Miesiąc: Grudzień 2008

Ostatnio przeżyłam cudowną podróż. W krótkim czasie zwiedziłam sporo i dokonałam niezwykłych odkryć. A to za sprawą wspaniałej książki, jaką miałam okazję przeczytać, a jest nią "Grecki skarb", wydana w wydawnictwie MUZA S.A (2008).
Jest to jedna z najlepszych książek jakie czytałam w ogóle, a na pewno w mojej prywatnej ocenie będzie na szczycie , kiedy będę czynić podsumowania literackie roku 2008.
Tak, pan Irving Stone umie pisać biografie. Czytałam jego autorstwa biografię Michała Anioła "Udręka i ekstaza" (nie wiem, dlaczego do tej pory nie oceniłam jej na biblionetce, dziś poprawiłam to niedopatrzenie) i zaczęłam świetną biografię Van Gogha "Pasja życia", której niestety nie skończyłam. Była tak przejmująco prawdziwa, że miałam wrażenie, że sama za chwilę popadnę w obłęd i odetnę sobie własne ucho. Zaniechałam więc lektury, ale teraz po tej książce, mam zamiar do niej wrócić!
Stone ma talent do pisania, ale nie ukrywajmy, wybiera sobie za bohaterów  książek osoby nietuzinkowe, sławy budzące wiele kontrowersji, wiele emocji, osoby oryginalne. Dlatego książki te porywają nas od pierwszej do dosłownie ostatniej strony.

Tak też było i w przypadku "Greckiego skarbu", w którym za bohatera Stone wybrał Henryka Schliemanna. Ale nie tylko jego. Równorzędną bohaterką bowiem staje się żona Schliemanna, Zofia, Greczynka, którą ten odkrywca Troi opisywanej przez Homera, królewskich grobowców w Mykenach, pałacu w Tirynsie, pojął za żonę , kiedy była młodą dziewczyną, zaledwie siedemnastoletnią. Małżeństo było aranżowane, ale okazało się zaskakująco dobre, trwałe i silne. Zofia , mimo, że młodziutka w chwili zamążpójścia, w dalszym ich życiu wykazała się nadzwyczajną mądrością, odpowiedzialnością i dojrzałością. To również ona stała się odkrywcą wielu skarbów. Ten niezwykły duet bowiem przez prawie całe małżeństwo podróżował razem i starał się spełnić pasję Schliemanna, a zaczęło się właśnie od tego, że za cel swego życia postawił on sobie odkrycie Troi, o której do tej pory mawiano, iż istniała ona jedynie w mitach.
Połączyła ich miłość do odkrycia, do ukazania światu, że marzenie może się spełnić, że nie każde marzenie, to pusta, nie do zrealizowania mrzonka.
Książka napisana jest świetnie, porwała mnie w swój świat. Zdało mi się, że jako osoba trzecia, ale niewidoczna dla małżeństwa Schliemannów, podróżuję wraz z nimi po kolejnych wykopaliskach. Czułam niemal na skórze palące mnie słońce, czułam w ustach smak greckich potraw przez nich spożywanych, czułam niedowierzanie i wielką radość, kiedy odkrywaliśmy wspólnie Troję, królewskie grobowce w Mykenach…tak, przez ostatnie dni doświadczyłam dzięki tej rewelacyjnej biografii niezwykłych emocji i wzruszeń.
Jeśli macie ochotę na coś, co Was poruszy, porwie w niezwykły świat niezwykłych bohaterów, szczerze polecam.

I tradycyjnie cytaty w ramach bonusu:

"Grecja jest znakiem Boskiej miłości do Ziemi".

Z którym to się w 100% zgadzam!

I:

"Greckie słońce nie ogrzewa skóry, przenika w głąb ciała przez każdy otwór i płonie w piersi człowieka niczym drugie bijące serce, pompujące krew w żyłach. (…) W Grekach słońce zamieszkało na zawsze".

…kryminały zostają powoli docenione. Szczególnie te nie tylko obfitujące w akcję, intrygę i tajemnice, ale przede wszystkim te mające w tle obserwacje dotyczące współczesnego świata, zmian zachodzących w społeczeństwie, zmian ludzi i ich postaw.
Henning Mankell został uhonorowany prestiżową nagrodą Ripper Award. Zupełnie mnie to nie dziwi, bowiem moi stali czytelnicy wiedzą, że i dla mnie jest on jednym z najważniejszych pisarzy, w tym właśnie jako twórca "kryminału psychologicznego", że pozwolę sobie na takie nazwanie.
Tak, czy siak, ucieszyłam się z tej nagrody dla jednego z moich ulubionych autorów. Więcej informacji tu:
http://www.dziennik.pl/kultura/article283137/Tworca_Wallandera_zbiera_laury.html

…i mnie się zdarza;) Tak, tak, wiem, trudno w to uwierzyć, ale sądzę,że wynika to po części z tego, że o nietrafionych książkach, czy po prostu złych nie pisuję na blogu, bo jakoś wolę o tych, które zachwyciły, które były dobre i skłoniły do przemyśleń. Ale ta końcówka roku tak jakoś zebrała wyjątkowo nietrafione, że aż się zirytowałam. Może sama straciłam orientację co do własnego gustu? Hm. No nie wiem. Bo tak, zaczęło się od "Radio Yokohama" Marcina Bruczkowskiego i Moniki Borek, wydanego w Wydawnictwie: Rosner&Wspólnicy, 2008. Książka, którą wyczekałam, myślałam sobie tak, pierwsza jego książka "Bezsenność w Tokio" i potem "Zagubieni w Tokio" podobały mi się (jego druga książka nie), że może ta będzie udana. No i zawód. Niestety. Uczciwie przyznaję się, całej nie zmogłam. Dobrnęłam do połowy i palnęłam się w czoło z pytaniem "kobieco, nie szkoda Ci czasu?". Było szkoda. Niestety, nie zrozumiałam z przeczytanej połowy o co chodziło, natomiast było nudno. Szkoda mi to mówić, ale tak pożałowałam wydanych na nią pieniędzy, że postanowiłam więcej nie eksperymentować z książkami tego autora. Najwyraźniej dla mnie fascynacja tą prozą się skończyła.
Następnie przyszła długo wyczekiwana "Groteska" Natsuo Kirino wydana w Sonua Draga, 2008. Spodziewałam się lektury tak samo wciągającej, jak wydana poprzednio książka tej autorki "Ostateczne wyjście" (wielokroć pisałam, jak irytuje mnie ten tytuł, aż prosi się o przestawienie wyrazów). Teraz też zapowiadało się ciekawie, myślałam, że będzie to solidny kryminał, bowiem zaczynało się od dwóch morderstw tokijskich prostytutek. Właśnie na solidny kryminał się nastawiałam, a okazało się, że książka miała być czymś w rodzaju gorzkich refleksji na temat współczesnego społeczeństwa Japonii, które to refleksje przez usta kobiet były nam sprzedawane. Nuda. Nuda panie i panowie. Niestety. Tym razem już tak się zirytowałam, że doczytałam do końca (bo już ile można tracić pieniądze na książkę i nie mieć chociaż satysfakcji podsumowania, że do końca było kiepsko). Hm, może i trafiło się trochę przemyśleń wartych odnotowania, ale szczerze mówiąc, co najmniej o połowę można było książkę skrócić.
Zła , sięgnęłam po "Bogini z labradoru" Konrada T. Lewandowskiego, wydana przez Wydawnictwo Dolnośląskie w 2007. Czytana przeze mnie jakiś czas temu jego książka "Elektryczne perły" podobała mi się bardzo, więc pomyślałam, że i ta się spodoba. Niestety. Książka również mnie wynudziła a intryga nie wciągnęła;(
Nie wiem , co teraz robić, nie chcę mojej listy książkowej zamykać z przeświadczeniem, że literacko końcówka roku nie spełniła oczekiwań. Muszę uważniej przyjrzeć się mojej półce z książkami, na pewno czeka tam na mnie coś, co nie spowoduje ziewania a la krokodyl, która nie zirytuje i która wciągnie mnie w swój magiczny świat.