Kategoria: codziennik

…jestem. Dziękuję, że zaglądaliście!
Było, cudownie, jak zawsze TAM…jak mogłoby być inaczej? Popłynęły łzy na pożegnanie, kiedy samolot odrywał się od ziemi……..tym bardziej, że los już pokazał, że czasem każe mi czekać na kolejne greckie spotkania.
Pozdrawiam i zmykam z netu, jestem padnięta, ale chciałam dać znać, że jestem;)

"do przeczytania". Trzymajcie się podczas mojej nieobecności. Niech nic złego się nie wydarza i mam nadzieję, że nie zapomnicie o mnie do 9 września;)
Ciepłe pozdrowienia!

minie na pakowaniu, i pilnowaniu, żeby niczego nie zapomnieć, co się może przydać a we wtorek myk, w moje ukochane miejsce. Wycieczka nabyta w styczniu, wtedy termin wydawał się tak odległy, że historia… a tu czas minął i proszę, oto zaraz lecimy. Kierunek? Jakżeby inaczej, Grecja. Konkretniej, Kreta moja ukochana. Tym razem kierunek nam nieznany, bo pod Chanię.
Wiem, że niektórzy potrzebują ciągle nowych doznań, muszą zwiedzać kolejne nowe kraje. Ja tak nie mam. To znaczy inaczej, ze względu na drugą, lepszą Połowę, jeżdżę w inne miejsca, jednak praktycznie zawsze towarzyszy mi tam ta sama refleksja "Tu jest pięknie, ale…to nie jest moja Grecja"…Tak naprawdę, nie miałabym nic przeciwko temu, żebym mogła jeździć tam zawsze, a najchętniej móc się tam przenieść. Może kiedyś? Zobaczymy…
Nie mam problemu z tym, że lubię wracać w to samo miejsce. Wiem, świat jest piękny i cieszę się, ze inni moi przyjaciele, znajomi mogą go zwiedzić, moje serce jednak zostało w Grecji i tam najchętniej zawsze wracam i tam rwie się moje serce. Tym razem przerwa była, jak na nas, wielka, bo dwa lata i już się nie mogę doczekać, aż moja noga stanie na greckiej ziemi, poczuję na skórze ciepło słońca, które tam zdaje się mnie ogrzewać bardziej, aż usłyszę cykady , które tym razem mam zamiar nagrać sobie i odtwarzać w te jesienne, ponure wieczory, kiedy słońca brak, a mnie dopada jesienna melancholia…
Ostatnio policzyłam, ile kartek mam zamiar wysłać, to wyszło mi hohoho i jeszcze trochę, ale…sama otrzymuję dowody pamięci od znajomych, blogowiczów, więc i sama wysyłam.
Jeszcze trochę i znowu tam będę………

z lat mojej szczenięcej młodości w Sopocie. Szczerze? Doskonale zdaję sobie sprawę, że mało ambitne, że z playbacku śpiewają zapewne, że to żaden szczyt wielkiej sztuki, ale mam to obecnie w nosie, bo przypomniały mi się jedne z najfajnieszych momentów mojego życia, kiedy to akurat to były rządzące listami przebojów hiciory;) wzdech…
Z zupełnie innej beczki, pojawił się na rynku gadżet elektorniczny, wokół którego szum się potworny zrobił. A ja siedzę i dumam, na czym polega moc reklamy, że się tym ludzie ekscytują. Ja mianowicie za darmo nie wzięłabym nic, z czego nie mogłabym wysłać MMS do znajomych (a wysyłam i to sporo), albo czym nie mogę nakręcić filmu. Jak na gadżet, który mianuje się super multimedialnym, to IMO słabo. To umiał mój stary telefon sprzed pięciu lat,  Nokusia, of course;))

Koszmar. Taka burza, jakiej dawno nie pamiętam. Brrr… Nie cierpię burz. Waliło tak, że hej. Raz, to chyba musiało grzmotnąć w budynek, gdzieś blisko, bo był naprawdę wielki huk. A jutro straszą, że ma być powtórka z wątpliwej rozrywki. Oby nie…
Z pozytywniejszych spraw, to zrobiłam sobie dzisiaj kolor, mam mój tradycyjny mahoń…od razu fajniej się czuję…

A burza jakby znowu się wróciła…

Podczas wczorajszego spaceru napotkaliśmy znajomego z widzenia kota, który został wymiziany przez P. podczas, kiedy ja robiłam mu foty (kotu, nie P.;). Bardzo podoba mi się jego umaszczenie (kota, nie P.:).  Niech mi ktoś powie, że koty nie są śliczne;)

…wieczorem, z przekonaniem, że zajrzę do moich czytanych blogów, napiszę coś u siebie, ale niestety. Tym razem nie blox zawiódł a Aster, który miał jakieś problemy i net nie pracował.
Porzuciłam więc komputer i powróciłam do lektury.
Jestem po lekturze "Błogosławieni, którzy robią ser" Sarah-Kate Lynch. Ciepła książka, z zakończeniem, którego się spodziewałam, czyli oczywiście same happy endy. Przyjemnie czasem poczytać taką bajkę dla dorosłych, a że wiadomo, że w życiu układa się zupełnie inaczej? Cóż. Jak to wczoraj usłyszałam, a bardzo mi się spodobało, "Bo życie, to taka gra, jednemu zabierze, drugiemu da".
Tak więc to lektura dla tych, którzy mają w danej chwili ochotę poczytać coś może nie ambitnego, ale na pewno nie smutnego i z dobrym zakończeniem.
Na mój kiepski ostatnio nastrój i tak nie wpłynęła mega pozytywnie, ale przynajmniej poczytałam coś ciepło opowiedzianego…

Obecnie zaczęłam kryminał Tatiany Polakowej, "Karaoke dla damy z pieskiem", po który to wybrałam się specjalnie w czwartek do Empiku, kiedy na blogu Nutty wyczytałam, że już jest. Co jak co, ale wydawnictwo naprawdę szybko wydaje te kryminały Polakowej, w zapowiedzi jest już następna, a mianowicie "Hasta la vista, Baby".

Poza tym wczoraj miła niespodzianka w skrzynce pocztowej, aż trzy pocztówki. Dwie od Reginy, z Winchesteru, z repliką Okrągłego Stołu Króla Artura! Aż wyobraźnia zaczyna pracować, a druga z belgijskim miasteczkiem o nazwie ani do wymówienia ani do napisania z pamięci:), a także pocztówka z Holandii, z Hagi, od Ekolozkii, za które pięknie dziękuję.

Wracając z wieczornego spaceru natknęliśmy się na jeża, który wcale się nas nie bał, nie fukał, jednak ze względów bezpieczeństwa ewakuował się za płotek drewniany. Jego próby przeciśnięcia się przez sztachetki doprowadziły nas do śmiechu, jednak wiedział, co robi, wydłużył się, zebrał w sobie, wspomógł wyciągniętą w tył lewą nóżką i …jednak dał radę;) czyżby jeże gniazdowały w okolicznych roślinach przy blokach? Kto wie…

…stanowią wdzięczny obiekt fotografii. Jakiś czas temu otrzymałam pocztówkę z drzwiami Berlina, a dzisiaj dotarła do mnie pocztówka z drzwiami z Tunezji, za którą dziękuję Spacerkowi.
Ponadto, i to sprawiło mi niespodziankę, okazało się, że jednak Merlinowi udało się zdobyć "Błogosławieni, którzy robią ser", co do której książki juz straciłam wszelkie nadzieje, że uda mi się ją zdobyć. A tu jaka miła niespodzianka. A więc, pomimo, że miałam zaczętą inną lekturę, chyba zdecyduję się na nią, jako, że odczuwam wielką potrzebę przeczytania lektury, która ma być ciepła, pokrzepiająca i niosąca ze sobą zdecydowanie pozytywne przesłanie. A taka się chyba ta książka wydaje być…

…kiepski. Nie będę wnikać w szczegóły, dość, że fatalny. Właśnie udało mi się poryczeć.
W dodatku wkurza mnie fakt, że ludzie zastrzegają blogi, ale do mnie wchodzą. Ot, duperel, ich prawo ale właśnie dziś mam taki nastrój, że to mnie irytuje. I nie tylko to.

Świętuję moi Drodzy. Cztery jakby nie było, cztery lata już piszę mojego bloga.
A zaczęło się, po wyjaśnieniu o czym będzie blog,  tak: