Miesiąc: Maj 2010

Wydana w Wydawnictwie Pruszyński i S-ka. Warszawa (2010).
Przełożyła Katarzyna Kasterka. Tytuł oryginału When in Rome.

Kolejna opowieść o osobie, która porzuciwszy swój dotychczasowy styl życia ruszyła po przygodę w nowe rejony świata. Tym razem, Australijka we Włoszech, w tej części jej opowieści konkretnie w Rzymie.

To na pewno książka z cyklu lżejszych, ale mnie się podobała. Lubię opowieści o tych, którzy nie boją się łapać za swoje marzenia i z dumania jedynie przekuwać je w realia.
Myślę też, że nie bez znaczenia był fakt, że autorka jest prawie moją równolatką, zdaje się, że tylko dwa lata starsza ode mnie, jest też , co fajne, tak, jak i ja, zodiakalną Rybą, ba, z tego, co wywnioskowałam (bo konkretów nie udało mi się znaleźć w necie) być może urodzoną w podobnym czasie, co ja.

Niech Was nie zmyli tytuł a raczej jego fragment "dolce vita".
Życie, jego tępo i bieg wydarzeń nie ma na pewno nic wspólnego z nicnierobieniem.
Penelope (nawiasem mówiąc, świetne imię) rozpoczyna swoje życie we Włoszech początkowo na kursie językowym a potem wynosi się do stolicy Włoch i tam zaczyna pracować.
Pewne komplikacje przy uzyskaniu papierów pozwalających na legalny pobyt sprawia, że , podobnie, jak wiele jej znajomych osób status jej pobytu jest niestety niejasny, co tu dużo kryć, nie przebywa ona tam i nie pracuje w stu procentach legalnie. Ale, jak mówię, nie jest to żadne zadziwienie a autorka pod koniec książki stara się wyprostować to, co niejasne, aby nie plątać się jeszcze bardziej , niż trzeba.

Książka napisana jest w pogodnym stylu. Autorka jest osobą, która zauważa zarówno plusy jak i minusy miejsca, nie gloryfikuje go nadmiernie, ale też woli skupiać się na właśnie plusach i zaletach a nie wadach.
Co ciekawe, osoba ta w Australii była na bardzo dobrym stanowisku. Tu, jest praktycznie skazana na degradację, bo mimo jej najszczerszych chęci nie jest łatwo znaleźć jej pracę, tym bardziej, że jest na etapie nauki języka. Niemniej jednak nie płacze, nie poddaje się. Mając w sobie zdaje się dziedziczną siłę i przebojowość podejmuje pracę w restauracjach i biurze pośredniczącym w wynajmie apartamentów, gdzie jest recepcjonistką.
Powoli, powoli, zaczyna wyrabiać sobie swój własny rytm życia w tym specyficznym mieście. Pilnie ćwiczy swój włoski i kiedy ma trochę wolnego czasu, rozgląda się za jakimś włoskim przystojniakiem. Jej życie uczuciowe, to w ogóle osobna opowieść. Trochę słodko, trochę gorzko, trochę zabawnie, a trochę katastrofa;) na szczęście Penelope nie załamuje rąk i przyjmuje to, co niesie jej los ze swoistym poczuciem humoru, za który ją polubiłam i nie ja na pewno jedna, bowiem w Rzymie udaje jej się nawiązać sporo znajomości.
Stara się ona kontynuować swój zawód dziennikarki, co również prowadzi ją do poznawania nieznanych często innym miejsc Włoch czy zakamarków Rzymu, do których trafia wiedziona ciekawością.

Penelope ma okazję spełnić swoje marzenie i pragnienie. I chociaż być może spotykała się na początku ze słowami krytyki (sama miałam okazję poznać osobę, która lekceważąco wyrażała się o Polkach pracujących w Wielkiej Brytanii na posadach kelnerek, rozumiem, że dla niektórych taka praca jest nie do pomyślenia dla ich delikatnych rączek) to idzie ona wytyczonym rytmem i widać wyraźnie, że realizuje swoje szczęście.

Jej trzydziestka, którą ma okazję przeżyć w Rzymie wyraźnie jej i czytelnikowi to uświadamia.
Chwytajmy więc nasze marzenia i realizujmy je, nawet jeśli komuś innemu zdać się one mogą śmieszne.

Wydawnictwo informuje o zamiarze wydania dwóch następnych książek autorki. Ja wiem, że po nie sięgnę bo bardzo mi się podobała część pierwsza.

Moja ocena książki 4.5 / 6.

Wydana w Wydawnictwie Znak. Kraków 2010.
Tłumaczyła (brawurowo, oklaski dla pani tłumacz;) Magdalena Tadel.
Tytuł oryginału Sin noticias de Gurb.

Jedna z najśmieszniejszych książek, jakie w ogóle czytałam. Cudeńko śmieszności;)) Dosłownie co chwila głośno się śmiałam. Mało tego, czytałam ją na głos P. , praktycznie prawie całą. Niestety, książka niewielka objętościowo (a ją właśnie chętnie czytałabym o co najmniej drugie tyle obszerniejszą).

Niektórzy zapewne pamiętają, że ja uwielbiam prozę Mendozy. Uwielbiam go za trylogię kryminalną, ale nie tylko. Uwielbiam go za promowanie Barcelony w swoich książkach, za przesycenie ich tym niesamowitym surrealistycznym poczuciem humoru, które powoduje, że zaśmiewam się głośno i niemal do łez.
W tej książce jest tego humoru naprawdę dużo i zdecydowanie kolejna to książka, którą mogę polecić tym, którzy w danej chwili szukają czegoś weselszego, czegoś, co oderwie od trosk i zmartwień, co spowoduje, że się człowiek uśmieje zdrowo.

"Brak wiadomości od Gurba" to prześmieszny pamiętnik pisany przez nieznanego nam z imienia kosmitę, który przybył na Planetę Ziemia swoim statkiem kosmicznym wraz ze swoim podwładnym Gurbem, który wypuścił się na wyprawę do miasta Barcelony obdarzony żeńską postacią i …słuch po nim zaginął. W pamiętniku nasz bohater opisuje swoje życie w nowym świecie, w wielkim mieście, ale również poszukiwania zaginionego w mieście Gurba.

Można by powiedzieć, że kosmita w wielkim mieście, to tak naprawdę każdy z nas, który trafia w nowe warunki, w których do tej pory nie mógł być i który musi się przystosować. W swój humorystyczny sposób Mendoza umie pokazać jego powolne przystosowywanie się do życia w Barcelonie. Nowy mieszkaniec Barcelony uczy się kupić mieszkanie, oporządzić je. Nabywa nowe meble, zapoznaje znajomych, wydaje pieniądze (nadmiernie),  smakuje (nadmiernie;) ukochane churros i inne smakowitości i alkohole dostępne w barach i restauracjach.
Humor Mendozy jest tak specyficzny i tak wspaniale absurdalny, że po prostu trzeba samemu przeczytać książkę, bo mnie się chyba nie uda jakoś zebrać w sensowną całość wyjaśnień dlaczego ta książka jest tak zabawna, ale jest i baaardzo mi się podobała i baaaardzo ją polecam.

Moja ocena 6 / 6.

Wydana w Wydawnictwie Świat Książki. Warszawa (2010).
Przełożyła Joanna Puchalska.
Tytuł oryginału The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society.

Jak pisałam nieco wcześniej, jedna z cieplejszych i pozytywnych książek, jakie czytałam niedawno. Owszem, ktoś może mi zarzucić zachwyt nad taką bajką dla dorosłych. A proszę bardzo , można sobie zarzucać, generalnie nie bardzo się tym przejmuję. Jak pisałam, na dany czas jak najbardziej potrzebuję opowieści optymistycznych, z dobrym zakończeniem. Nie musi być ambitnie, ma być tak, żebym się nie przybiła wewnętrznie. I to właśnie odczułam po lekturze tej książki.

Książki, która napisana jest tylko w formie listów pomiędzy jej bohaterami. Opowiada o Wielkiej Brytanii tuż po II Wojnie Światowej.

Pisarka Juliet ma niezwykłą okazję poznać pewne samorzutnie powstałe stowarzyszenie miłośników literatury. Owo stowarzyszenie powstało na okupowanej przez Niemców wyspie Guernsey, której mieszkańcy niejako zostali zmuszeni pewną życiową sytuacją do powstania owego, co zaowocowało niezwykle trwałymi przyjaźniami i faktycznym rozwojem pasji literackiej wśród jego uczestników.
Juliet pochodzi z Londynu, jednak niezwykłym zbiegiem okoliczności poznaje jednego z członków Stowarzyszenia Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek, co z kolei zaowocuje bogatą korespondencją między nią a członkami stowarzyszenia i nie tylko. Juliet będzie miała również okazję pojechać na wyspę Guernsey i znaleźć tam zarówno przyjaźń i nie tylko. Owszem, domyśliłam się tego i owego, ale…nie chcę za wiele zdradzać, a mnie samej to, że zgadłam nic nie przeszkadzało w lekturze.

Co mi się najbardziej podobało w książce? Miłość do książek właśnie, do literatury. Ciepło. Nadzieję, że można w każdej chwili życia znaleźć ludzi, którzy nas polubią, pokochają. Trochę, troszeczkę skojarzyła mi się ta książka z książką "Błogosławieni, którzy robią ser", pewnie dlatego, że też akcja jej działa się w nieco odosobnionym miejscu, w którym wszyscy sobie pomagali i wspierali się, jednak ta książka o wiele bardziej podoba mi się od tej o serze, taka prawda.

Tu historia osnuta jest wokół jednej osoby, której nie Juliet nie uda się poznać osobiście, Elisabeth, która na wyspie pozostawiła zarówno wielu przyjaciół, jak i ukochaną córeczkę.

Pewnie nie jest to książka dla tych, którzy poszukują mega ambitnej lektury. Nie, stwierdzam to z całą świadomością.
Jeśli jednak oczekujecie, że książka was pokrzepi, doda Wam optymizmu, spowoduje, że nie raz nie dwa zaśmiejecie się nad nią, a przy tym kochacie książki , to ta książka zdecydowanie jest dla Was.

Moja ocena książki 5 / 6.