Miesiąc: Czerwiec 2008

Wystaliśmy się po bilety z godzinę. Co akurat miało miejsce podczas dnia, kiedy lało. A my staliśmy po owe bilety na zewnątrz tę godzinę, coby była jasność;) Wszystkie prognozy pogody netowe na dzień ten zapowiadały "przelotne deszcze". Jak to się nazywało przelotny deszcz, to ja nie wiem, jak wygląda, jak prognozy zapowiadają obfite opady. Jednym słowem lało. To był dzień ostatni, na który zaplanowaliśmy sobie owo muzeum właśnie, jak i zakupy popołudniu i wierzcie mi, zwiedzanie piechotą sensu by nie miało. Samo muzeum ma kolekcję rzeźb na dworze, więc w pewnej chwili jakieś 10 czy 15 minut spędziliśmy pod daszkiem chroniącym jedną z kolekcji, bo nie było sensu wyłażenia na ulewę. Brrrr…w Paryżu kiedy pada, to leje, bez dwóch zdań.
I nawet słynny "Myśliciel" wydaje się wtedy jakiś bardziej zamyślony, melancholijny?

…to Wieża słynnego Pana E. wygląda tak…

…należący do Senatu, jak mówi przewodnik. A jest to miły park, który jest miejscem relaksu i odpoczynku nie tylko dla studentów. Młodsi, starsi. Również znani. Lista sławnych osób przechadząjących się jego alejkami jest długa…

…również mniej wytwornie "rzygaczami" są istnymi dziełami średniowiecznej sztuki. I tak oto jeden z nich z Kościoła Świętego Mederyka (Saint Merry). Kościół zwiedzić można przy okazji odwiedzin Centrum Pompidou, wchodzi się od rue Saint-Martin lub rue de la Verrerie.

…;)

znajdują się groby osobistości zasłużonych dla Francji. Są też trumny Marii Skłodowskiej-Curie i jej męża, Pierra Curie. Ku naszemu miłemu zaskoczeniu, na jednym z niewielu grobów były kwiaty i szarfa, jak się można doczytać, od uczniów polskiej szkoły.

Kolejne, które jest jak dla mnie obowiązkowe;) I to nie tylko ze względu na ogromne panneau ze słynnymi Nenufarami Claude Moneta. Jest tam ciekawy zbiór sztuki, zarówno Renoira, Moneta, Cezanne’a jak i Deraina, Modiglianiego.
Mnie zachwycił między innymi ten portret autorstwa Andre Derain’a, a jest na nim Madame Gauillaume.

Czyli Place des Vosges, do którego piechotką dojść można z dzielnicy Marais (jednej z bardziej urokliwych dzielnic Paryża).
Podobno jest to jeden z najpiękniejszych placów tego miasta, a to za sprawą idealnego rozkomponowania architektonicznego dookoła. Ma ponoć doskonałe proporcje. No i najważniejsze, kamienice przy nim zamieszkiwane, zostały zbudowane w 17 wieku! Mieszkał tam (jest nawet dom muzeum, którego nie odwiedziliśmy) Wiktor Hugo. Pośrodku placu jest uroczy skwerek skwapliwie wykorzystywany przez młodszych i starszych do leniuchowania. Na naszych oczach spało się tam, bawiło, miało się imprezę z serkiem i białym winem, czytało itd. Bardzo przyjemne miejsce.