Miesiąc: Lipiec 2006

Książka, która wspaniale obala kilka mitów. Po pierwsze mit matczynej miłości, gotowej na wszystko dla dziecka. Jeśli tego się spodziewałeś sięgając po tę książkę, to nie ma tak dobrze.

Drugi obalony mit , to mit wspaniałej Ameryki, która daje sobie radę ze wszystkim i ma super rozwiązania społeczne, w tym instytucję rodzin zastępczych.

Mam cichą nadzieję, że te przejaskrawienia popełnione zostały przez autorkę książki celowo, aby wstrząsnąć czytelnikiem.

Książka opowiada o matce i córce. Ingrid i Astrid. Ingrid wychowuje samotnie Astrid. Jest poetką, nie stroni od przyjemności tego świata. Rozliczne miłostki traktuje powierzchownie, aż do czasu, kiedy najwyraźniej i ona się zakochuje. Może też i miłości tu braknie (czytając książkę odnosiłam wrażenie, że Ingrid w ogóle kochać nikogo nie potrafi) , a raczej następuje efekt urażonej dumy. Ingrid zostaje zdradzona przez jednego z kochanków i postanawia się zemścić. Robi truciznę z tytułowej rośliny, Białego Oleandra i wysyła niewiernego kochanka na lepszy ze światów.

Całe jej postępowanie jest według mnie egoistyczne, bowiem mszcząc się nie myśli o konsekwencjach czynu, a co za tym idzie, nie myśli, co stanie się z nią i jej córką, kiedy sprawa wyjdzie na jaw, co dzieje się bardzo szybko. I tak Ingrid zostaje aresztowana,trafia do więzienia a dla Astrid zacznie się od tej pory wędrówka po amerykańskich rodzinach zastępczych. Galeria postaci przedstawionych czy to w rodzinach, czy w okolicy, którą poznaje Astrid, jest zaiste oryginalna. Mamy więc i alkoholiczkę, która usiłuje zerwać z nałogiem, i luksusową prostytutkę, która uczy Astrid prawdy życiowej, która młodej dziewczynie potem przyświeca, a mianowicie, "tym światem rządzą mężczyźni", i lukrową rodzinkę, która zabiera Astrid jedynie po to, aby opiekowała się ich prawdziwymi dziećmi, i głodzącą dziewczyny opiekunkę, której zależy jedynie na pieniądzach, jakie dostaje od państwa za opiekę nad dziewczynami i na koniec , osobę, która potrzebuje podopiecznych do robienia interesów na bazarze.

Astrid trafia raz jedyny do rodziny, w której przez chwilkę czuje się w miarę dobrze, gdzie jest na nią skierowana uwaga, ma swój pokój, ładne ubrania, gdzie płaci się za jej dodatkowe lekcje rysunku, Astrid ma bowiem talent plastyczny. I tu jednak sielanka nie trwa wiecznie. Okazuje się bowiem, że przybrana matka, opiekunka, w adopcji dziecka szuka pomocy dla swoich kłopotów psychicznych , popełnia na koniec samobójstwo i Astrid znowu traci pewny grunt pod nogami.

W tym wszystkim najciekawsze jest, jak zza więziennych krat , w życie córki wciąż interweniuje jej matka, Ingrid. Interweniuje, ingeruje i często przeszkadza. Czytając książkę byłam pewna, że tytułowy "Biały Oleander" nie odnosi się do rośliny, którą otruto niewiernego kochanka, a do Ingrid samej. To ona jest trucizną dla własnego dziecka i to ona zabija ją powoli i skutecznie. Najpierw, co wychodzi w książce , porzucając Astrid jako malutkie dziecko i udając się na roczny wypad w nieznane, zostawiając dziecko pod opieką sąsiadki, następnie pozbawiając Astrid resztek tego, co dawało jej pewnik i oparcie w życiu a więc jej samej. Myśląc jedynie o sobie samej, o tym, aby się zemścić, zabrakło jej jakiegokolwiek myślenia o tym, co stanie się z jej nieletnią córką. I kiedy Astrid odwiedza matkę, ta również stara się za wszelką cenę wyśmiać jakiekolwiek próby odnalezienia się w rzeczywistości, w nowej , gorszej wersji rzeczywistości. Ingrid zatruwa życie Astrid ze wszelkimi tego konsekwencjami…

Astrid załamuje się po wizycie u matki z opiekunką, którą chyba sama Astrid traktowała najbardziej jako substytut matki, niepracującej aktorki, tej samej, która starała się chyba najbardziej o nią zadbać , Claire. Po tym, co nastąpi Astrid przestaje pisać do matki i ją odwiedzać.

Ze strony Claire matka Astrid najwyraźniej wyczuła największe zagrożenie, bo tę więź starała się szybko zniszczyć, co w jakimś stopniu, jak według mnie, jej się udało.

Czemu miała służyć ta egoistyczna więź Ingrid z córką? Nie wiadomo. Na początku książki mała Astrid jest spokojna, wrażliwa, wędrówka wśród rodzin zastępczych czyni ją twardą i mało co jest w stanie ją wzruszyć. Na sam koniec, również sama jej matka, która stara się o wyjście z więzienia.

Nie czytać dalej mojego wpisu, jeśli nie chcecie znać zakończenia;)

Ingrid bowiem rzeczywiście uda się wraz z prawniczką tak zadziałać, że zostanie uniewionniona. I będzie chciała wrócić do punktu wyjścia, do córki, którą zostawiła. Z tym, że to już nie będzie możliwe. A przynajmniej nie tak, jak rządząca zawsze wszystkim Ingrid sobie to wyobraża…

Książka super napisana. Wspaniale oddane postaci, dużo psychologii. Postać matki tak wiarygodnie rozrysowana, że gdybym spotkała ją na żywo , miałabym ochotę dać jej w twarz.

Książkę rok temu przeczytała moja Mama i też jej się podobała. Teraz ja się za nią wzięłam i nie żałuję. Aczkolwiek potwornie przygnębiła mnie ona.

Szkoda, że film na jej podstawie aż tak dobry nie jest, to chyba mnie do tej pory trochę od niej odstręczało, a teraz cieszę się, że po nią sięgnęłam.

Polecam!!!

Rebecca Wells.

Książka fantastyczna!

Mam do siebie małe pretensje, bo leżała u mnie na półce do przeczytania dobry rok a może i więcej? Wygląda na to, że capnęłam ją na jakiejś empikowej wyprzedaży, bo z tyłu obok ceny jest jakaś niższa.
Bardzo się cieszę, że jakiś czas temu do niej sięgnęłam i zaczęłam czytać, co zaowocowało totalnym przepadnięciem …przepadłam na Południu Stanów Zjednoczonych, w stanie Luizjana…

Książka jest tak ciekawa tak barwna. Postaci rozrysowane wspaniale, ma się wrażenie, że niemal stoją koło ciebie. Ponadto książka jest, jak to ja prywatnie mówię "smaczna", można ją kroić, ma tyle warstw.

Nie wiadomo, która z nich jest najważniejsza, myślę, że wszystkie razem tworzące całość. Opowiada ona bowiem o czterech dziewczynkach, które zawiązują tajne stowarzyszenie Ya-Ya, w którym wytrwają aż do późnej starości. Jest więc tam o przyjaźni i to takiej na śmierć i życie, takiej, która czasem udaje się bardziej, niż miłość czy związek…Pada tam jedno zdanie, które chcę Wam zacytować, wypisałam je sobie, bo uważam, że jest bardzo mądre. A brzmi ono tak "Niektóre kobiety modlą się o dobrych mężów dla swoich córek. Ja się modlę , by Siddalee i Lulu znalazły przyjaciółki choć w połowie tak lojalne i oddane jak Ya-Ya". I rzeczywiście, te cztery przyjaciółki staną się dla siebie największym wsparciem, najwierniejszymi powierniczkami sekretów i tajemnic, współuczestniczkami najdzikszych pomysłów i wielkim wsparciem nawzajem…

W książce opisane sa też zawiłe relacje jednej z członkiń Ya-Ya, Vivi i jej najstarszej córki Siddy…Poznajemy Vivi wraz z jej córką, która dzięki dziennikowi Ya-Ya a potem relacjom samych członkiń dowiaduje się wielu skrywanych dotąd przed nią tajemnic matki…To nie jest miłość idealna, ale to właśnie ta skomplikowana relacja, to uczucie łączące obie kobiety, pokazuje, że coś takiego jak miłość idealna macierzyńska nie istnieje. Że zawsze popełniamy jakieś większe, czy mniejsze błędy, które mają wpływ na nas , nasze dzieci i nasze z nimi relacje.

Sidda jest tak zagubiona w swoich relacjach z matką, że przekłada planowany ślub…dopiero odkrycie pewnych spraw, dzięki wspomnianemu już dziennikowi członkiń Ya-Ya , odkrycie samej siebie i własnych uczuć, emocji dotyczących pewnych spraw, pozwala jej zrozumieć , że nie ma w niej winy i że zasługuje na szczęście i miłość.

To książka barwna, porywająca, taka, w czasie lektury zmusza czasem do śmiechu a czasem do łez, jak życie…

Jest ona czasem porównywana do "Smażonych zielonych pomidorów", ja jednak nie lubię takich porównań. Jedno, co je łączy, to akcja dziejąca się na południu Stanów i fakt podkreślenia wielkiej więzi i braterstwa łączącej kobiety…Książkę bardzo polecam!