o ksiażkach

Wydana w Wydawnictwie Marginesy. Warszawa (2023).

Przełożyła Anna Bańkowska.

Tytuł oryginalny Anne of Windy Poplars.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa.

Cieszę się, że czwarta część opowieści o Anne Shirley, brawurowo przełożona przez panią Annę Bańkowską, podobała mi się bardzo. O wiele bardziej niż poprzednia, nosząca tytuł „Anne z Redmondu”. Mam wrażenie, że wszystko poukładało się wraz z chwilą, gdy autorka przestała już miotać bohaterką pomiędzy dwoma mężczyznami i wyznaczyła jej tego, którego ma kochać i kiedy nie czytamy o perypetiach uczuciowych Anne a wracamy do opowieści o życiu Anne, tym razem na kolejnym etapie jej życia jakim było dyrektorowanie liceum w Summerside.
Anne znalazła miejscówkę w domu noszącym uroczą nazwę Szumiące Wierzby, który to dom zamieszkują trzy kobiety i kot. Dwie z nich, ciotka Kate i ciotka Chatty to wdowy (ciotka Katy to wdowa kapitańska), natomiast mieszka z nimi krewna zmarłego męża ciotki Kate, Rebecca Dew. Wszyscy wiedzą, że tak naprawdę to Rebecca decyduje o tym co dzieje się w domu wdów. Jest też kot, którego nie wolno chwalić, nie wolno się nim zachwycać bo Rebecca go nie lubi (jak bardzo nie lubi kota, dowiemy się w końcówce tomu).

Tak czy inaczej, Anne znalazła miejsce, w którym mogła zamieszkać przez trzy następne lata sprawowania funkcji dyrektorki liceum i rozpoczęła pierwszy rok szkolny. Początki nowej pracy zazwczaj nie są łatwe a Anne ma dodatkowe trudności spowodowane tym, że miastem rządzi pewna rodzina a konkretnie jest to rodzina Pringle. Rodzina na da się do wiwatu Anne a wszystko oczywiście, w białych rękawiczkach. Ale Anne nie byłaby sobą, gdyby nie udało jej się pokonać przeciwności, chociaż akurat w zażegnaniu tego konfliktu, pomoże jej niejako przypadek.

Ogólnie, to w „Anne z Szumiących Wierzb” tradycyjnie ilość cukru jest aż nadto wysoka (taki mamy Anne’owy klimat) ale nie ukrywajmy, to przyjęta konwencja i ci, którzy lubią cykl, wybaczają autorce ten nadmiar szczęśliwych rozwiązań, zawsze pomyślnie prowadzonych przez Anne działań i osób, które darzą Anne sympatią. A nawet gdy nie darzą jej sympatią to wiemy dobrze, że za paręnaście lub parędziesiąt stron, zaczną.

Większość wydarzeń i sytuacji dziejących się w tej części poznajemy z listów Anne do Gilberta, który w tamtym czasie studiuje medycynę w Redmond College w Kingsport. Trochę żałowałam, że nie poznajemy żadnego listu narzeczonego Anne do niej ale co robić, autorka najwyraźniej nie chciała udostępniać całej narzeczeńskiej korespondencji.

Muszę przyznać, że „Anne z Szumiących Wierzb” to taka książka akuratna i do wzruszenia i do pośmiania się.
Scena słynnej kolacji, w jakiej Anne wzięła udział w domu pana Cyrusa Taylora i jego córek i syna, przejdzie do jednej z moich ulubionych scen i muszę powiedzieć, że autentycznie się przy niej śmiałam.
Również sytuacja z młodziutką, zafascynowaną Anne dziewczyną, Hazel Marr jest przedstawiona zabawnie i powiedzmy sobie szczerze, jest to sytuacja bardzo życiowa.

Oczywiście autorka nie byłaby sobą gdyby w książce nie było też scen do ulania łez ale i one w ten czy inny sposób rozwiązane są tak aby jak najbardziej pokrzepić czytelnika.

Ogólnie to, co mnie akurat w ogóle nie dziwi, Anne jest tu przedstawiona jak zwykle lekko hagiogrficznie jako opiekunka wdów, sierot i ubogich ale przynajmniej oszczędzono nam Anne nieprzyjemnej i jakiejś takiej niemiłej jak w części poprzedniej. Już wolę Anne pomagającą osobom w potrzebie i taką lekką bajkę.

Zabrakło mi więcej opisów pracy Anne jako dyrektorki szkoły. Chętnie poczytałabym o jej wyzwaniach na tym stanowisku, na tym jak sobie radziła z pomysłami na nauczanie a może z wprowadzeniem jakichś innowacyjnych rozwiązań? Mam świadomość, że w następnych częściach Anna stanie się już panią domu, która zajmować będzie się swoim potomstwem więc stąd moja potrzeba poczytania o czymś innym. Również trochę mi szkoda, że Anne jakby zapomniała o swoich przyjaciółkach z dzieciństwa. Diany praktycznie nie ma. Może to się poprawi w następnych częściach, oby, bo szczerze mówiąc, niewiele z nich pamiętam.

„Anne z Szumiących Wierzb” podobała mi się i daję jej ocenę 6 / 6.

Nie ukrywam, o serialu „Wednesday” (twórcy Tim Burton, Miles Millar, Alfred Gough) trudno było mi nie słyszeć. Czy to w internecie wciąż jakieś o nim informacje czytałam, czy to donosił mi o nim mój własny Syn, który ubolewał nad tym, że nie mamy Netflixa (nie, nie mamy, wiem ,że wielu osobom trudno jest uwierzyć w taką sytuację, ale…). No i właśnie. Nie mamy czy nie mieliśmy?
Kiedy już okazało się, że nawet moja własna przyjaciółka z rodziną oglądała serial z rodziną, zaczęłam się łamać.
Oczywiście, że im wcześniej nauczymy się mądrej życiowej lekcji, że w życiu nie zawsze mamy to, czego pragniemy, tym dla nas samych lepiej. Niemniej jednak, kiedy bodzie cię w twoje najbardziej skrywane wspomnienia żalu, kiedy to cała twoja klasa ośmilatków rozprawiała o „Szogunie” a ty jedynie mogłaś powiedzieć, że leci na pierwszym programie, coś tam drgnęło w serduszku i stwierdziłam, że świąteczną kopertę mogę potraktować jako prezent w postaci wykupienia subskrypcji.
Tak więc oto, tadam, genialne posunięcie pedagogiczne 😛 oraz strategia „Nie musisz mieć wszystkiego, czego chcesz” zaowocowały tym, że spędziliśmy pierwszy raz od baaaaardzo dawna wspólny czas nad serialem.

Efekt? Cieszę się, że moje dziecko wciąż opowiadało nam o „Wednesday” bo zwyczajnie gdybym w końcu nie zainteresowała się tematem, ominąłby nas rewelacyjny serial i świetna, tak, świetna, rozrywka.

Jak dla mnie, serial jest fantastyczny bo można go sobie odbierać na wielu poziomach. Czystej rozrywki jako dobre kino fantasy, horror pomieszany z czarnym humorem.
Jednak jak dla mnie, to serial i trudach dojrzewania oraz tym, że okres nauki w liceum niekoniecznie musi być miły i sympatyczny. A często bywa niefajny nie tylko dlatego, że nie wyrabiasz się z nauką ale dlatego, że jesteś odizolowany od reszty towarzystwa czy to na własne czy niekoniecznie, życzenie.

Genialna w roli Wednesday Jenna Ortega, która praktycznie przez całe osiem odcinków nie uśmiecha się ani razu, trafia do Akademii Nevermore, po tym jak, cóż, ukarała szkolnych prześladowców swojego młodszego brata. Tak naprawdę, każdy, komu chociaż trochę dokuczano w szkole, kibicuje Wednesday w jej poczynaniach z prześladowcami brata ale niestety, rodzice dziewczyny mają inne zdanie i ląduje ona w szkole, w której uczy się młodzież nietuzinkowa z pewnością. Syreny, wilkołaki i osoby obdarzone zdolnościami magicznymi uczą się tam razem i wreszcie wydaje się, że Wednesday ma szansę zintegrować się z rówieśnikami. Na integracji zależy jej najmniej, chociaż zaprzyjaźnia się z sympatyczną Enid ( w tej roli Emma Myers) i wraz z nią i paroma fajnymi osobami rozpoczyna nieformalne śledztwo mające ujawnić, kto jest potworem grasującym w miasteczku, w którym znajduje się Akademia.

Dlaczego zachwyciłam się tym serialem?
Bo aktorzy grający w nim byli świetni (obsada zaiste zacna bo i Christina Ricci i Katarina Zeta-Jones (akurat jej gra mnie nie zachwyciła)), bo Jenna Ortega „kupiła mnie” swoją rolą tak, że boję się aby nie została zaszufladkowana jako „Wednesday” a czuję, że dziewczyna ma ogromny potencjał i szkoda byłoby go zmarnować.
Bo podobała mi się ta licealna drama, pokazująca, że owszem, dla popularnych i zdolnych, czas liceum ma szanse być miłym wspomnieniem, dla tych, którzy nie potrafili się zintegrować, potrafi być gorzkim wspomnieniem, które najchętniej spycha się w mroki niepamięci.
Wreszcie, bo jest to rewelacyjne kino rozrywkowe a dla mnie dodatkowy plus, bardzo fajny kryminał przy okazji bo aż do końca nie domyślałam się rozwiązania zawiłej intrygi.

Nie wiem jakie są Wasze plany dotyczące tego serialu, czy już go widzieliście, czy odwrotnie, nie jesteście jego obejrzeniam zainteresowani. Ja ogromnie się cieszę, że się jednak „złamałam” i że obejrzeliśmy go razem bo dawno nie mieliśmy tak udanie spędzonego przed ekranem właśnie, rodzinnego czasu.

Moja ocena to 6 / 6 i nie ukrywam, że czekam na zapowiedzianą kontynuację!

 Wydana w Wydawnictwie SQN.  Kraków (2022). Ebook.

Przełożył Jakub Michalski.

Tytuł oryginalny Murder Isn’t Easy. The Forensics of Agatha Christie.

Bardzo lubię otrzymywać w prezencie książki. A najlepiej- książki niespodzianki. Nie za bardzo lubię gdy na przykład na Święta ktoś pyta mnie co bym chciała dostać jeśli chodzi o lekturę bo zwyczajnie…mam mętlik w głowie. Kto mnie zna, wie mniej więcej co bym chciała przeczytać (na przykład wciąż nie mam książki z Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego o Katedrze Notre Dame w Paryżu 🙂 jakby ktoś szukał inspiracji).

„Morderstwo nie jest takie proste. Agatha Christie między kryminałem a true crime” okazała się właśnie książkowym prezentem-niespodzianką od Męża. Nie miałam zielonego pojęcia, że w ogóle taka książka ukazała się na naszym rynku wydawniczym. A przecież uwielbiam kryminały Agathy Christie i zwyczajnie, musiałam ją mieć! Dobrze, że Mąż wynalazł ją w książkowych propozycjach bo oto swój Gwiazdkowy prezent przeczytałam jako pierwszą książkę w 2023 roku. Jeśli ma być zapowiedzią książkową na to jakie wrażenia z lektury wyniosę w tym roku, zapowiada się świetnie. 

Carla Valentine pracowała wiele lat jako pomoc podczas sekcji zwłok a obecnie jest kuratorką w jednym z najsłynniejszych muzeów patologii na świecie. Wcale nie dziwi więc, że podejmuje się w swoich książkach tematów związanych ze śmiercią a w tym przypadku, świetnie przeanalizowała kryminały Agathy Christie pod kątem ówczesnej i współczesnej Christie zarówno nauki, jak i wiedzy ale również osiągnięć ówczesnej kryminalistyki. To, co dla nas jest oczywistością jeśli chodzi o współczesną nam wiedzę kryminalistyczną, dla Królowej Kryminału stanowiło często nowość a mimo to, chętnie „korzystała” z tamtej wiedzy aby umieścić ją w swoich kryminałach. Co zapewne może stanowić powód dla popularności jej książek zarówno wtedy jak i współcześnie. 

Agatha Christie była członkinią Klubu Detektywów i co za tym idzie, siłą rzeczy mogła wejść w posiadanie wiedzy dostępnej ówczesnym śledczym, metod stosowanych wówczas itd, co skrupulatnie umieszczała w pisanych przez siebie kryminałach. 
Specjalny zestaw, który powinien być dostępny każdemu śledczemu, rękawiczki czy proszek umożliwiający zajęcie się pozostawionymi na miejscu zbrodni odciskami palców zbrodniarza to coś, co nas, współczesnych „kanapowych detektywów” kompletnie nie dziwi. Jednak stanowiło to nowość w tamtych latach i z pewnością stanowiło plus dla czytelników tego święcącego triumfy nowego gatunku literackiego. Agatha Christie stosuje te nowinki kryminalistyczne z wielką pieczołowitością i znajomością tematu i może to też stanowi powód, dla którego kochamy jej książki !

Abstrahując od tego, że sama Christie posiadała pewną wiedzę medyczną, była chłonna wiedzy, nowinek i potrafiła umieścić jej w książkach tak, że były świetnym dodatkiem do treści i samej, cóż, nazwijmy to, zbrodni.

Nie wiem czemu ta książka nie jest bardziej reklamowana, bo jest po prostu świetna ! A dla miłośników kryminałów Agathy Christie, którzy jak ja, w jakiś niezrozumiały sposób ją przegapili! jest to pozycja wręcz obowiązkowa. 

Moja ocena to 6 / 6. 

Już jutro ostatni dzień roku 2022, ktory się kończy (bardzo dobrze).
Z tej okazji oraz nadchodzącego Roku 2023 chciałam Wam złożyć Życzenia Szczęśliwego Nowego Roku, spędzonego w zdrowiu, radości, w otoczeniu tylko życzliwych ludzi.
Bardzo sobie samej życzę aby w tym roku uspokoiła sie sytuacja polityczna i aby zapanował pokój.

Zajrzałam do swojego notesu, w którym od lat spisuję przeczytane książki i filmy i oto moje podsumowanie roku 2022 jeśli chodzi o książki.

Po pierwsze, o czym już chyba wspominałam chociaż pewna nie jestem, moje założenie od jakiegoś czasu jest takie, że nie chcę czytać na akord (zresztą, nie udaje mi się to) a raczej skupić się na jakości lektury. I jeśli o to chodzi, plan według mnie, oczywiście, został wypełniony w stu procentach.

Przeczytałam jak dotąd 61 książek (obecnie czytam jeden z trzech książkowych Mikołajowych prezentów, jakim jest „Morderstwo nie jest takie proste. Agatha Christie między kryminałem a true crime” Carli Valentine i jest to bardzo dobra lektura ale nie sądzę abym skończyła ją do końca tego roku więc nie liczę). Podarowałam aż 33 szóstki (czyli 6 / 6).

Gorszych not mam stosunkowo niewiele.

Jeśli chodzi o czytanie to widzę, że mijający już rok upłynął mi pod znakiem „nazwisk” jeśli nie powiedzieć „cykli”. To bowiem w tym roku sięgnęłam po opowieści o sztuce autorstwa Ewy Bieńkowskiej, Marka Zagańczyka i Bożeny Fabiani. To w tym roku wróciłam po bardzo długiej przerwie do serii kryminalnej o sycylijskim komisarzu Montalbano autorstwa Andrei Camilleriego i tym razem zachwyciłam się nią ogromnie.

To w tym roku przeczytałam nareszcie czekającą na czytniku książkę Yoko Ogawy „Ukochane równanie profesora” i sięgnęłam po kolejne jej dwie książki.

Wreszcie, zapoznałam się z nowym tłumaczeniem Anne Shirley autorstwa pani Anny Bańkowskiej, co sprawiło, że poniekąd wróciłam do znanej książki i poznałam ją na nowo.

Odkryłam dla siebie Mitcha Alboma i jego książki.

Widzę, że w tym roku w moich wyborach zabrakło reportażu i poezji (niestety, w obu przypadkach).

Czy jestem zadowolona i z ilości i z jakości lektury? Tak. Owszem, mogłabym przeczytać ciut więcej ale przy moim trybie życia szczerze, to akurat taka ilość wystarczy a powiem szczerze, że od dawna wiem, że książki nie są (dla mnie) żadnym remedium na bolączki czy stres. Chciałabym sięgnąć po poezję i mam taki zamiar bo (cytując niedokładnie Mikołajka), „Co w końcu, kurczę blade?” 🙂

Jeśli chcielibyście w komentarzach dać znać jak oceniacie własny rok pod kątem lektury, chętnie przeczytam i opinie i refleksje i przemyślenia.

A tymczasem, Życzę Wam i Waszym Bliskim Szczęśliwego Nowego Roku 2023!

Już powoli, powolutku, zbliżają się Święta Bożego Narodzenia.

Chciałabym więc tą drogą złożyć Życzenia Świąteczne zarówno stałym Czytelniczkom i Czytelnikom mojego blogu, jak również tym osobom, które zajrzą tu przypadkowo.

Życzę Wam Zdrowych, Radosnych, Spokojnych Świąt Bożego Narodzenia, spędzonych tak, jak Wam potrzeba czy to dla ducha czy dla ciała a może i tak i tak, z tymi,z którymi chcecie się spotkać i obyście za rok mogli podzielić się opłatkiem z dokładnie tymi osobami, z którymi przełamiecie się opłatkiem w tym roku.

A na Nowy Rok 2023 Życzę nam i Wam samych dobrych chwil, jeśli niespodzianek, to tylko przyjemnych, samych życzliwych osób wokół oraz, na co liczę ogromnie, oby nastał pokój!

Serdecznie Was pozdrawiam, Chiara76

 Wydana w Wydawnictwie Czwarta Strona. Poznań (2019). Ebook.

Podtytuł książki, „Stacja Jogodno” zapowiada nam, czytelnikom treść książki a mianowicie, w niej spotkamy znanych nam przez całą, długą serię Stacji Jagodno, bohaterów. 
Autorka chcąc zamknąć cykl uczyniła to umiejscawiając akcję na chwilę przed Świętami Bożego Narodzenia, podczas których Wigilia ma odbyć się w dworku panny Julii i Zuzanny a na wieczerzę zaproszona jest plejada znanych nam postaci i ich bliskich.
Kilkadziesiąt osób w ten lub inny sposób związanych z dworkiem i jego mieszkankami szykuje się więc do tego wydarzenia i snuje przy tym wspomnienia swoich minionych Wigilii, Świąt i osób, które wówczas im towarzyszyły.

Autorka w ciekawy więc sposób zarówno przypomina historie bohaterów ale również kończy cały cykl w taki pozytywny, ciepły sposób. Dokładnie taki, jaki lubię. Myślę, że osoby, które polubiły tę serię i jej bohaterów takim zakończeniem nie będą zawiedzione a wręcz będą z niego zadowolone. 
Niesie ono bowiem optymizm na lepsze jutro, pozytywne rozwiązanie ich spraw i również nadzieję na to, że po burzy zawsze nadejdzie słońce. 

Moja ocena to 6 / 6. 

 Wydana w Wydawnictwie Czwarta Strona. Poznań (2022). Ebook.

Na wstępie, „Święta do wynajęcia” to druga część cyklu o dziarskich osobach starszych, które nie siedzą i nie patrzą w telewizor a biorą sprawy w swoje ręce i działają. Pierwsza część nosi tytuł „Lato do wynajęcia” i tam poznajemy sympatycznych, starszych bohaterów. Ja jeszcze nie czytałam pierwszej części ale dowiedziałam się z najlepszego źródła, że zdecydowanie można czytać tę część bez znajomości pierwszej i dokładnie tak jest.

Miałam ochotę na książkę z motywem Świąt w tle i to taką, która zdecydowanie mnie pokrzepi i podniesie na duchu i taką otrzymałam. 
Nie ukrywam, bardzo mi się „Święta do wynajęcia” podobały. Czytałam je i albo się wzruszałam (podczas jednego opowiadania popłakałam się mocno) albo po prostu z zainteresowaniem czytałam o tym co spotykało tę sympatyczną gromadę. 
Książka to cztery osobne opowiadania łączące bohaterów tym, że po pierwsze, uczą się na Uniwersytecie Trzeciego Wieku, po drugie, zaprzyjaźnili się ze sobą, a po trzecie, założyli wspólną działalność. Każde z czterech rozdziałów opowiada o tym co działo się w życiu bohaterów na niedługo przed Świętami Bożego Narodzenia i w czasie Świąt i, czego szukam zawsze w tego typu książkach, opowiadają o tym, co w życiu powinno być dla nas najważniejsze a co czasem potrafią nam przesłonić jakieś sprawy, niewłaściwe priorytety i tak dalej. 

Mamy więc Wiesię i Kazimierza, którzy wynajmą się jako „świąteczni” dziadkowie do pewnego bardzo bogatego młodego mężczyzny, który będzie chciał zrobić wrażenie arystokratycznych przodków na swoich przyszłych teściach i narzeczonej (ale jednak bardziej na teściach). 
Spotkamy po raz kolejny pana Józefa, który usiłuje grać twardziela i takiego, co to go nic nie ruszy a okaże się mieć bardzo dobre empatyczne serce dla tych, którzy potrzebują pomocy.
Irenka będzie chciała zrobić świąteczną niespodziankę swojemu robiącemu zawrotną karierę dobrze sytuowanemu synowi i wyruszy do niego do Warszawy.
Wreszcie spotkamy Melanię, która spełniając swoje wielkie literackie marzenie, zada sobie pytanie o to czy aby dokładnie tak zaczynając pisać książkę, wyobrażała sobie siebie jako autorkę.

Cztery opowiadania, które jak już wspomniałam, opowiadając o wydarzeniach i przygodach poszczególnych bohaterów przypominają czytelnikom o tym, co powinno grać w naszym życiu pierwsze skrzypce, na czym powinno nam zależeć i o co powinniśmy walczyć.

Tak, jest tu pewnie czasem zbyt optymistycznie, wiele spraw układa się zdecydowanie prościej niżby to działo się w prawdziwym życiu. Ale czyż nie sięgamy czasem po książki, które mają nam przynieść przede wszystkim nadzieję, otuchę i nas pokrzepić? Nie wiem jak Wy, ja zdecydowanie sięgam i cieszę się, że nabyłam sobie ten ebook, zwłaszcza, że czase na chwilę w sumie przed Świętami Bożego Narodzenia zdaje się być idealny do lektury tego typu książki.

Moja ocena to 6 / 6.

 Wydana w Wydawnictwie Czwarta Strona. Poznań (2020). Ebook.

„Popołudnia na Miodowej” to druga z serii o mieszkańcach ulicy Miodowej, jaką przeczytałam. W każdej części kto inny jest bohaterem czy raczej jak na razie, bohaterką pierwszoplanową. W poprzedniej części, „Porankach na Miodowej” bohaterką była Małgosia, która po wielu latach powróciła do ciotki Wandy. Tym razem jest nią, poznana przez czytelników w pierwszej części, Klara. Klara jest synową Barbary, przyjaciółki Wandy. Klara jest mężatką a jej córka, Nela ma autyzm. 

Nie ukrywam, że książka „Popołudnia na Miodowej” bardzo mnie poruszyła. Niejednokrotnie miałam łzy pod powiekami podczas lektury książki. Autorka zastosowała znany już z pierwszej części „zabieg” jakim jest poprowadzenie narracji bohaterki jako opowieści współczesnej i sięganiu do wspomnień. To nielinearne prowadzenie akcji stwarza jeszcze bardziej poruszający klimat książki.

Autorka ma córkę z autyzmem i sądzę, że ta znajomość sytuacji sprawiła, że książka ta jest wyjątkowo prawdziwa, wzrusza i sprawia, że przynajmniej niektórzy wyciągną z niej dodatkowe refleksje i przemyślenia. 
Może następnym razem, kiedy na ulicy czy w sklepie ktoś będzie świadkiem sytuacji, w której na usta cisnąć się będą jakieś komentarze, uda się komuś powstrzymać przed naprędkim skomentowaniem, dogadaniem komuś, mędrkowaniem. Nie każda sytuacja jest taką istotną jak się wydaje. Nie wszystkie szarpiące się z opiekunem, krzyczące, niespokojne dzieci, są „wychowane bezstresowo”. Niektóre mogą nieść ze sobą niechciany bagaż chociażby w postaci autyzmu właśnie.

Dla mnie ta książka była poruszająca jeszcze w kontekście przedstawienia każdego z etapów, jakie przechodzą rodzice dzieci z jakąkolwiek niepełnosprawnością czy zaburzeniem rozwoju. 
Pierwsze chwile gdy do głowy zaczynają napływać niepewne ale dręczące myśli, że dziecko zaczyna jakby odstawać rozwojem i zachowaniem od rówieśników, początkowe niedopuszczanie obaw do głowy, stopniowe zauważanie i oswajanie się z myślą, że chyba jednak coś nie do końca idzie tak, jak powinno. Wreszcie żmudną i trudną diagnostykę, która zapewne w przypadku autyzmu nie jest też zawsze tak przejrzysta jak można by oczekiwać bo każdy przypadek jest inny. Potem podjęcie terapii i działań mających pomóc osobie z autyzmem. 
No i to, przez co przechodzą rodzice i najbliżsi osoby zdiagnozowanej. 
Wiadomo, że łatwo nie jest ale niektórym oswojenie się z taką informacją zajmuje więcej czasu. Zapewne jakaś część nigdy się z taką wiadomością nie pogodzi. 

W opowieści z książki również nie wszystkim przyjęcie do świadomości autyzmu Neli przychodzi łatwo. Niektóre z postaci podejmą trud bycia rodzica dziecka ze specjalnymi wymaganiami, inne zdezerterują…Jak w życiu, prawda?

Nie ukrywam nigdy, że książki Joanny Szarańskiej bardzo lubię. Uważam, że jest jedną z najlepszych polskich autorek i chciałabym aby jeszcze więcej osób sięgało po Jej książki. Nie ukrywam też, że „Popołudnia na Miodowej” to książka, która jak na razie najbardziej mną poruszyła, wręcz wstrząsnęła. Myślę, że to taka książka, która zostanie ze mną, we mnie? na zawsze. 
Sądzę też, że zdecydowanie warto jest po nią sięgnąć i dodatkowo, można sięgnąć po nią bez znajomości części pierwszej cyklu, bowiem są to jednak książki możliwie autonomiczne treścią chociaż oczywiście łączą je bohaterowie występujący w obu częściach. 

Dodam, że mimo poruszanego w niej tematu a także losu bohaterek, jakie nakreśliła Joanna Szarańska, nie jest to książka przybijająca czy dobijająca. Jak to u tej autorki, na szczęście Klara i Nela otoczone są dobrymi, życzliwymi ludźmi. Mogą poczuć, że w całym zawirowaniu, które na nie spadło, są osoby, któe je kochają, wspierają i zawsze są obok.

Moja ocena to 6/ 6. 

Wydana w Wydawnictwie Czwarta Strona. Poznań (2020).Ebook.

Niemal cały cykl „Miodowej” autorstwa Joany Szarańskiej jest już na moim czytniku (niemal bo na dniach ukazała się najnowsza, czwarta już część serii) a ja dopiero teraz wzięłam się za pierwszą część i…żałuję, że nie zaczęłam go dużo wcześniej.

„Poranki na Miodowej” to książka zupełnie inna od tych, które do tej pory czytałam jednej z moich ulubionych autorek. Dlaczego? Bo tym razem mniej jest w treści tego charaktersytycznego dla Joanny Szarańskiej humoru, nie ma tego śmiechu i wesołości, które tam cenię w Jej książkach. Jest za to dużo refleksji, mądrości, czegoś takiego, co sprawia, że lektura na długo zostaje w pamięci. 

Obiecuję sobie po raz kolejny nie czytać opinii w internecie bo gdy czytam, że lektura ta nie jesy wymagająca, to opada mi wszystko, co może opaść kobiecie. Przepraszam za szczerość ale serio, ręce mi opadły i po raz kolejny obiecuję sobie, żeby w ogóle nie zaglądać na żadne opiniotwórcze rzekomo serwisy bo szczerze i tak zawsze sama wyrabiam sobie zdanie na podstawie własnych odczuć. 

„Poranki na Miodowej” rozpoczynają się w chwili gdy narratorka, Małgorzata Celińska, wraca po piętnastu latach do miasteczka,  w którym od siódmego do osiemnastego roku życia wychowywała się u ciotki Wandy. 

Ściągnięta przez Barbarę, przyjaciółkę ciotki do jedynego miejsca, które w sumie jest w stanie nazwać domem, Gosia jest zdenerwowana i przerażona. Wraca po długiej nieobecności i braku jakiegokolwiek kontaktu z dawną opiekunką. Nie kontaktowały się z wyboru Małgorzaty. Ale też i ciotki, która po ucieczce podopiecznej nie usiłowała nawiązać z nią żadnego kontaktu, powodowana źle pojmowanym honorem czy może prędzej, dumą. 

Kiedy ciotka leży w szpitalu po przejściu ciężkiego zawału, Małgorzata osiedla się chcąc nie chcąc w dawnym swoim domu, jednocześnie odwiedzając Wandę w szpitalu ale również dbając o prowadzoną całę życie przez ciotkę księgarnię mieszczącą się w domu, w którym mieszkała Wanda Celińska. 

Jej historię w domu ciotki poznajemy dwutorowo, tę współczesną, trudny ale i pełen rozmaitych wzruszeń i wrażeń powrót ale również dowiadujemy się z jej wspomnień o tym dlaczego w ogóle siedmiolatka trafiła do domu surowej i oschłej ciotki. Jak to się stało, że mała dziewczynka nie miała na świecie nikogo więcej ponad swego ojca jak również, dlaczego jedenaście lat po przybyciu do miastecznka, pod opiekę Wandy, uciekła bez słowa pożegnania. 

„Poranki na Miodowej” to książka niezwykle wciągająca chociaż przyznam uczciwie, że miałam z nią na początku lekki problem. Jakoś nie zaskakiwała mi ta lektura i już nawet zastanawiałam się nad jej przerwaniem gdy stwierdziłam, że nie, że chcę dowiedzieć się co takiego stało się i w życiu Gosi, nawiasem mówiąc, autorki poczytnych książek beletrystycznych ale również, co takiego zdarzyło się w życiu jej opiekunki, że jednocześnie wrażliwa na literaturę i przyrodę Tatr kobieta, mogła odnosić się do małego dziecka z taką surowością.

Jeśli lubicie książkowe serie, jeśli oczekujecie książki, która w danym momencie nie jest może rozrywką a raczej przyczynkiem do przemyśleń, refleksji i zastanowieniem się nad kolejami ludzkiego losu, z pewnością „Poranki na Miodowej” powinny Was zainteresować i spodobać się Wam. 

Moja ocena to 6 / 6.