Miesiąc: Wrzesień 2009

…jest dziś obchodzony. Dowiedziałam się o tym wczoraj słuchając po 23.00 w Jedynce Radiowej ostatnio jednej z ulubionych audycji (Kulturalna Europa). Bardzo ciekawy był program o tłumaczeniach, różnych śmiesznostkach, które przy tej okazji czasem się zdarzają.
Postanowiłam i ja "obejść" to święto u siebie, bo przecież dla mnie, czytelnika, tłumacze to baaardzo ważne osoby, tym bardziej, że praktycznie czytam jednak głównie w języku polskim.
I tak oto zdaję sobie sprawę, że naprawdę dobry tłumacz potrafi książkę "zrobić" albo ją do cna skiepścić.
Cenię sobie tłumaczy, którzy przede wszystkim posługują się poprawną polszczyzną a dopiero potem władają biegle językiem, z którego tłumaczą.
W obecnej chwili mam kilkoro tłumaczy, których tłumaczenia mi bardzo pasują.
Są to tłumaczący między innymi Marqueza Carlos Marrodan Casas, tłumacząca Murakamiego z języka japońskiego Anna Zielińska-Elliott i tłumacząca prozę szwedzką Beata Walczak-Larsson (nomen omen, "znajoma" z forum Kryminały i Sensacje).

Czy przy lekturze zwracacie uwagę na jakość tłumaczenia? Macie swoich ulubionych tłumaczy?

Wszystkim odwiedzającym mnie tłumaczom zaś życzę samych wspaniałych lektur, które przyjdzie Wam tłumaczyć i jak najmniej wpadek przy pracy;)

Wydana w Wydawnictwie W.A.B , (2006).

O matko, ale się uśmiałam przy niej… Na wstępie , Goraca, wielkie dla Ciebie podziękowania, że się ze mną podzieliłaś jedną z dwóch posiadanych przez Ciebie książek, inaczej pewnie nie sięgnęłabym po nią po moim zawodzie z "Margot".

A "Fototapeta" zupełnie odwrotnie, niż "Margot", ogromnie mi się podobała i tak mnie rozbawiła, jak ostatnio mało co.
I tu , kiedy nie było takiego nagromadzenia wulgaryzmów (ja rozumiem niby uzasadnienie tychże w "Margot", co nie zmienia faktu, że źle mi się takie czyta w prozie), a kilka smakowitych opowieści w dużej mierze z przeszłości, czyli dzieciństwa? młodości autora, proza ta chwyciła mnie za ręce i nie pozwoliła się puścić aż do ostatniej strony.

Wspaniałe, okraszone czasem lekko absurdalnym poczuciem humoru opowieści Witkowskiego to po części podobne moje wspomnienia z dzieciństwa i młodości. Owszem, różnimy się miejscem urodzenia, wychowania, ale przecież każdy z nas pamięta bezsmakową gumę do żucia, czy to, jak jeżdżący do Związku Radzieckiego ekscytowali się możliwością przywiezienia ze sobą z powrotem złota, prawdziwego ruskiego złota;)

"Fototapeta", to coś, co "wyświetlamy" sobie, nalepiamy w swojej własnej wyobraźni, aby nie oszaleć codziennością. Tak mi się przynajmniej to wydaje.  Za komuny były to owe ohydne prawdziwe fototapety z jakąś to optymistycznie wymazaną tęczą czy też cudowną palmą z raju niemal, schylającą się na plażę i kuszącą owocem kokosa a w tle oczywiście, bo jakżeby inaczej, szumiało morze, którego wtedy oczywiście nie miało się szansy zobaczyć i zażyć tego raju. W obecnych czasach rolę ogłupiającej fototapety pełni kultura masowa, to wszystko, to widzę, z czasem coraz bardziej, chyba lekko fascynuje i samego autora. Mogę się mylić, ale tak to odbieram, być może dobrze owa fascynacja zagrana, ale być może nieco podświadomie dał się on wciągnąć w pewną grę. Nie moją jednak rolą jest analiza osobowości autora, natomiast zgadzam się z nim w tej tezie, że kultura masowa tak nas teraz otaczająca, nachalna, namolna , ogłupiająca, dla większości ludzi pełni rolę owej właśnie tamtej za komuny fototapety.

Przeniosłam się dzięki szczególnie tym wspomnieniowym tekstom w książce do czasów własnego dzieciństwa, powspominałam, zadumałam się, pośmiałam, naszła mnie nuta melancholii.

I teraz jestem niepewna, bo "Margot" zawiodła, a "Fototapeta" zachwyciła, to co też ja mam sądzić o książkach Witkowskiego? Zapewne trzeba by się po prostu przekonać na podstawie innych, jak ja do nich podchodzę i czy ta proza do mnie przemawia.

Ta z "Fototapety" zdecydowanie przemówiła, ja to kupuję, to jest to, co mi się podoba.

Na koniec jeden z najfajniejszych cytatów, według mnie smaczek, pewnie dlatego taki smakowity, bo w 100% prawdziwy:)

"(…) bo to rytuał, że z Rosji przywozi się złoto i że potem nie wiadomo, co z nim zrobić, więc leży w blaszanej skrzynce po ciastkach. Choćby w symbolicznych ilościach."

Wydawnictwo Literackie, (2009).

Szczerze mówiąc, do zapoznania się z tą książką zachęciła mnie recenzja u Słowem_malowane. Jednak muszę przyznać, że nie zgadzam się z jej opinią w początkach recenzji.
Ja bowiem tę książkę odebrałam zupełnie odwrotnie, właśnie jako czytadło i to bardzo lekkie. Co nie odbiera mu uroku, od razu zaznaczam.

Uroku dodaje tej książce również niewątpliwie fakt przedstawienia miłości, która dotyka nie młodziutkich ludzi, którzy jak to się mówi, całe życie mają przed sobą, a osób już po pewnych życiowych doświadczeniach, w tak zwanym (chociaż nie przepadam za tym określeniem) średnim wieku.

Niesamowite za to, dla mnie raczej nie do pomyślenia, jest to, jak szybko autorka opowieści zdecydowała się na zmianę swojego życia. A może w pewnym wieku właśnie wiemy, że nie ma na co czekać, że trzeba z życia brać wszystko to dobre, co tylko życie chce nam ofiarować? Że należy z niego czerpać pełnymi garściami?

Cieszy, że autorka nie ma mentalności matki Polki, która wie, że "w pewnym wieku to już nic się od życia nie należy a jedynym zajęciem ma być niańczenie wnuków". No, ale to Amerykanka. W Wenecji;)

Opowieść według mnie snuta bardzo lekko i dobrze, czasem ma się chęć poczytać coś takiego lekkiego, opowieść, w której wszystko toczy się bardzo dobrze, w której nie ma miejsca na pomyłki, w której są same happy endy. Tak właśnie jest w tej książce, na końcu okraszonej wyglądającymi na baaardzo smakowite przepisami (Judytto pewnie byłabyś zachwycona, sądząc po Twojej sympatii do tego zakątka kulinarnego;).

Żadna to ambitna literatura, ale ja się i tak skuszę na część następną ich opowieści, bo przecież, jak głosi skrzydełko książki , cytuję, "Już wkrótce Marlena i Fernando spędzą tysiąc dni w słonecznej Toskanii".

A więc -do zobaczenia w Toskanii!

ps. tych przepisów wcale nie jest tak pełno, jak ogłaszają na okładce, ale parę jest i według mnie ciekawych dla lubiących kuchenne doświadczenia;)