Miesiąc: Październik 2013

…pośpimy dłużej, kusili wczoraj i w radio i w internecie.
Tiaaa…kto pospał to pospał. My wstaliśmy po szóstej bo zgodnie z oczekiwaniami, Dziecię obudziło się o swojej starej porze a nie o tej, o której zadzwonił budzik. Co nie dziwi , wszak człowiek, co często powtarzam, nie maszyna i naprawdę, jedynie budzik wstanie kiedy się chce (a czasami i budzik się zbiesi, coś o tym wiemy).
Miłej niedzieli! 

…eksperyment polegający na bezsensownej w obecnych czasach zmianie czasu na zimowy nadciąga. Znów potraktują nas jak kury nioski i przez jakiś czas będziemy (przynajmniej ja) czuli się otumanieni, przez kilka dni mogą dokuczać bóle głowy a przynajmniej jakieś dziwne poczucie rozbicia. Najmniej ucieszą się z tego dzieci a oczywiście i my, skoro dzieci budzić się będą dalej o porach, w których budzić się zwykły były. Ogólnie bryndza. Tak, tesso, naprawdę pamiętam, że to jest ta „nasza” czasowa zmiana i szczerze, to nic mnie to nie obchodzi. Jak dla mnie o wiele fajniejsza jest ta letnia i moglibyśmy na niej poprzestać. Zazdroszczę Rosjanom, że zdecydowali się zlikwidować te zmiany czasu, naprawdę niczemu to w dzisiejszych czasach nie służy bo względy ekonomiczne już kompletnie teraz nie grają roli. 
No nic, to przypominam, że w nocy zmieniamy czas na zimowy. Wstawać to i tak się wstaje w ciemnicy ale nie cierpię tego, co teraz będzie, czyli szybko nadciągający zmierzch:(
 

…nie wiem, czemu ale tak mnie właśnie naszło na nucenie nieco zmodyfikowanego tekstu;)

Jakby ktoś chciał mnie i P. powinszować, to można bo dziś mija 14 lat od naszego Ślubu. Pogoda piękna, jak braliśmy Ślub też nie lało (nie chciałam deszczu w tym dniu i udało się) ale było zdecydowanie bardziej rześko. Chociaż słonecznie.

Niemało przeszliśmy podczas tych czternastu lat ale też były i chwile wielkich niespodzianek, z gatunku tych dobrych, miłych i wielkiego szczęścia.

Tymczasem dziś myślę z optymizmem o następnych wspólnych latach. Tym bardziej, że od dwóch lat nasze Rocznice wzbogacone o Janeczka, więc tym więcej radości!
Życzę sobie i P. aby następne lata obfitowały już w tylko te dobre chwile a jeśli nie co i rusz świetne niespodzianki to przynajmniej osławiony „święty spokój”.

…nastała. Październik piękniejszy od września, zdecydowanie. Piękne słońce, i temperatury super. Dziś to naprawdę wiosna na całego. Wróciłam ze spaceru z Janeczkiem z pajęczyną na twarzy:) Babie lato?

Dziękuję też zbiorczo w tym wpisie za pocztówkową pamięć, czyli Dublinii za kartkę z Wybrzeża Amalfi (hmmm pięknie to wygląda), Wildrose za dwie piękne artystyczne kartki z Japonii (ależ się cieszę, że znów mogę otrzymywać kartki z Japonii) i prawdopodobnie Spacerynadsekwana za kartkę z Paryża. Jej jeszcze nie dostałam do łap ale sądzę, że to od Ciebie.

Zaczęłam czytać na czytniku „Drogie życie” tegorocznej noblistki i…jak na razie szału nie ma, niestety. Nie zachwyca mnie jakoś…zobaczymy co będzie dalej ale jestem już w połowie więc sądzę, że wiele się nie zmieni chociaż może?

Życzę Wam dobrego, spokojnego tygodnia jak również takiej pięknej pogody jak w weekend i dzisiaj na resztę tygodnia! 

…tak szybko, że ani się obejrzałam a tu minął kolejny tydzień.

Mieliśmy trochę zamieszania w zeszłym tygodniu, ale wszystko się poukładało. 
Za to w sobotę auto zaczęło się biesić i dziś w warsztacie okazało się, że padł akumulator. Fajnie, że udało się odpalić i dotrzeć do warsztatu właśnie.
Z kolei, żeby nie było nudno, coś od wczoraj szwankuje net.

Skończyłam czytać „Statek śmierci” Yrsy Sigurdardottir. To kryminał dziejący się głównie na morzu (chociaż część akcji, która powoli przybliża nas do rozwiązania zagadki dzieje się na lądzie). Tym razem bohaterka , pani prawnik Thora, poprowadzi prywatne śledztwo. Ma ono pomóc pewnym starszym państwu, których w nagłych okolicznościach, na morzu, na luksusowym jachcie, zaginęła praktycznie prawie cała rodzina. Państwo chcieliby odzyskać odszkodowanie aby móc wychowywać swoją najmłodszą wnuczkę, która ze względu na wiek nie była na jachcie z rodzicami i siostrami bliźniaczkami. Jacht dociera do nabrzeża i niemal rozbija się o nie, co chwilę potem wyjaśnia się albowiem okazuje się, że nikogo na nim nie ma. Thora rozwiąże i tę zagadkę. Bardzo smutna książka a już zakończenie jest naprawdę bardzo, bardzo przejmujące. Ale jak zwykle podobało mi się i daję jej w prywatnej ocenie 5 / 6.

W niedzielę nagle wróciła się letnia pogoda. Ciekawe, jak będzie dalej, w każdym razie na razie październik zaczął się całkiem przyjemnie, z tym, że trochę słońca mało. No, teraz widzę, że się rozkręciło, zerka całkiem śmiało, szkoda, że kiedy przed południem wyszliśmy na spacer, nie dopisało i było całkiem zachmurzone.

Życzę Wam tradycyjnie;) miłego, spokojnego tygodnia.

 

update. Właśnie wyczytałam smutną informację, że nie żyje Joanna Chmielewska. 😦