Miesiąc: Czerwiec 2007

Amelie Nothomb ma szczególny dar do przedstawiania świata jeszcze gorszym  i paskudniejszym, niż się wydawać może. Widziałam to już w jej "Kwasie Siarkowym", który , mimo, że kontrowersyjny, to uważany jest przeze mnie, jako jedną z jej najlepszych książek.

Kobieta posiada też cięty język i sporą dozę ironii, nie tylko wobec otaczającego ją świata, ale i samej siebie. To plus, bo jak wiemy, nie każdy to potrafi.

Jednak "Dziennik Jaskółki" nie bardzo mi się podobał. Sformułuję to inaczej, przeczytałam i…nic. No właśnie. Jakoś nie zostało we mnie nic po tej lekturze. Hmmm…czyżbym przestała rozumieć jej książki? A może po prostu nie miałam farta i ta konkretna mi nie podeszła, jak ja to mówię??

"Dziennik Jaskółki" opowiada o mężczyźnie, który po zawodzie miłosnym przekonuje się, że wyjałowił się z wszelkich uczuć i doznań i postanawia zmienić swoje życie zostając zawodowym mordercą. Jego życie zmienia się więc całkowicie. Z zimną krwią wykonuje swoją "pracę", stając się jednym z najlepszych w swoim fachu. Do czasu, kiedy przyjdzie mu zamordować całą rodzinę pewnego ministra. Zetknięcie z jedną osobą z rodziny ministra sprawi, że bohater zacznie się wahać co do swego życia i dalszej kariery zawodowej.

No i wszystko fajnie, jednak, jak napisałam, lektura na kolana mnie nie rzuciła. Jakoś tak przeszło bez echa.
Hmmmm…

Pozostaję w kręgu ostatnich nowości polskich. Nie ukrywam, że po książkę sięgnęłam z ciekawości , ponieważ jest ona autorstwa jednej z odwiedzających mnie osób;)) Ostatnio bowiem takich babskich czytadeł nie czytam. Był czas, kiedy chętnie sięgałam, teraz mi jakoś przeszło. Ale tej nie mogłabym nie przeczytać:)
I z wielką przyjemnością stwierdzam, że książka mi się podobała.

Nie jest może jakaś opasła (co wyjaśnia, że szybko ją bardzo przeczytałam), ale ciekawa i pełna "podskórnych" celnych spostrzeżeń na temat współczesnych kobiet, ich zawirowania w dzisiejszym zwariowanym na punkcie urody i linii świecie. Książka bowiem przedstawia nam dwie kobiety, skrajnie różniące się od siebie , począwszy od charakteru a na figurze skończywszy, które spotykają się jako współlokatorki na jednym z turnusów odchudzających. I tu wygląda na to, że motywy zgłoszenia się na ów trusnus są zupełnie różne w przypadku obu kobiet.
Wydaje się, że nic nie jest w stanie ich zbliżyć do siebie i połączyć, nic bardziej jednak mylnego. Okaże się bowiem, że Baśka i Janina mają więcej punktów wspólnych i podobieństw, niż obie mogłby by sądzić. Początkowa wrogość w przypadku Baśki i niechęć w przypadku Janiny zaowocuje w przyszłości czymś w rodzaju początku przyjaźni.

Co mnie trochę irytowało, przepraszam, ale szczera ze mnie bestia, więc to napiszę, mam nadzieję, że konstruktywna krytyka nie urazi, i do mnie nie zrazi;) , to fakt , że ja przynajmniej , nieco zbyt wyjaskrawione owe dwie postaci widziałam, jakby charakter, przynajmniej Baśki, ale i Janiny, zbyt przerysowany był…Jakby troszeczkę było zbyt czarno-biało, a wiadomo, że nie ma tak dobrze i że są szarości. Ale być może miał to być celowy zabieg stylistyczny, więc nie czepiam się więcej.

Najważniejsze, że dobrze mi się książkę czytało, że wbrew temu, że ma okładkę bardzo "czytadłową" i na pewno sama z siebie po nią bym w Empiuku nie sięgnęła również przez grafikę, niestety, okazało się, że nie jest to takie sobie proste czytadło, że można się wiele z niej o współczesnych kobietach dowiedzieć, że można zastanowić się, czy nie jest tak, co ja często powtarzam, że największym wrogiem kobiet często okazują się one same, czy to w stosunku do innych kobiet, czy też, co chyba jeszcze gorsze, w stosunku do siebie samych.


Aniu, gratulacje. Czekam na więcej! I naprawdę cieszę się, że ją mogłam przeczytać.

"Nikt nie zauważył, kiedy James Yoshino przestał przychodzić do pracy."…
Tak zaczyna się najnowsza książka Bruczkowskiego z Japonią w tle i dalej jest już tylko bardziej tajemniczo…
Podobało mi się. Ufff, jaka ulga po "Singapur. Czwarta rano", który mnie nie zachwycił.
A tu, niekoniecznie przez Japonię w tle, chociaż nie przeczę , że na pewno miało to duży wpływ na moje odczucia, książka mi się spodobała, pod koniec nie mogłam się już od niej oderwać, żeby zobaczyć, jak się zakończy.

"Zagubieni w Tokio" opowiada o młodym, pracującym w Japonii w małej firmie , wytwórni płytowej, Polaku Michale Jachimczyku. Michał ma w firmie jednego przyjaciela, Jamesa, który pewnego dnia nie przychodzi do pracy. A kiedy przerwa w bytności w firmie staje się zbyt długa, nikogo z osób w firmie zniknięcie Jamesa nie obchodzi a na jego miejsce zatrudniona zostaje nowa osoba, młoda dziewczyna, Michał postanawia poszukać swego przyjaciela. I tak zaczyna się jego przygoda jako prawie prywatnego detektywa, obfitujaca w zwroty akcji, tajemnicze miejsca, które przyjdzie mu odwiedzać przy tej okazji, nowe znajomości , jakie zostaną zadzierżgnięte. Spotkamy ponownie Gajdzina, znanego z "Bezsenności w Tokio" i dowiemy się wiele nie tylko o samej Japonii, co o tym, jak ważna w życiu człowieka jest przyjaźń i relacje z innymi. I że być może, nawet jeśli wydaje nam się, że jesteśmy samotni, to kto wie, może jest na świecie chociaż jedna osoba, która zainteresowałaby się, gdybyśmy z dnia na dzień przestali gdzieś bywać…

Książkę polecam:)