Miesiąc: Grudzień 2008

Zanim przejdę do filmu, to pochwalę się odkrytym przeze mnie błędem. Jakby nie było, reżyserem filmu "Sierociniec" jest ni mniej ni więcej, a Juan Antonio Bayona, na filmwebie między innymi tak piszą http://sierociniec.filmweb.pl/ (of course, na okładce filmu również;), a na Merlinie, panie i panowie , wymyślili, że reżyserem jest  ktoś zupełnie inny, a mianowicie del Toro, o , wklejam link, coby nie było, że się czepiam bezpodstawnie:
http://merlin.pl/Sierociniec_Guillermo-del-Toro/browse/product/2,629772.html

Del Toro był producentem filmu, ale jednak to coś innego, niż reżyseria, prawda?

Po tym wstępie, parę zdań o samym filmie. Nie wiem, dlaczego nastawiłam się głównie na horror, prawdopodobnie przez to co czytyłam o nim, kiedy wchodził na polskie ekrany.
Prawdą jest, że ja jako horroru go nie odebrałam. Uprzedzam dalej czytających, że mogę wiele zdradzić, więc ci, którzy nie chcą znać szczegółów, niech raczej zaprzestaną dalszej lektury.
Owszem, jest więc zachowana konwencja horroru, jest wielgachna posiadłość, w której przed laty mieścił się sierociniec, w którym wraz z przyjaciółmi mieszkała Laura. Laura powraca do owej posiadłości, aby wraz z mężem i adoptowanym chorym synkiem, stworzyć dom opiekuńczy dla innych potrzebujących dzieci. Posiadłość jest ogromna, mroczna, skrywa w sobie jakieś nieznane nawet mieszkającej kiedyś w niej Laurze, pomieszczenia i zakamarki. I coś dziwnego się w niej dzieje. Synek Laury, Simon, rozmawia dziećmi, których Laura i jej mąż nie widzą, twierdząc, że to jego nowi przyjaciele.
Klimat więc i atmosfera horroru nawet na miejscu. Jednak według mnie ten film, to nic innego, jak przedstawienie, co może stać się z kimś, kto utraci dziecko. Synek Laury bowiem pewnego dnia znika w niewyjaśnionych okolicznościach.
Jednak, film z jednej strony sugeruje nam, że przeniósł się on do świata swoich niewidocznych przyjaciół, o których w miarę upływu czasu coraz więcej się dowiadujemy. Ja jednak odebrałam to nieco inaczej, według mnie , Simon zmarł a jego matka nie mogąc się z tym faktem pogodzić, stworzyła sobie taką a nie inną historię, która pomogła jej się oswoić z tym strasznym dośwadczeniem. To dla mnie opowieść o tym, jak nie można pogodzić się ze śmiercią dziecka, o tym, jak tęsknota zamiast się zmniejszać, może właśnie odwrotnie, nasilać się, aby doprowadzić do tragicznych w konsekwencji czynów rodzica…

Nie wiem, czy do końca tak właśnie jest z tym filmem, ja go właśnie tak odebrałam…może dlatego, że w pewnej chwili przypomniała mi się wspaniała na podobny temat książka Stephena Kinga "Smętarz dla zwierzaków", przy której nieźle się spłakałam i ta myśl towarzyszyła mi aż do końca oglądania. Może moje przekonanie ugruntowało się po dzisiejszej wizycie na cmentarzu, na grobie moich Dziadków, w którego to okolicy, jak kiedyś już pisałam, są groby dzieci, moich rówieśników, którzy dorosłymi ludźmi poprzez chorobę stać się nie mogli. Te groby są jednymi z najbardziej zadbanych grobów na całym cmentarzu, wypielęgowane wręcz a o jeden z nich oparta dziś była książeczka "Bob Budowniczy", który to widok wzruszył mnie ogromnie…

Tak, ja "Sierocińca" jako horror odbierać nie umiem. Jeśli horror, to taki, jaki może dziać się w czyjejś głowie ze smutku, przerażenia, po tragedii, jaka dzieje się, kiedy rodzicowi ginie ukochane dziecko.

Mnie się ten film, mimo smutnej historii podobał, aczkolwiek nie ukrywam, że popłakałam się przy jego oglądaniu. Ale polecam.

Albo dziejące się w okolicach Świąt. Niekoniecznie pewniak, jakim jest "Kevin sam w domu":)
Mnie na myśl przychodzi "To właśnie miłość" ("Love actually").
Jakieś inne propozycje?

W weekend zafundowaliśmy sobie dwa całkiem różne filmy.
Na początek całkiem świadomie zarzuciliśmy sobie "Mamma Mia!" w reżyserii Phyllidy Lloyd, który to, wiedzieliśmy, nie będzie szczytem kina ambitnego, ale…szczerze? Mieliśmy to w nosie. Film okazał się dokładnie taki, jak opisywali go wszyscy moi znajomi, którzy widzieli go przede mną (co nie jest zbytnią trudnością, jak bowiem Wiecie, od bardzo dawna w kinie nie byłam, a więc nowości mnie omijają), czyli totalnym odstresowywaczem na wszelkie pochmurne nastroje i dni. Treści streszczać nie będę, ogólny zarys jest niezbyt skomplikowany, młoda dziewczyna mająca wziąć ślub, chce poznać swojego ojca. Problemem jest fakt, że kandydatów do tak zaszczytnej roli jest aż trzech i wszystkich ich dziewczyna podając się za swoją matkę, na ślub i wesele zaprasza. Zdecydowanie film ten powinien być przepisywany na receptę w przypadkach melancholii i lekkich stanów depresyjnych. Patrząc na niego, stwierdziliśmy oboje, że po pierwsze, ABBA, to jest to! A po drugie, że aktorzy biorący udział w filmie mieli przy tym naprawdę niezły ubaw. Myślę, że praca przy tym filmie była naprawdę sympatyczna, co widać po efekcie. Podobało mi się, że w filmie nikt nie silił się na przekonanie widza, że film jest czymkolwiek innym, niż jest, a mianowicie lekką komedią, musicalem z przeuroczymi widokami Grecji (a jakże! 🙂 w tle. Podczas oglądania człowiek zaczyna się orientować, że albo podśpiewuje sobie pod nosem przeboje ABBY, albo uśmiecha się do siedzącej obok osoby. Film zdecydowanie polecany tym, którzy mają ochotę na coś, co ich odpręży (of course, każdego odpręża co innego, mnie właśnie coś takiego), a nie oczekuje nie wiedzieć jakich cudów wianków. A Wiecie, że ABBA nawet była kiedyś w Polsce? Ha. Podobno.

Drugi film okazał się natomiast zupełnie innym i raczej niekoniecznie on właśnie powinien być przepisywany na receptę osobom z nastrojami depresyjnymi. Mówię tu o ekranizacji opowiadania Haruki Murakamiego, "Tony Takitani" (reż. Jun Ichikawa), która to ekranizacja okazała się według mnie bardzo dobrą. Poznajemy głównego bohatera, który jest osobą niezwykle samotną. Tak samotną, że stan ten wydaje mu się aż nazbyt normalny i zwykły. Samotność jest jego życiem. Ten stan, ku jego zdumieniu zmienia się jednak z chwilą, gdy nasz bohater, Tony Takitani, poznaje pewnego dnia kobietę, w której, czego sam początkowo zrozumieć nie może, zakochuje się i również on nie jest jej obojętny, bo wkrótce pobierają się. Związek zdaje się być idealny, jednak kładzie się na nim pewien cień, a mianowicie niesamowita miłość kobiety do nowych ubrań. Kobieta nie jest w stanie się opanować i kupuje wciąż i wciąż nowe ubrania. Tony próbuje przedstawić jej argumenty za nieco większą oszczędnością w tej dziedzinie i wtedy dochodzi do tragedii.
Jak wspomniałam, trochę się obawiałam ekranizacji opowiadania Haruki Murakamiego, jak Wiecie jest to obecnie mój ulubiony autor. Jednak muszę przyznać, że całkiem mi się ta ekranizacja spodobała. Jest taka wschodnia, wydaje się, że nic się niby nie dzieje, a przynajmniej niewiele, akcja dzieje się niespiesznie a jednak dochodzimy do pointy opowieści. Są ludzie, którzy na samotność są skazani, są ludzie, którym los nie sprzyja i żeby nie wiem, jak walczyli z tym, co im los ów przynosi, z góry skazani są na porażkę.
Nie ma dwóch różnych filmów, jak te, które zaserwowaliśmy sobie w ten weekend, ale…oba nam się podobały i oba spełniły swoją rolę, czyli dostarczyły tego, czego oczekuję po kinie, relaksu, śmiechu, rozbawienia, dobrego nastroju, a także chwili refleksji i możliwości zastanowienia się nad pewnymi sprawami.