Miesiąc: Listopad 2008

La_polaquita zaprosiła mnie do wzięcia udziału w pewnym łańcuszku na temat blogów już wczoraj, ale ja wczoraj się nie nadawałam już wieczorem na pisanie (jakiś wypalony emocjonalnie ten dzień się okazał), więc obiecany wpis pojawia się dzisiaj.

Do biegu, gotowa, start;)

1. Czy to twój pierwszy blog?
-Tak. Pierwszy i jak na razie jedyny.

2. Jak długo go prowadzisz?
-Od 30 lipca 2004, czyli jak łatwo policzyć trochę ponad 4 lata.

3. Dlaczego zaczęłaś pisać blog?
-Z dość prozaicznego powodu. Bywałam ja ci sobie na pewnym forum, gdzie po powrocie z podróży chciałam się dzielić swoimi opowieściami. Jedna forumowiczka doradziła mi wtedy, abym te wszystkie opowieści zgromadziła w jednym miejscu, gdzie każdy będzie mógł zawsze wrócić i coś sobie przypomnieć. Tak więc kiedy zakładałam bloga miało to być tylko miejsce , w którym miały być moje wrażenia z wyjazdów, opisy, refleksje na temat podróżowania. Z czasem blog zdecydowanie zaczął się zmieniać. Ani się obejrzałam, jak stał się czymś w rodzaju mojego pamiętnika, miejsca, w którym wypisuję to, co mi w danej chwili leży na sercu , czy to są radości, czy smutki, czy żale.
Zdaję sobie sprawę z tego, że nie jest on nowatorski, megaodkrywczy itd, ale też mam wrażenie, że ktoś, kto na niego trafia, szybko się o tym orientuje i jeśli mu taka konwencja bloga nie pasuje, to nikt go nie zmusza do czytania. Zdaję sobie też sprawę z tego, że mam, jak ja to nazywam "tematy bumerangi" czyli powracające z różną częstotliwością, ale to też jest moja sprawa indywidualna, nie mam ochoty oszukiwać samej siebie i w chwili, kiedy coś chcę z siebie wywalić emocjonalnie, to robię to. Oczywiście, że nie wywalam z siebie wszystkiego. To chyba mogłabym zrobić tylko w papierowej wersji dziennika, jeśli w ogóle. O niektórych sprawach nie chcę, boję się, myśleć czy mówić nawet sama ze sobą. Zbyt wiele emocji mnie to kosztuje.

Widzę, że odpowiadając na powyższe pytanie w jakiś płynny sposób przeszłam do odpowiedzi na następne, które brzmi:

4. Co ci blog daje i czym dla ciebie jest?

-Jest moim miejscem w sieci. Moją przystanią. Do której , co mnie zdziwiło, zagląda coraz więcej osób. Zdziwiło, bo jak pisałam wyżej, mój blog jest bardzo zwyczajny. A jednak usłyszałam od kogoś, kto tu bywa a kogo miałam okazję poznać osobiście, że został w tym miejscu, bo jest, jak się ta osoba wyraziła "bezpretensjonalny". Miło coś takiego usłyszeć.
To jest "moje" miejsce, ale chętnie goszczę w nim innych. Co mi się podoba, to kiedy pod jakimś wpisem wywiązuje się burzliwa dyskusja, wtedy czuję, że to miejsce "żyje". Zaskakuje mnie natomiast wciąż, jak zupełnie inaczej czasem potrafimy postrzegać świat, o czym świadczy, jak na zupełnie inne sprawy czasem w danym wpisie zwracają uwagę czytający i na co kładą nacisk w wypowiedziach. Zaskakuje, ale podoba się, bo bardzo otwiera moje spojrzenie na innych.
Blog w końcu jest miejscem, w którym mogłam "poznać" wiele ciekawych osób. Takich, których, tego jestem pewna, w realu nie poznałabym pewnie. Z różnych względów. Odległości, jaka nas dzieli, tej fizycznej i tej bardziej nieopisanej, ale różnic charakterów, zainteresowań, co za tym idzie, z pewnymi osobami pewnie nie spotkałabym się na gruncie innym, niż blogowy, a to jest właśnie wspaniałe, że tu można, daje się i że to działa.
Blog dał mi też możliwość "poznania" kogoś w realu, co jak na mnie, naczelnego dzikusa , jest aż niezwykłe.
Co jeszcze? Okazało się, że można na blogu poznać kogoś i odczuć niesamowitą więź, braterstwo dusz, czy jak to jeszcze by można nazwać. I to jest też fascynujące.
Niemniej podoba mi się też fakt, że to dzięki blogowi "poznałam" osoby o podobnych zainteresowaniach, czyli inne "mole książkowe". Bardzo to krzepi, że jest nas aż tyle i że mimo różnych lektur, jakie czytamy , wciąż u siebie bywamy, komentujemy, dyskutujemy itd.

Teraz napiszę coś, o co co prawda nie pytano, ale to też "składowa" blogowania. Co mi się nie podoba? Nie podoba mi się i jest mi bardzo nieprzyjemnie, kiedy zostawiam u kogoś po raz kolejny komentarz a ze strony tej osoby następuje zero odzewu. Ja rozumiem, że nie zawsze chce się odpowiadać każdemu, ale kiedy widzę odpowiedzi do innych osób, a moja jest pomijana, to przy kolejnej takiej sytuacji ja przestaję komentować a w efekcie bywa i tak, że po jakimś czasie bloga opuszczam.
Nie wiem, widać ja tak mam, że jest to dla mnie wyraz jakiegoś tam lekceważenia mnie, a jeśli gdzieś czuję się niechciana, to mówię bye bye.
Ja staram się odpowiedzieć na każdy komentarz, rzadko kiedy tak naprawdę czyjąś wypowiedź pomijam, jak czuję , że się powtórzę, to chociaż wstawiam uśmieszek , emotikon, no, nie wiem, dla mnie to jak rozmowa. Muszę coś odpowiedzieć, bo inaczej czuję, że mojemu rozmówcy było by przykro. To dla mnie tak, jakby ktoś się do mnie odzywał, a ja bym uparcie milczała i pomijała go w rozmowie. A może ktoś w ten sposób chce mi pokazać, że nie jestem równorzędnym partnerem do rozmowy? To tym bardziej nie ma powodów, aby go odwiedzała, prawda?

Na koniec blogowego łańcuszka wyłamię się (ale i La_polaquita chyba tego nie zrobiła), nie polecę 5 kolejnych blogów. Nie polecę, bo dla mnie każdy blog na mojej liście czytelniczej jest tam z jakiegoś powodu. Przede wszystkim dlatego, że z tych, czy innych przyczyn jest dla mnie ciekawy. Tak więc musiałabym wszystkie blogi wymieniać.
No i tradycyjnie nikogo do zabawy nie wybieram, tym bardziej, że wydaje mi się, że ten łańcuszek już krążył czas temu na necie.

La_polaquito, parafrazując, "melduję wykonanie zadania":)

z nutką patriotyczną;)…
90 Rocznica Odzyskania Niepodległości przed nami.
Ostatnio u La_polaquity była ciekawa rozmowa na temat "co (jeśli) nas wzrusza?". Wpisałam tam wiele przykładów, bo osobiście jestem osobą, która faktycznie dość łatwo się wzrusza, ale zapomniałam o jednym. W sumie nawet nie umiałabym go zwerbalizować. Może po prostu nazwę to tak, że zawsze wzruszała mnie miłość ludzi do ojczyzny. Tak, użyję takiego górnolotnego wyrażenia, bo właśnie takie mi tu pasuje.
Wzrusza mnie też to, co miało miejsce właśnie te 90 lat wstecz, kiedy mój kraj odzyskał utraconą niepodległość.
Przez ostatni rok słuchałam w radiowej Jedynce bardzo interesującej audycji "Droga do Niepodległej" autorstwa Doroty Truszczak i Andrzeja Sowy. W tej około 5 minutowej audycji opowiadano, co działo się danego dnia w roku 1917 i 1918, aż do dnia uzyskania niepodległości. I jak nasz kraj powoli odzyskiwał siłę, aby móc zawalczyć o to, aby znowu stać się niepodległym. To była jedna z najciekawszych audycji, jakie kiedykolwiek słyszałam i wiem, że będzie mi jej teraz brak, bo wiele spraw mi przypomniano, o niektórych nie wiedziałam, spojrzałam na proces odzyskiwania niepodległości w nieco inny sposób.
UPDATE:) Wczoraj dowiedziałam się, że audycja będzie kontynuowana aż do końca grudnia , z tym, że została jej teraz zmieniona nazwa i będzie nosić tytuł "Narodziny Niepodległej" i przedstawiać będzie czas po odzyskaniu przez nasz kraj niepodległości. Spodziewam się, że będzie tak samo ciekawa.
Od dawna "chodziła" za nami flaga, a raczej chęć jej nabycia. I chyba ta rocznica tak na nas podziałała, że wreszcie dokonaliśmy zakupu.
Nie, nie będziemy wywieszać jej w czasie meczów naszej reprezentacji. To nie jest według mnie okazja na tego typu demonstracje własnej narodowości. Kibicować powinno się po prostu wierząc w siłę drużyny.
Ale jest przecież trochę okazji, kiedy będziemy chcieli pokazać, że czujemy się dumni będąc Polakami. Bo ja się czuję. Mimo tego, co politycy wyczyniają na arenie międzynarodowej.
Wciąż czuję więź z tamtymi ludźmi sprzed 90 lat, którzy walczyli po to, abym mogła wywiesić flagę bez strachu a z radością. Jako Polka. W moim wolnym, niezależnym od żadnego innego, kraju.

Jestem "węchowcem". Tak naprawdę zmysł powonienia jest dla mnie najważniejszy. Powoduje, że umiem się wzruszyć, bo jakiś zapach przypomni mi osobę, która kiedyś była mi bliska albo dom kogoś, u kogo bywałam.
Pierwsze, co robię po opuszczeniu samolotu i wyjściu na wolne powietrze, kiedy gdzieś przebywam, to porządne wciągnięcie w nos powietrza i analizowanie…czym pachnie to miejsce, w którym właśnie się znalazłam…Pamiętam swoje wrażenie, że "Kreta pachnie osłem", albo to cudowne wrażenie, kiedy otworzyłam rano okno w pokoju hotelowym w Lizbonie i moje nozdrza połachotał zapach zupełnie mi dotąd nieznany. Zapach Oceanu. Wilgotny i słony i taki bardzo specyficzny, chyba nie do pomylenia z jakimkolwiek…
Dla mnie również miasta mają swoje zapachy albo miejsca zapachowe (czy wręcz przesiąknięte smrodkiem, jak paryskie metro na przykład, w którym potrafiło gdzieniegdzie tak capić, że pokonywałam, jeśli tylko nie było tłumu ludzi, dany dystans pomiędzy peronami kurcgalopkiem).
Pamiętam swój pierwszy wyjazd za granicę, tak się złożyło, że była to wymiana licealna ze szkołą z francuskiej prowincji. Przyjechaliśmy, wysiedliśmy z autokaru i…wtedy nie tylko ja poczułam, że "coś tu dziwnie pachnie". Nie wiem do końca, co powodowało specyficzny smrodek owego miasta, czy był tam jakiś zakład produkcyjny, czy spowodowały to nawozy, nie umiem nawet nazwać tego "zapaszku", nie był może bardzo uciążliwy, ale dla nas bardzo dziwny i przez pierwsze dni drażnił nosy, potem najwyraźniej wszyscy przywykliśmy. Pamiętam zabawną rzecz, kiedy wróciłam do domu i wypakowywałam ubrania z plecaka nagle pokój wypełnił się owym zapachem, moje ubrania przesiąkły nim na wskroś. Wtedy akurat przycisnęłam sweter do nosa z rozrzewnieniem wspominając udany wyjazd…
Podobno niektóre kraje mają swój specyficzny zapach, na przykład Indie. Usiłuję sobie wyobrazić, jak pachną…czym pachną i jak to by działało na mój nos…
Podczas oglądania "Miłości w czasach zarazy" oglądając przesiąknięte słońcem obrazy z Karaibów zastanowiłam się, jak też pachną owe Karaiby? Słońcem, to pewne, na pewno też kwitnącymi roślinami, zupełnie odmiennymi od tych, jakie rosną w naszym klimacie. Ale czy jest to zapach słodki? Gorzkawy? Duszący? Jak mogę go sobie wyobrazić, chociażby w małej części?

Mogliby swoją drogą wypuścić na rynek perfumy o zapachu "Oceanu", "Karaibów", "Toskańskiej mieściny"………..