Miesiąc: Wrzesień 2008

…najrozmaitszymi sprawami. Najpierw po raz drugi uderzyliśmy w celu zaszczepienia się przeciw grypie. W piątek pierwsza próba, nieudana, dzisiaj na szczęście już z powodzeniem, aczkolwiek też nie obyło się bez przygód. Mam nadzieję, że będzie wszystko OK, chociaż, jak rzadko, bolała mnie ręka, w którą zrobiona została szczepionka.
Potem wyprawa do IKEI. Z założeniem spożycia ikeowskich klopsików, za którymi oboje przepadamy. No dobra i tarty truskawkowej;) Z przygodami również, kiedy do naszego stolika podszedł dzieciak, który rzuciwszy mi spojrzenie w stylu "co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?" wsadził palce w marchewkę P. i po prostu zaczął ją jeść. Nie reagowaliśmy bo po pierwsze, zamurowało nas, po drugie, nie mamy w zwyczaju wychowywać cudzych dzieci. Jego ojciec ze wstydu przybrał barwę nawet nie czerwoną a bordową. Zachował się OK, bo surówkę odkupił, ale podał ją nam na szybko, nie patrząc w oczy. Myślę, że przeżywał;))
W IKEI, jak to w IKEI, oczy miałam dookoła głowy, jak na szypułkach, jako, że jest to jeden z niewielu sklepów, w których prawie wszystkie towary mi się podobają i które mogłabym mieć. Nabyliśmy nową pościel, w kwiatuszki:), poza tym raczej duperelki do wystroju, jednak głównym nabytkiem okazał się dywan do pokoju komputerowego, za którym krzątaliśmy się już czas jakiś. Podłoga w komputerowym strasznie się niszczy od jazdy po niej krzesła do komputera, a więc trzeba było nabyć dywanik. Całkiem przyzwoity i za niezłą cenę, poza tym podbity gumą, a więc nie będzie się ślizgał. Już mieliśmy tam kiedyś dywanik, na którym można było wywinąć orła gigant, więc teraz wiedzieliśmy, że chcemy dywan właśnie, a nie dywanik.
Po IKEI udało nam się wyjść na fajny spacer. Mimo tego, że na początku padał deszcz, potem na szczęście poprawiła się pogoda. Na stole błyska do nas brązowym okiem kilka kasztanów, jakie ze spaceru przynieśliśmy. Mieliśmy konkurencję w postaci paru nieletnich w tym zbieraniu, ale kilka kasztanów udało nam się zebrać;) Ususzę i będzie można zimą pobawić się nimi w dłoniach, poczuć ich ciepło i tę niesamowitą magię, jaką wysyłają nam kasztany…

…znowu nie mam, od dwóch dni. Zgłosiłam na forum o blox, ale , no cóż, nie skomentuję. Po co mam się denerwować. Ja rozumiem, że mają zapewne szereg większych problemów (patrząc, jak blox czasami potrafi działać albo i nie działać), ale jakiś komentarz w stylu "znamy problem, działamy, próbujemy rozwiązać" czy coś w ten deseń nikomu by chyba korony z głowy nie strącił. Przypomniałam sobie, że ktoś z Was mi mówił, że mogę na blogu zobaczyć ostatnie komentarze, tylko zapomniałam jak.
Dobra, przypomniałam sobie, widzę, że zostawiliście komentarze w notce o jesieni, pędzę poczytać.
Tak, od wczoraj jestem zła i mi nie przeszło. A pogłębiło się podczas dnia.

…nie była moją mocną stroną;) dlatego wczoraj powróciłam do torby pomarańczowej. Co nie zmienia faktu, że miałabym ochotę na zmianę, ale…no właśnie. Nabycie dla mnie torby graniczy chyba z cudem. Teraz będąc w Chanii była cała masa skórzanych wyrobów (nabyłam świetne japonki za banalną cenę), i wśród takich sobie portmonetek czy torebek były oczywiście takie, które mnie zainteresowały, ale…nigdy w 100% nie było to to, czego oczekuję;( bez sensu nabywać było więc kolejną torebkę, o której się wie z góry, że nosić się jej nie będzie.
Poza tym, to nie jestem dzisiaj w świetnym nastroju, jako, że odkryłam minę, na jaką wsadziła nas sąsiadka, ta, która wyszła za mąż za cudzoziemca i zjawia się w kraju li i jedynie na moment, w wakacje. A mianowicie, umożliwiła mieszkanie komuś z rodziny (wiem, bo przypadkowo owe panny nam się przedstawiły) i niestety, widzę, że nie będzie to fajna koegzystencja. Blok, jak to blok, zbudowany bez sensu, ale że tak słychać kogoś będzie, nie wiedziałam. Kobiecina faktycznie musiała być cicha, bo jej nigdy nie słyszeliśmy. Nawet jak przyjeżdża teraz z dzieciakami, to nie ma problemu.
Niestety, dziewoje najwyraźniej odreagowują wyrwanie się spod rodzicielskich skrzydeł. Szkoda tylko, że my to słyszymy. Może jestem pesymistycznie nastawiona dzisiaj, może imprezki nie będą się powtarzać zbyt często, jednak dzisiaj wstałam niewyspana i podenerwowana i dumam od rana, co z tym fantem zrobić. Nie chcę wyjść na starą ciotkę i laski opierniczać, ale mam ochotę dać im przynajmniej znak, że SŁYSZAŁAM w pewnym punktach mojego mieszkania KAŻDE ich słowo i towarzyszącym im panów również (szczególnie pewnie po alkoholu). Nie mam ochoty się nie wysypiać, bo panny urwały się ze smyczy i zaczynają się tym cieszyć.
KURDE. Czy my naprawdę nie możemy mieć fajnych sąsiadów? Jak ci z góry nieco ucichli (odpukać), to teraz nowa bieda. Zaczynam się załamywać.

…Liechtenstein, a raczej jego stolica Vaduz na pocztówce robi całkiem sympatyczne wrażenie. Nie miałam do tej pory pocztówki z tego kraju, za to kiedyś otrzymałam z Luksemburga, ot w ramach ciekawostki. Wczoraj doszła też pocztówka z wakacji mojej australijskiej przyjaciółki w Nowej Zelandii. Niby wiem, że tam teraz zima, ale zrobiło na mnie wrażenie zdjęcie z Queenstown z ośnieżonymi szczytami gór! W dodatku M. pisze, że próbowali jazdy na nartach i bardzo im się podobało;) A tak bała się wyjazdu tam, bo ona zdecydowanie jest ciepłolubna i bała się zimna i śniegu, a tu proszę, chyba złapała bakcyla, którego jednak nie uda się jej zbyt często powtarzać.
Wczoraj mieliśmy bardzo miłe spotkanie, które zdecydowanie poprawiło mi nastrój i podładowało akumulatory. Nie ma to, jak spotkanie z kimś, kto jest nam życzliwy i z kim dobrze się nam nie tylko pisze, ale i rozmawia. Generalnie, jak w reklamie-bezcenne.
Doszła też książka, którą byłam zainteresowana, "Ukryte wady", zaczęłam czytać. To chyba moje pierwsze spotkanie z literaturą z Danii, tym bardziej ciekawa jestem, jak mi pójdzie, bo na razie czyta się faktycznie dobrze, wciągnęła mnie.