Miesiąc: Lipiec 2008

…albo ufał tłumaczeniom googla (wychodzą kulawe, ale przyjmijmy, że przynajmniej orientujemy się, o co dzwoni i w którym kościele), to może poczytać sobie blog pisarki. Wyobraźcie sobie moje przyjemne zaskoczenie, kiedy wczoraj przypadkiem natrafiłam na blog autorki "Ceny wody w Finistere" Bodil Malmsten.
Link do jej bloga:

http://www.finistere.se/

Fajnie znaleźć blog kogoś, kogo książka podobała się mi się i tak mnie ujęła.

Chihiro o tu, wrzucam link:

 u siebie na blogu przeprowadziła sama ze sobą wywiad podróżniczo-literacki i zachęciła do zadania sobie takich samych pytań, to co, spróbuję;)

1. Czy zdarza ci się wybierać książki ze względu na miejsce akcji?

Tak, oczywiście. Kiedy w tle jest Grecja, Hiszpania, Francja, Japonia, Indie często się kuszę. Ze dwa lata temu miałam silny okres zainteresowania Afryką (ale ze względów bardziej społecznych niż turystycznych) i wtedy czytałam trochę książek z lądem tym w tle. Potem przez chwilę czytałam książki z Afganistanem w tle, a raczej próbowałam, ale jakoś mnie bardzo nie wciągnęło.
Nie ma kraju, który by mnie nie kusił, więc jeśli opis książki brzmiałby interesująco, a akcja działaby się nawet wśród lodów Arktyki, pewnie bym sięgnęła;)

2. Książki o których krajach czytasz najchętniej?

Różnie, chociażby ze względu na owe wyżej wspomniane fascynacje, ale najchętniej to o Grecji oczywiście;)) no i o Japonii.

3. Czy dzięki książkom chciałabyś odwiedzić jakieś konkretne miejsca? Jakie?

A pewnie! Wszystkie posiadłości opisane w książkach tych, którzy zmienili swoje życie i wynieśli się na wieś wieść życie sielskie i pozbawione miejskich stresów;) i tak nawiedziłabym posiadłości Petera Mayle, Frances Mayes, Bodil Malmsten, Ferenca Mate, chętnie posiadłość Chrisa Stewarta.

4. Czy są miejsca/kraje, o których lubisz czytać, ale do których nie miałabyś ochoty się wybrać? Jakie?

Są. Na pewno kraje zimne i deszczowe, chociaż nigdy nie mówię nigdy i kto wie, czy nie wybrałabym się tam, gdyby nie nadarzyła się okazja.
Podobnie, mogę poczytać o, ale nie wybiorę się do, Indiach, Egipcie, dalekich wyspach , na które leci się dobę.

5. W jaki sposób dobierasz książki do podróży?

Nie jestem osobą, która wybierając się gdzieś natychmiast musi czytać beletrystykę związaną z owym miejscem. Przed wyjazdem czytam oczywiście przewodniki i fora (najczęściej ulubione obcojęzyczne) podróżnicze. Na podróż wybieram książki lekkie, łatwe i przyjemne. Nie romansidła, ale kryminały (na przykład Marinina czytana w Grecji lub również w Grecji czytana "Sprawiedliwość owiec" albo , jak w przypadku zeszłego roku, "Rok w podróży. Dziennik pasjonatki" Frances Mayes , który mnie zachwycił, czy parę lat wstecz, kiedy tej samej pani czytałam drugą część opowieści o Toskanii, "Bella Toskania".
Moim prywatnym odkryciem w czasie podróży jest natomiast totalnie niezauważona na rynku i wśród blogerów książka "Sto butelek na ścianie" kubańskiej autorki, która nazywa się Ena Lucia Portela.
Moim prywatnym odkryciem wakacyjnym była też trylogia pseudokryminalna Mendozy, aczkolwiek tego nie czytałam na wyjeździe, ale w czasie letnim. powiedzmy.

6. Czy książki w jakikolwiek sposób zmieniły twoje postrzeganie na temat danego kraju?

Tak, w jakiś sposób zmieniło się moje zapatrywanie na Stany Zjednoczone. Dawno temu myślałam, że to kraj mlekiem i miodem płynący. Teraz po lekturze niektórych książek wiem, że boryka się z szeregiem problemów (głównie natury społecznej), ale myślę, że to dotyczy po prostu większość krajów.
UPDATE: zapomniałam, że to samo dotyczy Szwecji, o której zmieniłam zdanie po ksiązkach Mankella ale i Johanny Nilsson.

7. W jaki sposób czytanie o innych krajach i kulturach zmieniło twoje postrzeganie świata?

Chyba jakoś diametralnie nie zmieniło. Zdaję sobie sprawę z tego, że świat ma wiele obliczy,że mimo, że podstawowe problemy pozostają takie same, są różnice religijne, kulturowe itd.
Na pewno po prostu ubogaciłam się w ten czy inny sposób chociażby poznając jakieś obyczaje czy sposoby świętowania danych krajów czy kręgów kulturowych.

8. Czy są kraje, o których chciałabyś się dowiedzieć się więcej z książek?

Kuba (to po "Stu butelkach na ścianie"), trochę więcej na temat odległych ode mnie krajów karaibskich na przykład. Za mało, jak dla mnie, w Polsce wydaje się książek z Grecją w tle. Japonii też wcale niewiele;)
Ale chyba nic mi do głowy nie przychodzi…A jednak przyszło:) za mało mi też Portugalii…Lizbony szczególnie…ale tak ujętej współcześnie…

9. A podróżowanie w czasie? Czy jakaś epoka interesuje cię bardziej niż inne?

Podróże w czasie fascynowały mnie, jako dzieciaka, dlatego doszczętnie zczytane były w mojej dziecięcej bibliotecznce "Godzina pąsowej róży" i "Małgosia kontra Małgosia". Obecnie nie przepadam za jakąś epoką literacką, no, może z małymi wyjątkami dla Jane Austen, kiedy to lubię sobie czasem poczytać, jakie to dawne panny na wydaniu bywały i jak walczyli o nie kawalerowie;)

Jak ktoś dobrnął do końca, to miło mi i dziękuję za uwagę;)

Książkę polecił mi, o ile się nie mylę Robertlotse i za tę rekomendację jestem mu bardzo wdzięczna. Nie wiem, jak, ale jakoś ominęłam tę książkę. A dzięki poleceniu jej mogłam przeczytać i nie raz, nie dwa zdrowo się uśmiać podczas jej lektury.

To kolejna książka z cyklu "opowieść o ludziach, którzy wynieśli się ze swojego kraju i zaczęli życie w innym, najczęściej nabywając wiejską posiadłość".

Tym razem opowiada o życiu autora, który podobno był kiedyś członkiem grupy Genesis, a który wraz z żoną Anną nabył posiadłość wiejską w wiosce w Andaluzji. Trochę trudno jest im na początku, jako, że wygląda na to, że nabyli posiadłość w dość niekorzystnym pod rozmaitymi względami, miejscu, ale czego nie da się pokonać we dwoje? I również z pomocą nowych przyjaciół poznanych na miejscu, zarówno miejscowych, ale i również ludzi z różnych częsci Europy, którzy tam osiedli i prowadzą nowe życie.

Niby to samo, co we wszystkich tego typu książkach,  czyli autor zapoznaje nas z początkami ich życia tamże, z zapoznawaniem się z miejscowymi, z trudnościami z okiełznaniem starej farmy, którą praktycznie od nowa trzeba było do życia przystosować. Ale wszystko to napisane z takim właśnie optymizmem, ciepłem jakimś, że czytając, człowiekowi od razu zdaje się, że wszystko w życiu jest możliwe, że marzenia się spełniają, trzeba tylko chcieć i nie jest to tylko czczy banał.
Książkę czytało mi się szybko i dobrze, a lekturę przerywały wybuchy śmiechu (opowieść o próbie założenia ptasiej fermy, jak i początki zakładania hodowli owiec rozbawiły mnie najbardziej).

Nie jest to może jakaś super ambitna lektura, ale szczerze mówiąc, nie w każdej chwili mam na takową ochotę i akurat w obecnej taka lżejsza, optymistyczniejsza i wesoła była tym właśnie, czego byłam spragniona, a więc, cóż, polecam;))
A na koniec tradycyjnie fragment:

"Owca, o której mowa, była żałosnym okazem. Stara, chuda, ze zwisającymi uszami i wiecznie zasmarkana, robiła osobliwe wrażenie. Była też niezwykle cwana. Bezczelnie zakradała się do części oddzielonej dla kocących się owiec, gdzie udawało się jej wcisnąć dzięki chudej posturze, i podjadała im karmę, jako, że miały dodatkowe racje. (…) W końcu przywiązaliśmy jej do szyi laskę na sznurku, która sprawiała, że od tej pory cwaniara utykała w wąskim wejściu.(…) Nosiła swoją laskę z godnością, niczym berło, kiedy jak wierny pies szła na czele stada, przy nodze pasterza, potykając się i pociągając nosem".