Miesiąc: Luty 2007

które wzbudza z roku na rok coraz to różniejsze emocje. Chyba dlatego jednak, że nie nasze, najbardziej, ale mimo to policzmy, że już się w naszym świecie też zakorzeniło, bo parę lat już ono jest (pamiętam, że już w liceum pisałyśmy z japońską penpal o tym, w jaki sposób w naszych krajach się je obchodzi, chociaż u nas to była świeżyzna wtedy)…

Dzisiaj nawet w słuchanej przeze mnie audycji w Jedynce, dyskusja, czy Walentynki to fajne święto, czy świeto komercji. Odzywają się głosy, że to obciach, że kochać trzeba nie tylko jeden dzień w roku i że też trzeba pokazywać uczucie nie tylko tego dnia.

Hmmm…nie jestem jakimś wielkim fanem Walentynek, bo właśnie nie muszę się cieszyć, że tylko tego dnia ktoś okaże mi ciepłe uczucie (dostaję też kompletnie nieerotyczne, po prostu miłe kartki od przyjaciół)…ale też nie mam do nich takiego nieprzyjemnego stosunku i wręcz nienawiści, jak niektórzy.

Bo jakoś umiem się zdystansować. Dziwnym trafem nasz kraj jakoś lubuje się w jednodniowych dniach okazywania miłości. Dzień Matki czy Dzień Dziecka na przykład. A czy ktoś z przeciwników Walentynek (ileż to singli cierpi tego dnia! jedno z haseł, jakie czytam między innymi) , zastanawia się, ileż to par w Polsce cierpi na niepłodność lub wręcz bezpłodność? Może dla nich taki dzień dziecka, czy dzień matki, to koszmar? Bo wiedzą, że nigdy sami go nie poświętują? Ale i nie lecą ze sztandarami na ustach dyskryminować. Albo dzień babci, zawsze mnie rozwalały te hasła o kochanej babuni w telewizji, te uśmiechnięte wnuczki, które pędziły z laurkami do babuni. Niektóre, podkreślam , na szczęście tylko niektóre, tylko tego jednego dnia. Bo święto.

Pozwólmy tym, co mają ochotę kupić sobie kiczowatego miśka czy kartkę, czy pójść do knajpki posiedzieć przy świecach , zrobić to. Jeśli tylko komuś zrobi się milej? A komercja wkrada się w nasze życie naprawdę i przy innych okazjach, nie tylko akurat przy okazji Święta, które akurat uważam za jedno z sympatyczniejszych, jako, że traktuję je raczej jako święto wszystkich tych, którzy mają ochotę ciepło się do kogoś odnosić, niekoniecznie tylko zakochanych…

do tego wpisu zmusiła mnie sytuacja, o której przeczytałam na blogu Raspberr-swirl. Okazuje się, że jakaś pindzia UKRADŁA jej spore kawałki bloga pisząc słowa , teksty raspberry-swirl na swoim, oczywiście jako swoje własne…….

Normalnie łapy opadają  i wszystko inne, co może opaść kobiecie…..Nie powiem, wiem, że są tacy złodzieje…ale jakoś nie wiedziałam, że jednak tak często! Słyszałam o dziewczynie, której inna lasia kradła regularnie całe wpisy , zdaje się, że również zdjęcia ? (chociaż nie wiem, technicznie, jak można to zrobić, bom z komputerów taka dobra, jak ze śpiewania operowego), ale widać można.

Jak to można nazwać, oczywiście oprócz narzucającego się słowa PLAGIAT?? No, oczywiście, robieniem sobie jaj. Byciem małostkowym. Nędznym. I jakimś chyba z lekkimi problemami pod deklem, żeby posuwać się do tego typu działań, żeby KRAŚĆ cudze pisanie…

Raspberry-swirl, rozumiem Cię doskonale, bo mnie osobiście trafiłoby nie wiem, co gdybym się dowiedziała,że ktoś takie podlestwo praktykuje…

Najwyraźniej padłaś ofiarą oszustki, która chcąc wydać się komuś ciekawa, musiała popełnić aż taką głupotę…na pociechę powiedz sobie, że Twoje życie wydało się komuś aż tak ciekawe, że połasił się na wątpliwą w tym wypadku sławę złodzieja. Bo czyż to nie kradzież? I nieważne, że nie pieniądz, że nie telewizor, czy samochód…..to kradzież Twoich myśli, przemyśleń, radośći i złości , smutków i szczęścia.

FUJ. FUJ FUJ złodziejom blogów wszelakich. FUJ osobom, które od siebie nic napisać nie umieją i czynią takie małe rzeczy …

I pomyśleć, że dziś rano o tym samym myślałam…w nieco innym odniesieniu. Otóż , sporo osób trafia do mnie dzięki moim zapiskom na temat podróży. Mam cichą nadzieję ,że ktoś sobie moich wypocin, nad którymi często długo siedziałam, żeby zebrać myśli do kupy, nie kopiuje i nie wysyła sobie do jakichś tam konkursów dla turystów na onecie na przykład…

Czytam sobie dzisiejsze wydania netowej prasy i tak patrzę, że po co mi się denerwować, czy kuracja będzie dobra i czy od pierwszego kopa się uda, po co mi się stresować, że ciągle kolejne wydatki, że wiele spraw się pieprzy równo, kiedy okazuje się ,że może to w ogóle niepotrzebne, bo zaraz będzie kolejna zimna wojna, a potem już ci, co na wojnach zarabiają i nóżkami niecierpliwie przebierają , że od wielu lat solidnego zarobku nie było, postarają się, żeby troszkę kaski spłynęło…pesymistycznie? Tak, ale jak tak sobie patrzę, co widzieliśmy w doniesieniach z Niemiec, mam na myśli wystąpienie pewnego pana z Rosji, to zastanawiam się, czy jest się w ogóle sens przejmować czymkolwiek będąc szarakiem tu i teraz, który na nic wpływu nie ma…bo i tak za naszymi głowami dzieją się rzeczy, o których pojęcia nie mamy…i tak zapadną decyzje, na które nie mamy wpływu. Ale które, niestety mogą mieć wpływ na nas…aaaa…kończę, bo smucić zaczynam.