Miesiąc: Lipiec 2008

Panie i panowie zdradzam sekret, czytuję Grocholę. Wiem, że dla niektórych to powód do wstydu, ja nijakiej traumy nie mam i przyznaję się bez problemu. Dawno temu, kiedy jej książki zaczęły być popularne, ja się przed nimi broniłam. Uznałam, że jak nagłośnione i na listach bestsellerów, to z góry złe. Dopóki nie wylądowaliśmy na Mazurach w pewien przedziwnie długi i okrutnie deszczowy lipiec, kiedy w mikołajskiej księgarni na jej książkę się natknęłam, kupiłam, i pochłonęłam wtedy. Tak, przyznaję się, nie raz nie dwa obśmiałam się wtedy i to było to, czego było mi wtedy brak.
Ale, do dzieła. Właśnie tego typu czytadła są właśnie takimi, o których wspominałam w poprzednim wpisie. Czyta się lekko, kończy się dobrze, ale po drodze jest sympatycznie, z poczuciem humoru i jakoś się od razu nastrój poprawia.
Na półce od zeszłego roku albo i dłużej czeka na mnie jej "Osobowość ćmy", za to teraz postanowiłam sięgnąć po coś jej innego a mianowicie po "Trzepot skrzydeł".
No i …przepadłam. Fakt, że książka jest niewielka objętościowa pomogła, a poza tym, nie mogłam się oderwać! A na koniec spłakałam się…

Powiem tak, jest to zupełnie inna książka, niż ktoś przeciętny o książce Grocholi mógłby pomyśleć (szczególnie lekceważący jej książki przeciwnicy z cyklu moi ulubieńcy, czyli ci, którzy w ogóle nic jej nie czytali, ale kochają krytykować:). O tematyce, że nie będzie łatwa, domyślałam się, bo trochę wcześniej o niej słyszałam. Za to, że będzie aż tak dobra, tego się nie spodziewałam i spodziewałam się czegoś innego. Jak napisałam na Forum Książki, trochę bałam się zbytniej egzaltacji i epatowania okrucieństwem, tymczasem tu , w tej książce, problem przemocy domowej jest przedstawiony w niezwykły sposób. W formie listu, "spowiedzi życia", jak ja to nazwałam, do Kogoś Ważnego.

Tak, przemocy w domu, bowiem o tym traktuje ta jakże inna od tych, do których przyzwyczaiła mnie autorka, książka.
Trochę dumam, czy to nie jest na zasadzie tych kampanii społecznych nie wiedzieć do kogo adresowanych, typu "tatusiu, zwolnij!" albo "nie skacz na główkę do nieznanej wody", co to wiadomo, że ten, kto ma ciężką nogę i tak sobie nic z tego nie robi, a nastolatek chcący się popisać przed podpitymi  kolesiami i opalonymi laskami w bikini i tak nie pomyśli, gdzie skacze. Ale myślę, że trochę jednak to ma sens.
Być może nie ostrzegawczy. Przecież oprawcy rodzinni, ci, co biją, katują i poniżają, nie pochodzą tylko z patologii. Często są to ludzie z dyplomami, świetnym wykształceniem,  do nas uśmiechający się i mówiący cichym, spokojnym głosem. Taki miły, wykształcony człowiek, patrz, z poczuciem humoru, opiekuńczy mąż, mówią inni. 
A w domu potwory. I wciąż i wciąż kobiety się na to nabierają. No bo skąd mają wiedzieć?
Może coś je ostrzega, ale gdzieś w głębi?
I kiedy słyszą na samym początku "Nigdy cię nie skrzywdzę" nie zapala im się w głowie światełko ostrzegawcze.

Myślę, że "Trzepot skrzydeł" ma cichutką nadzieję na to, że może da siłę chociaż paru kobietom, których sytuacja, jeśli nie adekwatna, to może zmierzająca ku takiej, na rozłożenie skrzydeł. Owych tytułowych skrzydeł, których początkowy trzepot da jednak siłę na ich rozłożenie, na uniesienie się w górę i ucieczkę z koszmaru.
Mam nadzieję, że tak to właśnie może chociaż na jedną kobietę podziała. I już będzie lepiej.

…lub takich, które z tych czy innych przyczyn mnie nie zachwyciły nie piszę na blogu. Szczerze? Szkoda mi czasu na wypisywanie się na temat czegoś, co mnie zirytowało czy wynudziło.
Natomiast obiecałam Wildrose , że dam znać, jak mi poszła lektura "Lato w Toskanii" Adler i nie, nie poszła mi. To znaczy inaczej. Przeczytałam, ale nie była to ciekawa książka. Tak potwornie przewidywalna od samego początku, że aż żal. Nawet zakończenie, chociażby odrobinę nie przyniosło zakończenia. Nie, nie, nie, nie podobała mi się. Toż ja bym mogła taką napisać, tylko dziwnym trafem jestem pewna, że nikt by mi jej nie przyjął do druku.
Ja rozumiem, że to miało być czytadło, ale czytałam o wiele wiele więcej o wiele wiele lepszych czytadeł. Może chodziło o Toskanię w tle. Że niby teraz takie popularne są książki z akcją a to w Toskanii a to w Prowansji a to w Bretanii a to gdzieś tam jeszcze. Być może o to w niej poszło. Ale ona nie byłaby chyba ciekawa nawet dla najbardziej zagorzałych miłośniczek Harlekinów.
Tak więc nie, nie polecam, jak dla mnie szkoda czasu, a zmęczyłam, coby móc się pastwić w spokojności, bo jak mnie znacie, to wiecie, że czego nie lubię, to jak ktoś czegoś nie zna (kraju, filmu, książki) a wypowiada się na jego temat…Jak dla mnie trzeba coś poznać, a dopiero potem można sobie używać w krytyce do woli.
Co teraz będę czytać?
Jeszcze nie wiem. Na szczęście półka z książkami do przeczytania pusta nie stoi, ale jeszcze się nie zdecydowałam.

"Pomaluj to na czarno" to książka, o której nie jest łatwo pisać. Jak o większości książek, które określiłabym jako "psychologiczne"…
"Pomaluj to na czarno" to takie mocne wywleknięcie z siebie emocji, aż do granic. Dość powiedzieć, że tę książkę przeżywałam, jak żadną dotąd ostatnio. W pewnej chwili miałam nawet ochotę ją odłożyć. Ale była zbyt dobra, bym mogła jej to zrobić. Skończyłam więc i nie żałuję, jednak znowu dumam, jak to jest, że dobre książki MUSZĄ być SMUTNE i PRZYGNĘBIAJĄCE. Nie da się inaczej??
Tak, ta książka bowiem jest POTWORNIE przygnębiająca i dołująca. I nie czytaj jej, jeśli jesteś w smutku, czy w kiepskim nastroju. Ona cię bowiem nie wesprze, nie sprawi, że uwierzysz w to, że świat może być dobry i oddawać z nawiązką dobro za to, jakie my w niego wkładamy.

Czyli książka sponsorowana przez hasło "do czego zdolna jest matka w imię miłości do swojego dziecka".
I UWAGA, być może trochę coś zdradzę z akcji, chociaż będę się starać jak najmniej, ale jeśli ktoś chce czytać zupełnie jak "białą kartę", polecam nie zaglądać do recenzji.


Co prawda dzieci nie mam, ale dobrze pamiętam, jak kiedy byłam mała i na przykład chorowałam i źle się czułam, Mama powtarzała mi, że gdyby mogła, to chciałaby wziąć na siebie moją chorobę czy ból…….taka jest miłość matek. Mocna, niezłomna, silna, ale i…nieprzewidywalna dla nikogo.Zresztą, wizytujące mnie matki z pewnością same o tym dobrze wiedzą, więc i nie muszę tego podkreślać. A te, które się nimi staną wkrótce (ukłon w stronę Malej_mi i Kakuni, która to już tuż tuż) , same się będą mogły o tym przekonać.
Ale po tych dywagacjach natury filozoficznej powróćmy do samej książki.

Po raz kolejny podkreślę, za co lubię książki Jodi Picoult. A za to, że kobieta lubi w nich podejmować tematy trudne. Niekoniecznie popularne czy poprawne politycznie. Nie daje tradycyjnych rozwiązań, czy odpowiedzi. Mało tego, tak prowadzi akcję swoich książek, że uświadamia nam jedno. Jakiekolwiek dziwne czy początkowo absurdalne lub może gorszące, wydawało by nam się postępowanie bohatera to z tych, czy innych przyczyn w pewnej chwili zdajemy sobie sprawę, że kto wie, czy dokładnie tak samo moglibyśmy postąpić. Picoult bowiem pokazuje to, co ja sama często twierdzę, w życiu (och, jakie to łatwe i przyjemne by było) nie ma tylko czerni i bieli. Są jeszcze rozmaite czasem najbardziej subtelne odcienie szarości, które to powodują, że początkowe twierdzenie "ja nigdy , ja zawsze" zaczynają brzmieć śmiesznie lub fałszywie w obliczu takich a nie innych wydarzeń czy faktów.
Co drzemie w człowieku jest nie do końca przewidywalne i nie do poznania, dopóki sytuacja mieć miejsca nie będzie, powtarza nam w swoich książkach Picoult i ja się z nią zgadzam. Sama od pewnego czasu wyznaję taką zasadę, że nie twierdzę , jak bym się zachowała w danej sytuacji, bo zwyczajnie nie wiem. Może drzemią we mnie inne siły, instynkty, czy to dobre, czy złe, o których pojęcia zupełnie nie mam i wolałabym się nigdy nie dowiadywać.

No, ale po raz kolejny nieco z tematu zbaczam, a tu o książce miała być mowa.
Nina Frost, zastępca prokuratora zajmuje się w swojej pracy przestępstwami wobec dzieci. Konkretnie, przemocą seksualną. Jej praca nie dość, że nie należy do lekkiej, łatwej i przyjemnej, to w dodatku co i rusz pokazuje Ninie, jak łatwo jest tak poprowadzić postępowanie, że potencjalny sprawca jednych z najbardziej obrzydliwych czynów, uchodzi wolno, a ofiara, czyli bezbronne dziecko, zostaje często na traumą do końca życia, mało tego, nie raz, nie dwa, wraca ponownie na teren działania pedofila, tego sprawcy, który i tak zniszczył jego niewinność i wolność raz na zawsze…..

Nina więc stara się, jak może prowadzić postępowania, aby jak największa ilość sprawców zostało skazanych i osądzonych, mimo to wciąż zdaje sobie sprawę z faktu, jak "marne" są owe kary w stosunku do wagi przestępstwa, jakie owi sprawcy popełniają. Jednak Nina ma przynajmniej nadzieję,że komuś się przydaje i stara się wykonywać swoją pracę jak może najlepiej.

Do czasu. Do czasu, kiedy pewnego dnia jej synek przestaje mówić. A powód jego niemoty okazuje się jak z najbardziej koszmarnego snu pani zastępcy prokuratora. Oto bowiem okazuje się, że jej własny pięcioletni ukochany synek Nathaniel, padł ofiarą molestowania seksualnego.

I w dniu, kiedy Nina i jej mąż dowiadują się o tym pęka ich budowany latami świat i poczucie ulotnego szczęścia, jakie ich rodzinie do tej pory towarzyszyło. Oto stało się coś, czego nie podejrzewali, co nie śniło im się w najgorszych koszmarach. A Nina, z racji zawodu zdaje sobie sprawę jeszcze z czegoś innego. Sam proces może stać się kolejnym koszmarem dla jej ukochanego synka, który i tak doświadczył piekła na ziemi. I to w dodatku ona o niczym pojęcia nie miała!!! Nina wie też jeszcze jedno, przecież tyle lat pracowała przy takich przypadkach. Proces stać się może koszmarem dla dziecka, któremu przyjdzie publicznie opowiadać o najgorszej rzeczy, jaka je dotąd spotkała, a przy odrobinie szczęścia i sprytu obrony, sprawca łatwo się wywinie, natomiast dziecko zostanie z traumą do końca życia i poczuciem, że kiedy walił mu się świat niewinności dzieciństwa, nikt z dorosłych nie był w stanie mu pomóc.

Nina ma więc jedną jasną myśl w głowie. Musi zrobić wszystko, aby nie dopuścić do tego, by Nathaniel przechodził przez kolejne piekło. Już i tak, jako matka, ma wystarczające poczucie winy, że coś jej umknęło,że pracując zawodowo , coś w opiece nad dzieckiem zaniedbała…

Cytat z książki:
"A może zalążek nieprawości drzemie nawet w najszlachetniejszych ludziach (…) i pod wpływem określonych okoliczności kiełkuje i rozkwita. Naturalnie w większości z nas pozostaje uśpiony raz na zawsze. Ale niekiedy trafia na pożywną glebęi wówczas niczym tojeść-rozrasta się tak gwałtownie, że dławi wszelkie racjonalne myśli, zabija zdolność do litości czy współczucia".

Książka mi się bardzo podobała, nie mogłam się od niej oderwać zaciekawiona, jak wszystko się skończy. Mnie się podobała i polecam!