/ 6.