Kategoria: codziennik

a raczej, akcja "oswabadzania jaskółki" miała u mnie dzisiaj miejsce na balkonie. Jaskółka wleciała, widać młodziutka, ledwie toto opierzone, sterczały jej te piórzyny , widać, młodziak…Niestety, zaczęła panikować i nie dość, że pchała się do mieszkania waląc w szybę, to widać było, że się denerwuje. Nie mniej zdenerwowałam się ja…..nie waliłam głową w szybę, ale  przejęłam się nią, bo zaczynała wyglądać na podenerwowaną.
Nie chciałam od razu jej łapać, więc starałam się ją pokierować  w stronę wylotu z balkonu. Prawie się udało. Robiąc po drodze kupsko na  siedziszcze balkonowe, jaskółka skierowała się na parapet . Niestety, na jego wewnętrzną stronę…A u nas jest tak, że parapet przedziela  coś w rodzaju szczebelków metalowych, które kończą się  prostopadłą do nich barierką. I jaskółka wykoncypowała, że się przez owe szczebelki przeciśnie. Niestety, chociaż wyglądała na  młodziaka, jednak trochę tego ciałka na niej był o i…wyglądało na to, że się klinuje. Gdyby nie to, że przeczuwałam, że się tym denerwuje, jej kokoszenie się , a raczej próba przedostania się byłaby nawet zabawna.
Wyszłam więc do niej z tekstem "No, jaskółka, co my z tobą zrobimy". Spojrzała na mnie czarnym, błyszczącym okiem, jakby zastanawiając się nad odpowiedzią. Następnie odwróciła łebek i spoglądała w dal…
Zastanawiałam się, jak zareaguje, kiedy wezmę ją w dłonie. Po doświadczeniach z kanarkiem, wiem, mniej więcej, jak ująć  ptaszka w dłoń (proszę  bez zbereźnych skojarzeń;))…
Ujęłam ją w złożone dłonie i nawet się zdziwiłam, bo nie latało jej jak opętane serduszko, a biło spokojnie. Wyjęłam ją nad barierkę a ona zrozumiała, że jest już dobrze, ćwierknęła, jakby chciała mi  powiedzieć, że "dziękuje za pomoc".
Otworzyłam złożone dłonie i wyfrunęła mi  z rąk…Pofrunęła spokojnym, pewnym lotem……..mam nadzieję, że nie będzie już więcej miała takich przygód…

temu wybuchło Powstanie Warszawskie.
Wiele teraz słychać głosów przeciw.
Ja zostałam wychowana w nurcie szacunku dla tych, którzy wtedy się sprzeciwili okupantowi i podjęli walkę. Nie umiem spoglądać na nich, jako na marzycieli, którzy niesłusznie podjęli nierówną walkę. A już szczególnie po ostatnio przeczytanym wywiadzie z Bartoszewskim…
Pewnie dlatego o 17.00 zadumam się nad tym, co wtedy się działo…

…a to za czarnowidztwo a raczej wypisanie się. Wiedziałam, po prostu czułam, że pewna sprawa nie wyjdzie. Wiadomo, w końcu, po ch..a Chiarze marzenia?
Nawiasem mówiąc,o osobie, dzięki której właśnie owe marzenia zostały storpedowane, bardzo brutalnie, nie umiem myśleć nic dobrego, więc staram się o nim myśleć jak najmniej …
Jestem maksymalnie zła. Żeby nie nazwać gorzej. Może dodam +18 i sobie napiszę.
Gość zachował się nieprofesjonalnie, a przez takiego sukinkota walnęły się w niebyt pewne nasze plany.
Ale nic to mówią, że dobro się wraca do ludzi, a ciekawe, jak jest ze złem, jakie się wyrządza innym…
Nie piszę nic więcej, bo złość mną targa okrutna.

ps. a tęcza to chyba tak się wczoraj ironicznie pokazała i wystawiła jęzor mówiąc "wsadź sobie w tyłek marzenia"…

Jedna nad drugą…za oknem popaduje, świeci słońce i jest tęcza…bardzo lubię tęcze….od dziecka fascynowały mnie i zostało mi tak do dzisiaj…i zawsze mam jakieś lepsze myśli, jak widzę tęczę;)

ale natchnęła mnie kulinarnym wpisem.
A nawet, powiedziałabym, restauracyjnym.
My też ostatnio odkryliśmy nowe miejsce dla siebie. To otwarta na miejscu francuskiej knajpki (która początkowo nawet nam się podobała a potem niestety , nie)  restauracja włoska.
Mniam. Pisałam już o niej kiedyś tutaj, ale znowu napiszę, bo wczoraj znowu po spacerze w tężniach wpadliśmy tam na obiad. Tym razem oprócz sałatki ze świeżego szpinaku i tradycyjnie już foccacia, zjadłam ravioli z borowikami w sosie śmietanowo szałwiowym. O mamo. Dawno tak mi się coś w ustach nie rozpływało, takie cudo.
Żeby tylko ta restauracja jak najdłużej się utrzymała i nie podzieliła losu poprzedniej…tak nam brak na Kabatach włoskiego miejsca.
Hmm…rozmarzyłam się wspomnieniowo i jedzeniowo i znowu poczułam smak owych ravioli…
Żeby nie było, potem znowu poszliśmy na spacer, po okolicy. Lubię spacerować na Kabatach. Mijamy czasem ludzi i dumam, jak to jest , że często takich na pierwszy rzut oka sympatycznych ludzi się mija  a jakoś nowe znajomości trudno jest zadzierżgnąć.
W tym kraju, jak się nie ma dzieci albo psa, to chyba niemożliwe jest zapoznać się z kimś z dzielnicy…

Kakunia u siebie (niestety zamkniętym, więc nie wszyscy poczytają) wywołała mnie do zwierzeń zapachowych, a to przecież taki ważny dla mnie temat, jako, żem  "węchowiec", jak ja to nazywam…

Kakuniu, nie wiem, czy podam jakieś konkrety. Napiszę na wstępie, że u mnie jest tak, że mój świat składa się z zapachów. Także zapach wspomnień.

I tak, mój ukochany "Jaipur Saphir" Boucherona, który kojarzy mi się i ze Ślubem i z najfantastyczniejszymi wyjazdami do ukochanej Grecji. I na inne miłe wakacje. Do tego stopnia, że na wyjazd praktycznie prawie zawsze biorę ten zapach. Gwarantuje pomyślność;) i udany odpoczynek…

W moim domu zawsze czymś musi pachnieć. Albo są to kadzidełka z L’Occitanne , o zapachu zielonej herbaty albo świece zapachowe z Alladyna (ostatnio rozkoszuję się zapachem mango ale lubię też lawendę). W szafkach pachnie lawendą a to za sprawą kulek zapachowych z Saponarii  jak również woreczków z najprawdziwszą lawendą i nasączonych lawendowym olejkiem od przyjaciółki przywiezionych z Hvaru.

Zapach , gdzieś u mijanej na ulicy czy w sklepie osoby potrafi przywieźć na myśli cały szereg wspomnień…

Nie muszę mówić, że dane zapachy zostały też "zapamiętane" z konkretnymi osobami.

A zapachy takie, które mnie rozczulają?

Wspomniany już ukochany "Jaipur Saphir" Boucherona …
Hmmm…zapach, który odnajduję w smarowidle z TBS, w "Brasilian Nuts"…jakiś taki słodkawy, nieco egzotyczny, spokojny…
zapach rozgrzanej plaży, kiedy jestem nad brzegiem morza w Grecji, z tym charakterystycznym zapachem roztapiającego się na skórach olejku do opalania, rozgrzanego piasku…

uwielbiam zapach lasów iglastych, szczególnie rozgrzanych słońcem…

wanilia (której w perfumach nie lubię, za to w potrawach mi bardzo się podoba)…

zapach zielonej herbaty…uspokaja…

deszcz…i jego zapach…taki charakterystyczny…

hmmmm…karmel, czekolada, ładnie pachnie…

i wiele, wiele innych…

O zwierzenia zapachowe, jeśli chcą, proszę :
Shalu, Madymail, Margę, Malą_mi, Judyttę. Jeśli jednak nie będzie Wam się chciało pisać, oczywiście, zrozumiem.
Acha, wybrałam dostępne ogólnie blogi, żeby nam wszystkim się dobrze czytało;)

Empiku. Nauczyliśmy się w piątek jednej rzeczy. Po odejściu od kasy sprawdzaj, czy w torbie jest wszystko, za co zapłaciłeś.
Nabywalismy rozmaite rzeczy, a to pismo, a to dwa babskie pisma z czytadłami dodanymi a to nabyłam po bardzo korzystnej cenie nie czytaną przeze mnie książkę ostatnio lubianej egzotycznej autorki Giny B. Nahai (niecałe 10 złotych za książkę), wzięliśmy też przedostatnią część "07 zgłoś się".
I dopiero w domu, przy rozpakowywaniu, okazało się, że filmu w torbie nie ma. Musiał się zawieruszyć, kiedy chłopak przy kasie mizia tymi towarami w celu rozkodowywania antyzłodziejskiego. Tak, czy siak, filmu nie było, godzina była już na tyle późna, że do sklepu zadzwoniliśmy dopiero w sobotę rano.
Nie wiem, czy film został i się zorientowali, czy postanowili o klienta zadbać, najważniejsze, że mogliśmy go odebrać. Jednak wyprawa przez całe miasto nauczyła nas, że teraz będziemy po odejściu od kasy zerkać, czy wszystkie produkty się jednak znalazły.

taką elektryzującą wiadomość usłyszałam wczoraj w TV. Parę dni temu padła główna wygrana w Totka i właściciel kuponu do tej pory nie zgłosił się do kolektury.
Według mnie, jak przegapi, z tych, czy innych względów, to warto, żeby nigdy się nie dowiedział, co mu przeszło koło nosa……

Swoją drogą, przyjemnie by było ustrzelić tego typu wygraną.

Gracie w Totka? My raz na ruski rok, jak jest wyjątkowo nęcąca wygrana w perspektywie, czyli ciekawa kumulacja…ale na razie nawet trójki nie trafiłam…

czyli zakupy w e-markecie.
Zrobiliśmy to. Kilka razy , parę miesięcy temu zauważyłam , że do bloku naprzeciwko podjeżdża samochód dostawczy z napisem "frisco. internetowe zakupy"…zainteresowało nas to. Znajomy kupuje w e-leclercu i nie narzeka. Mówi, że woli spędzić czas z żoną i dzieckiem. Co racja, to racja. Postanowiliśmy więc, że po powrocie i my zobaczymy, jak to jest kupować w e-markecie…
Towar dowieźli w czasie, w którym mieli dowieźć, ładnie zapakowany w ekologiczne torby, wszystko schludnie.
Nie dość, że wyszły nas te zakupy (a poszliśmy na całość i zrobiliśmy mega zakupy) taniej, to jeszcze i czas oszczędzony i nie nadźwigaliśmy się.
Podoba mi się;)
Będziemy ponawiać.

…w poniedziałek miałam nastrój, w czasie którego pomyślałam o zamknięciu bloga…serio. Chyba pierwszy raz miałam taki kryzys. Może to dlatego, że ostatnio sporo osób , do niedawna goszczących u mnie, przestało pisać i jakoś mnie to zasmuciło. Może moje ostatnie nastroje na to wpłynęły. Może jeszcze coś innego. Ale pomyślałam sobie, że kto by Wam opisywał lektury i ciekawe miejsca, jak nie ja, no kto??*

*autorka bloga stara się sobie w ten sposób powiększyć i tak nadmiernie rozbuchane ego;))