Miesiąc: Marzec 2009

Wydana w Wydawnictwie Sonia Draga (2009).

Świetna książka! Bez dwóch zdań. Jedna z tych, wobec których nie sposób "przejść" obojętnie. Kolejna, w jakiś sposób "uwierająca". Co ciekawe, mimo, że sama książka według mnie świetna, to jedna z tych (a niezbyt często chyba mi się to zdarzyło w moich lekturowych doświadczeniach), która uświadomiła mi jedno, "nie cierpię głównych jej bohaterów". Po prostu nie znoszę. Na szczęście nie mam obowiązku ich lubić i nawet nie zamierzam. Ja wiem, prawdopodobnie jest to wynik mojej mieszczańskiej natury, mojego drugiego dna. Tego, które każe mi wieszać na ścianie landszaft, i która uważa, że spędzenie wieczoru w gronie przyjaciół , z którymi nie omawiam sytuacji politycznej na świecie i rozwoju najnowszego wyścigu zbrojeń, za to rozprawiających na banalne tematy, jest naprawdę przyjemne. Nie przeżywam prawdopodobnie wystarczająco faktu, że w ten czy inny sposób (chociaż wciąż inny od przeciętnego) się "ustatkowałam", mało tego, nie widzę w tym nic zdrożnego.

Wydana w Wydawnictwie MUZA (2009).

Powiem, a raczej napiszę tak, książka rewelacyjna! P., którego zapytałam się, co napisać o książce, która "zabrała mi" większość soboty odparł, napisz zgodnie z prawdą, że Ci się ona "strasznie podobała". I tak, tak właśnie napiszę. Strasznie mi się podobała;)
"Hania Bania. Królowa Samby" to druga część autobiograficznej opowieści skreślonej piórem Hanny Bakuły. Pierwszą jej część, czyli "Hanię Banię" znam jedynie z czytanych rok a może i więcej temu w Radiowej Jedynce fragmentów. Nie mogę sobie przypomnieć, kto ją wtedy czytał, czy była to może Maria Peszek, czy ktoś inny…Jakby ktoś wiedział i mnie oświecił, będę bardzo wdzięczna.
W sumie żałuję, że nie skusiłam się wtedy na jej kupno. Już prawie, prawie miałam ją w koszyku Merlina, ale jakoś wtedy się nie zdecydowałam, a szkoda. Bo pamiętam, że owe czytane fragmenty wywoływały we mnie salwy śmiechu.
Nie inaczej było z drugą częścią, czyli "Hanią Banią. Królową Samby". I chociaż w tej opowieści więcej jest już "prawdziwego życia" widzianego oczami dorastającej już tytułowej bohaterki, Hani Bani, mimo, że zaczyna ona widzieć, że świat dookoła potrafi być jej mocno nieprzyjazny , a często nawet wrogi, to cała opowieść jest okraszona takim poczuciem humoru, że całość czyni jak najbardziej książką pokrzepiającą i zdecydowanie na poprawę nastroju i humoru. Potrzebowałam czegoś takiego po "Lektorze", który chociaż dobry, ale pozostawił mnie w dość ponurym nastroju.
Natomiast ta książka zdecydowanie odwrotnie. Po pierwsze, jak ją zaczęłam czytać w piątek wieczór, tak przez całą sobotę nie mogłam się od niej oderwać. Musiałam robić jakieś przerwy, bo sprzątałam, poszłam na spacer , ale w sumie pamiętam głównie lekturę.
W tej książce Hania Bania ma już osiem lat, książka zaczyna się od ważnego wydarzenia, jakim jest Pierwsza Komunia, a potem snuje się opowieść o dorastaniu Hani. Będą pierwsze kolonie, na które rodzice wyślą nieco nieprzygotowaną na takie wydarzenie Hanię, które to kolonie zakończą się w baaardzo śmieszny sposób.
Będzie zmiana miejsca zamieszkania, bowiem Hania opuści bezpieczne i ciepłe miejsce zamieszkania, jakim był dom dziadków w podwarszawskiej miejscowości i dołączy do rodziców, którzy zamieszkają w Warszawie. Będzie też, co za tym idzie, zmiana szkoły i szok, jaki przeżyje sama Hania, kiedy nagle okaże się, że nieco skiepściły się jej wyniki w nauce. Za to jeśli chodzi o śpiew, rysunek a nadto taniec Samby, Hania będzie bezkonkurencyjna w całej szkole.
To taka opowieść słodko-gorzka, czyli o życiu. O życiu, w którym jest miejsce i na słodki lukier , który tak uwielbia sama Hania, ale i na gorzki smak, którego w życiu nie brak. Jak pisałam, całość okraszona ironicznym lekko poczuciem humoru samej autorki, która umie zdecydowanie mieć dystans do samej siebie z przeszłości , jak i do wydarzeń, w jakich brała wówczas udział. Podoba mi się to, że pokazuje ona przebieg wydarzeń w sposób właśnie humorystyczny i mocno żywiołowy, wskutek czego z książki aż bucha pozytywna aura i raczej pogoda ducha.
To książka, przy której naprawdę szczerze się śmiałam, a wiele co zabawniejszych fragmentów czytałam nawet P., więc śmieliśmy się oboje.
Myślę, że śmiało mogę ją Wam polecić.

Wydana w Wydawnictwie MUZA (2009).

Wszyscy dookoła albo ją właśnie czytali albo oglądali film na podstawie książki, tak więc coś niecoś pojęcie o tym, o czym będzie miałam. Chętnie jednak i ja zapoznałam się z tą książką, wobec której, to fakt, nie sposób pozostać obojętnym ze względu na tematykę jaką porusza, ale i jej styl. To taka typowo "męska" opowieść. Bez zbędnych ozdobników, bez niepotrzebnych zdań. Opowieść życia, ale poprowadzona mimo tego, że porusza sprawy niezwykle ważne, w sposób konkretny i nawet chwilami, wydaje mi się nieco surowy.
Podzielona na trzy części w pierwszej z nich przedstawia początek historii. Oto piętnastoletni bohater, Michael, przypadkowo poznaje o wiele starszą od siebie bo ponad trzydziestoletnią Hannę. Znajomość ta bardzo szybko przeradza się w erotyczną fascynację i w niezwykły związek. Niezwykły, nie tylko ze względu na różnicę wieku, jaka ich dzieli, ale również na formę spotkań. Otóż, mimo, że dla obojga z partnerów seks gra wielką rolę, to ich spotkania nie są tylko i wyłącznie igraszkami we dwoje. Nie. Każde spotkanie zaczyna się od tego, że Michael czyta swojej partnerce książki. To czytanie to część ich intymnych rytuałów, które stają się nieodłącznym elementem schadzek.
Trwa to do pewnego dnia, kiedy kobieta, bez słowa wyjaśnienia, po prostu znika. Zrozpaczony chłopak nie wie, co o tym sądzić, jednak z czasem jakoś wraca do dawnego życia, kontynuuje naukę. Zdaje na studia prawnicze, i to na nich po raz drugi spotka Hannę. W drugiej części książki poznajemy sytuację, w jakiej bohaterowie spotykają się na nowo. Jest to rozprawa sądowa, w której Hanna jest jedną z oskarżonych. Są to procesy powojenne, a oskarżonymi są byli Hitlerowcy bądź osoby sprzyjające choremu systemowi, jednym słowem wojenni oprawcy.
Michael zaczyna obsesyjnie bywać na każdej rozprawie i podczas jednej z nich stanie się coś, co go zmieni (chociaż wydawało mu się, że to pierwsze spotkanie z Hanną zmieniło go raz na zawsze). Otóż, okaże się, że gdyby mógł, był w stanie w pewien sposób pomóc kobiecie. Tymczasem, mimo, że mógł to zrobić, zatrzymał pewną tajemnicę tylko do swojej własnej wiadomości, co za tym idzie, nie pomógł Hannie, która otrzymuje wyrok dożywocia.

Tak naprawdę mimo, że opowieść jest jedna, opowieści w "Lektorze" są dwie. Jedna o tym, jak pewne rzeczy w przeszłości są w stanie zmienić nasze życie raz na zawsze i nigdy , ale to nigdy już nic nie będzie w naszym życiu takie samo. I jak bardzo będą się kłaść cieniem na naszym dalszym życiu. Druga opowieść, to postawa autora wobec tego, co ostatnio ma miejsce w Niemczech, ale nie tylko, a mianowicie rozprawianiu się z historią i przeszłością narodu. O tym, jak ciągnie się za ludźmi to, co robili. I o tym, jak trudno czasem stosować karę chociażby odrzucenia wobec dawnych katów i oprawców, którzy po wojnie są często bliskimi komuś osobami.
Chociaż może to jednak wciąż jedna i ta sama opowieść, mianowicie obie one ukazują, że coś z przeszłości wlecze się za człowiekiem już zawsze i nie da się tego odciąć ot tak po prostu, a to, jak się zachowaliśmy zaprocentuje albo i nie kiedyś, w najmniej odpowiednim momencie życia.

Nie jest to książka lekka, jest raczej z gatunku tych, które określam mianem książek, które "uwierają", ale to dobrze, dobrze jest raz na jakiś czas przeczytać coś, co spowoduje gonitwę myśli, refleksji, co spowoduje, że zastanowimy się nad sobą także. Jak my sami postąpilibyśmy w takiej czy innej sytuacji? I czy na pewno mamy prawo oceniać innych?
Polecam.

Na koniec kilka cytatów z książki:

"Najpierw zamierzałem napisać naszą historię, żeby się jej pozbyć. Ale do tego celu nie udało mi się uruchomić wspomnień. Potem zauważyłem, że mi się wymknęła, i chciałem ją tym pisaniem przywołać, ale to także nie sprowokowało wspomnień. Na kilka lat zostawiłem ją w spokoju. Zawarłem z nią rozejm."

"Warstwy naszego życia leżą tak gęsto jedna na drugiej, że w tym, co później stale nas spotyka, jest coś, co było wcześniej, i co nie jest zakończone i załatwione, ale współczesne i nadal żywotne. (…) Być może jednak spisałem naszą historię, żeby się jej pozbyć, nawet jeśli nie mogę tego zrobić".

Michael czuł się z Hanną związany do końca, mimo, że sam się za to uczucie nie lubił. Czuł ją bliską sobie i daleką zarazem.

Wydana w Wydawnictwie Albatros, 2009 kolejna część przygód Jacka Reachera. Faceta, który może nie pamięta o tym, aby trzy razy dziennie wklepywać sobie w twarz krem na zmarszczki, i jego aparycja może budzić, szczególnie u pań, różne skojarzenia, za to jest niesamowicie seksownym facetem, bo mądrym. Wspominałam , że u płci przeciwnej pociąga mnie najbardziej inteligencja i umiejętność wybrnięcia z najbardziej niemożliwej sytuacji?