Dzień: 6 lutego 2007

Dumam i dumam, co by o niej napisać i…wygląda na to, że nie będzie łatwo…Ta książka jest bardzo w stylu Murakamiego, wydaje się być jednym wielkim snem…A o czym opowiada? Chyba łatwiej byłoby mi napisać, o czym ona nie opowiada. Jest więc i miłość, i nienawiść, i radość i smutek, i przyjaźń, która nawiązuje się pomiędzy ludźmi, którzy do niedawna być może niewiele mieliby sobie do powiedzenia…jest też przekonanie, że "Uciekanie do niczego nie prowadzi"…
Jest też przekonanie, że właśnie przed samym sobą uciec się nie da, ale także, iż można się zmienić…że przeznaczenie to również coś, przed czym nie uciekniemy, jest też pętla czasowo sytuacyjna, która jak to pętla plącze się…
A zaczyna się ucieczką piętnastoletniego chłopca, Kafki, z domu ojca , ucieczki przed przepowiednią, klątwą, którą ojciec mu przekazuje…naznaczając go piętnem.
Poznajemy i pana Nakatę, który umie rozmawiać z Kotami, młodego Hoshino, który z czasem stanie się towarzyszem przygód Pana Nakaty, ale również panią Saeki i pana Oshimę…ich losy w pewnym momencie mocno się splotą i wzajemnie na siebie wpłyną…
Na koniec, wypisany przeze mnie cytat, którym chcę się z Wami podzielić….

"(…)Wszyscy ciągle tracimy różne ważne dla nas rzeczy. (…) Ważne okazje, mozliwości, doznajemy uczuć, których nie da się odwrócić. Na tym między innymi polega znaczenie życia. Lecz w naszych głowach, przypuszczam, że to jest w naszych głowach, znajduje się niewielki pokój do gromadzenia takich rzeczy jako wspomnień. Na pewno wygląda jak pokój z księgozbiorem tej biblioteki. I żeby dokładnie poznać stan własnego serca, musimy ciagle katalogować zbiory w tym pokoju. Trzeba też tam sprzątać, wietrzyć, zmieniać wodę w wazonach z kwiatami. Innymi słowy, będziesz wiecznie żył we własnej bibliotece". (…)