Matki Polki Umęczonej…

…jest li w kalendarzu takowe święto, czy też może nowa władza je wprowadzi? (Jak "dobrze" pójdzie, to spodziewam się czegoś w ten deseń;)).
Tak mnie naszło na refleksje jakiś czas temu a dzisiaj pewna wypowiedź wyczytana w necie, sprowokowała do wpisu na blogu.
Zastanawia mnie cholernie, jak to jest, że nawet krąży pojęcie "matka Polka"…i tak , rozumiem, że w zamyśle tych, którzy je w obieg puścili, ma mieć ono pozytywny wydźwięk. Niestety, przyznam się, że na mnie owo określenie działa osłabiająco i ma jak najbardziej wydźwięk pejoratywny. Bo za ową matką (swoją drogą czemu nie ma matka-Francuzka, czy matka-Belgijka?) wlecze się, jak smród za wojskiem podkreślenie, jaka to ta matka jest skłonna do wyrzeczeń i umęczenia siebie samej w ramach idei bycia matką Polką idealną. Taką, co to się o niej pierdolnie poemacik w ramach hołdu, jeno równie szybko zapomni i nie doceni w żaden inny sposób.
Pokolenie naszych matek, niestety, często oscyluje w te kręgi…widzę to po rodzinie (nie całej , na szczęście), i bliższych , czy dalszych znajomych. Matki te oddawały swe życie mężusiom i dziecięciom ( z większym naciskiem na dziecięciom). Pozwalały wleźć sobie na łeb, a w mniej skrajnych przypadkach, po prostu rozpuściły towarzystwo , jak dziadowski bicz, a same zajęły się wszystkim…z tym, że w tym właśnie zagubiły się one same. Stąd potem zdziwienie pokolenia naszych rodziców, którzy dziwią się, że "jakaś kobieta pojechała do SPA i nie wzięła ze sobą mężusia i dzieciąt" albo "wiesz, zostawiła ich i wyjechała na wyjazd służbowy" (biedactwa, zapewne podczas tygodnia nieobecności mamuni mężuś i dzieciątka padły z głodu, bo ile można zamawiać pizzę?).
Wiem, że na szczęście, pokolenie moich rówieśniczek odchodzi od tej zmitologizowanej i wywyższonej na siłę roli i zaczyna uświadamiać sobie, że szczęśliwa matka i żona, to taka, która realizuje się zawodowo (jeśli ma na to ochotę), zajmuje się jakimś hobby lub pasją, ma czas czasem tylko i wyłączenie dla siebie, czy swoich przyjaciółek…

Nie, nie podziwiam matek Polek umęczonych, budzą we mnie raczej poczucie żalu, że dały wbić się w taką rolę, aczkolwiek , podkreślam, jeśli one same nie odczuwają przy tym beznadziei, to właściwie tylko cieszyć się trzeba, bo są w jakimś tam swoim sensie zadowolone z życia.

Miłego weekendu wszystkim;)