Miesiąc: Maj 2009

Wydana w Wydawnictwie MUZA (2009).

Zdążyłam się przez te kilka lat nauczyć pisać nazwisko tej pisarki. Opanowałam zasadę każącą nazywać się kobietom i mężczyznom z Islandii od imion ich ojców. Ciekawe, jak by to brzmiało, jakbyśmy my się tak nazywali;) Anna Kamilacórka. Brzmi zabawnie, ale…to taki koloryt lokalny.

Trzeci kryminał opowiadający o prawniczce o imieniu Thora zaczyna się w roku 2007, ale każe nam się cofnąć o dobre kilkadziesiąt lat, bo w lata siedemdziesiąte.
Oto wtedy miał miejsce wybuch wulkanu w miasteczku o nazwie dla mnie nie do nauczenia się;) a mianowicie Vestmannaeyar.
W latach obecnych archeolodzy chcą zbadać teren, który wówczas został mocno zniszczony, a klient Thory Markus nie chce dopuścić do wizyty we własnej piwnycy z prostego powodu. Chce pierwszy wejść do piwnicy domu, w którym nie był kilkadziesiąt lat, aby coś z niej wynieść. Coś, co przekazała mu do pilnowania droga mu w latach siedemdziesiątych osoba. Niemniej jednak nie tylko Thora się zdziwi w dniu, kiedy Markus zejdzie do piwnicy po powierzony mu przedmiot. Zdziwi się również on sam, kiedy odkryje zwłoki kilku nieznanych mu osób, które ktoś pozostawił w piwnicy jego własnego domu właśnie w czasach wybuchu wulkanu. Co za tym idzie, sam Markus staje się dla policji głównym podejrzanym a Thora musi udowodnić światu, że zaszała wielka pomyłka.
Trzecia część opowieści o Thorze podobała mi się chyba najmniej z dotąd u nas wydanych.
Nie mówię, że była zła, ale ….nie wiem, coś mnie w niej męczyło, wydało mi się zbyt długie. Mimo, że porusza ważne tematy, jednak coś w lekturze nie do końca mi pasowało, zmęczyło mnie prawdę mówiąc. Sama intryga kryminalna dobra, wydaje się, że już już wiemy, co naprawdę się stało, kiedy dosłownie na ostatnich stronach autorka daje nam prztyczka w nos. To plus dla książki, ale jej dwie poprzednie książki, muszę przyznać, podobały mi się nieco bardziej.
Mimo to, myślę,że miłośnicy kryminału skandynawskiego nie będą zawiedzeni.

Wydana w Wydawnictwo G+J RBA (Licencjonobiorca National Geographic) , 2009.

Jestem już po lekturze Imieninowego prezentu. Ogólnie napiszę tak, podobało mi się, dałam jej na biblionetce ocenę bardzo dobrą (jak oceniałam, dwie pozostałe oceny innych czytelników nie były tak entuzjastyczne), ale mam pewne zastrzeżenia. Czego mi zabrakło a czego było za wiele? Zabrakło mi trochę samego Czarnego Lądu. Nastawiłam się na o wiele więcej Afryki. Pamiętacie może , że parę lat temu, po obejrzeniu "Wiernego Ogrodnika" przeszłam silne zafascynowanie tym lądem i wtedy starałam się czytać wiele na temat tego kontynentu, szczególnie w kontekście społeczno kulturowym.
W tej książce trochę mi tego zabrakło a za wiele było, jak dla mnie, akcentów trochę jak z innego zupełnie rodzaju książek Beaty Pawlikowskiej, czyli jej "W dżungli życia" (która mi się podobała) i "W dżungli miłości" (która mi się zupełnie nie podobała;(.
Oczywiście to sprawa autorki, o czym pisze, jak pisałam poniżej w recenzji książki Malmsten, to jest kawałek literatury danego autora, ma on prawo pisać, co chce, a prawem czytelnika jest wciągnąć się w to lub nie. Mnie po prostu chyba nie do końca pasowało takie przemieszanie samej książki o podróży, która to warstwa podróżnicza interesowała mnie najbardziej z wtrętami filozoficznymi. Tym bardziej, że nie wiem, czy to jakieś moje chwilowo odczucie, w tej książce dostrzegłam trochę inne oblicze Pawlikowskiej. Muszę przyznać, że do tej pory dlatego tak mi się jej książki dobrze czytało, bo właśnie, pisała o podróżach ( a Wiecie, jak uwielbiam książki o podróżach a także o ludziach, którzy zmieniają swoje miejsce zamieszkania i wynoszą się do innego kraju) a pisząc o ludziach czułam z jej strony sporą dozę tolerancji. Miałam wrażenie, że nie ze wszystkim się zgadzając, autorka umie łaskawym okiem, z jego przymrużeniem spojrzeć na tych, którzy są od niej inni, inaczej patrzą na świat. Może mają inne, niż ona sama lęki czy traumy, może nie umieją, jak ona sama pokonywać owych lęków? A tu miałam przykład drugiej osoby, która w książce była opisana, niejakiego Michała, ciekawe, czy postaci prawdziwej, czy też jest on tylko i wyłącznie wymysłem Pawlikowskiej, ale wobec tej osoby odczuwałam wielokroć podczas lektury wyraźną irytację ze strony autorki książki. Jeśli tak ją ta postać irytowała, to nie wiem, czy do końca trzeba było aż tak się męczyć, żeby poświęcić jej aż tak sporą część własnej opowieści?
Chyba najbardziej mi się zrobiło przykro, że właśnie jakbym nie dostrzegła już tak wielkich jak dotąd pokładów ciepła i tolerancji w stronę tych od samej autorki "innych" osób.
Szczerze, to właśnie czuję niedosyt samych opowieści o kraju, w którym autorka była , a była to Tanzania, o obyczajach i zwyczajach, o ludziach tamże żyjących.
Nie jestem pewna, czy ten miks podróżniczo-życiowoporadnikowy, który jakbym znała z książek powyżej przeze mnie wymienionych mi pasuje w 100%.

Trochę więc za mało tej Afryki, ale mimo wszystko miłośnikom jej książek polecam;)

Podtytuł "Ukochany przez bogów nie umiera".

Wydane w Wydawnictwie Literackim, 2009.


Opowieści, nie wyznania, jak twierdzi w "Moim pierwszym życiu" autorka "Ceny wody w Finistere". Jak sama twierdzi na końcu, "Wybrałam to, co pamiętam, a resztę dośpiewałam".

Trudno opowiada się o książce, która dotyka w jakiś sposób emocjonalnie, która coś w nas porusza silnie. Zresztą nie wiem, może inni umieją o takich książkach opowiadać, ja nie. Zawsze mam wrażenie, że o uczuciach, takich z wielkiej głębi, nie da się opowiedzieć,bez poczucia totalnego poczucia emocjonalnego ekshibicjonizmu. Niektórzy to potrafią , inni nie.

"Moje pierwsze życie" poruszyło mnie ogromnie. Książka ta, myślałam, będzie luźnymi opowieściami Malmsten o jej życiu w Szwecji, o latach dzieciństwa. O tych latach beztroski, które wspomina się będąc dorosłymi i, co tu dużo kryć, w wielu przypadkach, ubarwiając je po trochu.
Autorka , owszem, snuje opowieści, są to opowieści niezwykle interesujące, o swoim wczesnym dzieciństwie w domu rodzinnym, kiedy to wraz z nieco młodszą siostrą, otoczone były ciepłem rodziny, mamy, babci i dziadka. Jednak to nie jest tylko opowieść tknięta ckliwą nutą wspomnień z czasów dzieciństwa.
Te rywalizujące ze sobą istoty, jakimi były Bodil i jej siostra Asa, do pewnego momentu życia wierzyły, że jedyne, co może im się przydarzyć niedobrego, to przegranie siostrzanej rywalizacji w tej czy innej dyscyplinie, jaką mógł być na przykład wyścig do odebrania dzwoniącego telefonu. Do czasu, kiedy ich układ rozpadł się, a świat runął. Stało się to w dniu, kiedy Bodil trafiła do rodziny zastępczej. Niejasno o tym mówi autorka i prawdę mówiąc, od momentu, kiedy o tym zaczęła opowiadać, czułam wielkie podenerwowanie i niepokój, który, niestety, towarzyszył mi do końca lektury. Nie do końca wiem, co tak naprawdę stało się przyczyną rozpadu jej rodziny i faktu, że teoretycznie mając całkiem przyzwoitą "bazę rodzinną" pod postacią dbającej o nią matki, i dziadków ze strony matki, trafiła do rodziców zastępczych, w dodatku niezbyt dobrze przez nią samą wspominanych.
Nie ma jednak obowiązku Malmsten wywlekania na wierzch czegoś, o czym nie chce pisać. To jej książka, to jej kawałek literatury, który ja chwytam z tak zwanym dobrodziejstwem inwentarza i może mi się to podobać albo nie, mogę się do tego przekonać albo nie. Mnie się akurat podoba, komuś innemu, sądząc po dotychczasowej ocenie książki na biblionetce, niekoniecznie. Też jego prawo. Prawo czytelnika.
Nie jestem typem osób wyciągających od innych zwierzenia. Prawdę mówiąc, zawsze czekam, że jeśli ktoś chce mi o czymś opowiedzieć, to tak właśnie się stanie. Dlatego nie mam pretensji do ludzi piszących blogi, że niektórzy z nich za mało się wywnętrzają i tak samo nie mam o to pretensji do Malmsten. Ale nie ukrywam, zaintrygowało mnie to. Jest to dla mnie fakt niejasny, że teoretycznie będąc w normalnej rodzinie, owej rodziny została ona jako małe dziecko pozbawiona. Najwyraźniej działo się coś, co stało się powodem takiej a nie innej decyzji, nie wiem, jej bliskich, czy sądu rodzinnego, czy też jakiejś innej instytucji.
Dość, że nie była to najwyraźniej decyzja przez kogoś trafnie podjęta i niekoniecznie przemyślana, dlaczego, to wynika z książki autorki, nie chcę za wiele mówić.
W przeciwieństwie do jej poprzedniej czytanej przeze mnie książki, ta mnie nie uspokoiła. Nie sądzę, aby taki był cel autorki, ale jakoś niestety ta książka wręcz rozedrgała mnie emocjonalnie, poruszyła we mnie pokłady jakichś ukrytych lęków, niepokojów.

To chyba nie całkiem jeszcze skompletowana próba dotarcia przez Malmsten do samej siebie, do głębi, do tego, co się stało w przeszłości. A przeszłość, jak widać, ma na nią wielki wpływ, zresztą, nie oszukujmy się, na kogóż z nas nie ma? Ja takich osób nie znam. Myślę, że Malmsten sama jeszcze nie do końca poukładała sobie pewne sprawy, tak to przynajmniej odbieram po lekturze jej książek, ale jest chyba na tym etapie, w którym snując rodzinne wspomnienia, opowieści, czy historie, które jej się zdaje, że miały miejsce (co niekoniecznie musi mieć odbicie w faktach), uświadamiając, jak mocno tkwi w przeszłości i historii własnej rodziny, jak wiele z niej ma, powoli do stworzenia tego wewnętrznego porządku się zbliża.
Chcąc nie chcąc, nie uciekniemy od tego, z czego się wywodzimy. Niektórzy usiłują się o tym przekonać i niestety, porażka bardziej boli. Oczywiście, że możemy nie popełniać błędów rodzinnych, nie musimy powielać dziejącego się kiedyś zła, ale nie możemy całkiem odciąć się od tego, co tak naprawdę nas stworzyło, ukształtowało.

Jak pisze autorka:


"Każdy, kto chodzi po świecie wystarczająco długo, wie, że człowiek
nigdy nie opuszcza czegoś do końca. Niezależnie od tego, ile razy uda
się po nowe, stare nigdy go nie odstąpi".

Na koniec moich słów o książce słowo o pracy tłumaczki, która zrobiła naprawdę dobrą pracę. Nie podlizuję się tylko dlatego, że razem bywamy na tym samym forum;) ale naprawdę , z przyjemnością czytałam tę książkę również ze względu na schludne tłumaczenie i ładną polszczyznę.

Polecam, aczkolwiek uprzedzam wrażliwych czytelników, którzy wgłębiają się w lekturę , że jest to książka z gatunku poruszających emocje.