Miesiąc: Listopad 2007

Przyznaję się, że to moje pierwsze literackie spotkanie z tym autorem. Ale coś zdecydowanie czuję, że nie ostatnie. Bardzo bowiem pozytywna ta znajomość literacka się okazała.

"Rury", to zbiór kilkudziesięciu opowiadań autora z Izraela. Właściwie powinnam napisać "opowiadanek", jako, że są one naprawdę krótkie. Zdarzyło się i takie na jedną stronę.
Jednak w tym przypadku, potwierdza się stare powiedzonko, że nie ilość a jakość, tu można by stwierdzić, że nie objętość a zawartość.

Nie jest mi łatwo powiedzieć, co tak naprawdę zachwyciło mnie w owych formach literackich. Na pewno styl, jakimi zostały napisane, problemy, często wydawało by się, że banalne, jakie porusza Keret, a które pod jego piórem przeobrażają się w niezwykłe sytuacje, na pewno specyficzne poczucie humoru.

Opowiadania są takie , nazwałabym to, "życiowe", czyli mamy wśród nich i takie, które rozbawią nas do łez (rewelacyjne opowiadanie "Szuni", o facecie, który po tym, jak odeszła od niego dziewczyna, zaczyna spotykać się z krasnoludkami), ale i takie, które skłaniają do refleksji lub do łez (chociażby "Julia").

Praktycznie każde z nich czymś zachwyca. Wydawałoby się, że wśród tak licznego zbioru, będzie można powiedzieć o pewnej nierówności , tu jednak każde z nich trzyma swój poziom, każde odkrywa przed nami swoją pointę czy też zwyczajnie, powoduje uruchomienie takich a nie innych emocji, całych ich wachlarz, od rozbawienia, poprzez śmiech , irytację, nawet złość…

Podczas lektury kołatała mi się wciąż jeszcze jedna myśli, a mianowicie, że jednak ludzie wychowani w sytuacji wojny, o wojnie w ten, czy inny sposób będą pisać. Konflikt izraelsko-palestyński przewija się w opowiadaniach bardzo widocznie i , co stanowi dla mnie pozytywne zaskoczenie, autorowi doskonale udało się uniknąć porównań czarno-biało i stanięcia po stronie jednej, konkretnej strony barykady. Wielka to umiejętność i z tego, co wiemy, mało przez ludzi wykorzystywana. Jednym słowem, obiektywizm wielkiego kalibru.

Ze zbioru opowiadań, które jak piszę, wszystkie w ten, czy inny sposób mi się podobały, podam kilka tytułów, które szczególnie czymś mnie zainteresowały, zachwyciły, rozbawiły, przyciągnęły do siebie.
Są to wspomniane wyżej opowiadanie "Szuni", "Kochi", "Julia", "Ja i Anette pierdolimy się w piekle", "Rachamim-Litość i człowiek od robaków-złośliwa opowieść", "Arkadij Hilve jedzie piątką", "Pisarska zawiść", "Tajemnicze zaginięcie Alona Szemesza", "Ja i Ludwig zabiajmy Hitlera bez powodu (albo wiosna berlińska)", "Wesołe kolory", "Katzenstein", tytułowe "Rury" i "Szalony klej"…

Tak naprawdę, jak już wyżej wspomniałam, wszystkie czymś mnie zainteresowały, ujęły…

Zdecydowanie jedne z lepszych opowiadań, jakie w ogóle zdarzyło mi się czytać a nazwisko autora zapisuję, żeby zapoznać się z czymś innym jego jeszcze.
Polecam!

"Porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie"…czyli cytat z "Piekła",będącego częścią "Boskiej Komedii" Dantego powinien sponsorować tą książkę. Również dlatego, że właśnie ta książka stanowi ważną część zarówno warstwy literackiej, jak i rysunkowej książki (częścią książki jest bowiem komiks, w dodatku, z ukrytym w nim tekstem, który po lekturze można sobie rozwiązać).

To kolejna książka tej autorki, którą czytałam po jej "My sister’s keeper" ("Bez mojej zgody"). I powiem tak, właśnie poczułam, że mam kolejną autorkę, po której książki będę sięgać. Odpowiada mi jej styl, podoba mi się, że sięga po ciekawe pomysły, przedstawia nietuzinkowe problemy.
W dodatku na zasadzie, czytaj sobie czytaj, miej nadzieję, że tego typu zagwozdki nigdy by ciebie, człowieku nie dotyczyły, tylko…skąd wiesz, że nie?

W "Dziesiątym kręgu" autorka przedstawia amerykańską rodzinę, żyjącą w mieścinie w stanie Maine.
Ojcem rodziny jest rysownik komiksów, Daniel Stone. To on został w domu, by doglądać córki, Trixie. Żona, Laura, wykłada na uczelni, podczas, kiedy Daniel, pracując w domu przy komiksach, przeżywa pierwszy wszystkie ważne dla ukochanej córki sprawy. Do czasu. Do czasu, kiedy rozumie, że coś się skończyło, że bolesny etap dojrzewania stanowi wyraźny rozdział między dawnym a obecnym życiem, między dawnymi relacjami ojciec-córka.
Trixie ma bowiem czternaście lat i właśnie zaczyna etap oddzielania się od rodziców, etap przechodzenia do pełnej autonomii, który zaczyna się właśnie w wieku dojrzewania…etap, kiedy ukochany tatuś już nie jest wyznacznikiem i najlepszym doradcą…

Pewnego dnia Trixie wychodzi na noc do koleżanki. A raczej jest to wersja, którą słyszy ojciec, bo takie kłamstwo serwuje mu córka. W rzeczywistości , jest to hucznie zakrapiana imprezka u przyjaciółki

Tej nocy nie tylko Trixie kłamie Danielowi, dokąd się wybiera. Również jego własne żona, która zamiast jechać na uczelnię, udaje się na spotkanie z kochankiem, aby z nim zerwać i dlatego nie jest dostępna pod telefonem, kiedy Daniel usiłuje się do niej dodzwonić po tym, jak Trixie wraca we łzach i oznajmia ojcu, że została zgwałcona przez swojego byłego chłopaka.

W tym momencie budzą się uśpione upiory. Jak szyderczy bumerang, wraca się skrzecząca i dramatyczna przeszłość Daniela. Budzi się w nim uśpiony potwór, chcący nic więcej, poza zemstą.

To nie jest tylko opowieść o końcu świata czternastoletniej Trixie, to także opowieść o tym, jak słowo może mieć moc. Jak wiele naszych czynów wydaje się bez znaczenia a jednak je ma. Jak bardzo chcemy mieć takie a nie inne wyobrażenie na własny temat a następnie dane wydarzenia wywracają nasze wyobrażenia do góry nogami…

Dantejskie piekło zdaje się w historii tej niby zwykłej, przeciętnej rodziny, zbliżyć bardziej, niż by ona sama chciała…

Bardzo mi się ta książka podobała, jako, że interesują mnie takie trochę inne portrety rodzinne, w których skrywane są dawne sekrety, tajemnice, które wychodzą na wierzch po latach. Podobała mi się galeria postaci. Podobał mi się wreszcie pomysł wplecienia wątku "Piekła" w warstwę literacką ale i komiksową, przez co książka staje się zwyczajnie ciekawsza…również wplecenie w to wierzeń i przekonań Eskimosów dodawało jej smaczku.

Mnie się podobało, polecam.
A na zakończenie, parę cytatów z książki:

"Największym szokiem dla człowieka nie jest nieznana prawda o najbliższych, ukochanych osobach, jest nim to, czego sam nie chce przyznać na własny temat".

"We śnie można mimochodem wypowiedzieć życzenie, a po przebudzeniu stwierdzić, że się spełniło i trzeba z tym żyć".

"Skalecz się żyletką, a ktoś inny zacznie krwawić. Pomóż komuś, a może uratujesz samego siebie".