Miesiąc: Czerwiec 2008

Daaawno tak mnie lektura nie wciągnęła!
Po pierwsze, trafiłam na nią zupełnie przypadkiem. Pewnie gdzieś by mi ta książka umknęła, jakoś nie zwróciłabym na nią uwagi. W dodatku napisana o Grecji ale przez Brytyjkę, nie wiem, czy sięgnęłabym po nią, obawiając się jakiegoś ckliwego romansu z Kretą w tle. I okazało się, że moje ominięcie jej byłoby sporym błędem.
Bowiem książka jest rewelacyjna. Oczywiście, jak zawsze, jest to moje subiektywna opinia, zapewne znajdą się i tacy, którym się ta książka nie podobała. Mnie, jak "złapała" tak nie chciała puścić i trochę mi nawet siebie żal, że już lektura jest za mną, bo jest tak dobra.
Bałam się ckliwego romansidła na brzegu morza z zachodzącym słońcem w tle i okazało się, że niesłusznie.
Książka ta bowiem opowiada o czymś zupełnie innym. To opowieść o rodzinie, o jej skrywanych przez niektórych członków dziesiątkami lat tajemnicach i sekretach. To książka o ludziach, którzy w pewnym momencie wyparli się własnych korzeni, aby potem tego żałować.
Akcja rozpoczyna się, gdy dwudziestoparoletnia Alexis, która wie o korzeniach rodzinnych jedynie to, że jej matka jest Greczynką z Krety, jedzie do Grecji z chłopakiem, co do którego zaczyna mieć wątpliwości, czy aby jest to osoba, z którą Alexis chce spędzić resztę życia.
Alexis postanawia przed wyjazdem, że odwiedzi rodzinne strony matki i ku jej zdumieniu, tym razem matka nie czyni żadnych problemów, nawet pisze dla Alexis list polecający, aby wręczyła go swojej dawnej znajomej, kiedy ją w rodzinnej wsi spotka.

I tu nagle następuje zmiana akcji, bowiem w chwili, kiedy Alexis przybywa do Plaki, okazuje się, że cofniemy się o wiele, wiele lat, w lata czterdzieste, kiedy to w Europie toczy się najkrwawsza , jak dotąd z wojen światowych. Wojna w chwili, kiedy zaczyna się opowieść sprzed lat mniej zajmuje umysły mieszkańców Plaki, niż fakt bycia poniekąd sąsiadami przez wodę z miejscem nietypowym, jakim jest Spinalonga, czyli wysepka, na którą jeszcze do roku 1957 zsyłano osoby chore na trąd.
Poznajemy młodego rybaka Giorgisa, którego żona Eleni jest miejscową nauczycielką. To u Eleni właśnie pewnego dnia rozpoznana zostanie najgorsza z ówczesnych plag, jaką jest trąd i to ona zostawić będzie musiała ukochanego męża i dwójkę małych córeczek, aby wyruszyć w podróż w nieznane, na wyspę Spinalonga, miejsce zesłania dla wielu przed nią i wielu po niej…

W niezwykły sposób udało się Victorii Hislop ująć problem Spinalongi. Przedstawiła ona tę wyspę moim zdaniem solidnie, bez zakłamań, pokazała historię wyspy, o której przeciętny człowiek wie zapewne niewiele, jeśli nic. Ja sama wiedziałam o niej jedynie to, że była, kiedy podczas wypraw na Kretę widziałam wyprawę na nią jako jedną z wycieczek organizowanych przez miejscowe biura podróży.
Ale nie zdawałam sobie sprawy, jak wyglądało na niej życie. A wyglądało, o dziwo, całkiem podobnie, jak życie zdrowych osób na Krecie, czy Grecji lądowej. Nie przyszło mi do głowy, że nie było to właśnie miejsce, w którym ludzie siedzieli i biernie czekali na swój los.
Jako, że rząd wydzielał im żywność, także również pieniądze, na wyspie były i szkoła i Kościół, i domy, w których toczyło się życie, były sklepiki i miejsciowy kafeion, w którym spotykali się mieszkańcy, aby wymienić miejscowe ploteczki. Były miejscowe rządy i regularne wybory na rządzących właśnie. Jednym słowem, mimo, że ludzie odcięci od dotychczasowego życia, ale starający się jednak prowadzić je w najmniej inny , niż dotąd , sposób.

Historia rodziny Alexis opowiedziana jest w sposób niezwykle ciekawy. Czytając odnosiłam wrażenie, że siedzę właśnie w jednej z kreteńskich tawern a ktoś mi ją opowiada. Życie niby to zwykłych mieszkańców morskiej wioski, a wśród nich ciekawe postaci, również wiele namiętności, które skutkowały w ten, czy inny sposób, a potem właśnie sekrety rodzinne, które skrywa się latami, to wszystko złożyło się na niezwykle ciekawą opowieść, która mnie niezwykle wciągnęła.

Mnie się baaardzo podobała i polecam!

Na poczatek, pastwię się nad tłumaczeniem tytułu, który w oryginale brzmi "Ni d’Eve ni d’Adam". Nie wiedzieć, czemu, tłumaczka zdecydowała się na "Ani z widzenia, ani ze słyszenia" bowiem nijak się ma to do treści. Niestety, tytuł oryginału zdecydowanie pasuje bardziej i szkoda, że nie można go było po prostu przetłumaczyć "dosłownie". Tyle mojego czepiania się, bowiem dalej jest już tylko OK;)

Za co lubię prozę Amelie Nothomb, a szczególnie jej książki z elementami autobiograficznymi? Za to, że ona się nie kreuje. Czego nie lubię, co wyczuwam na wszelakich forach, blogach i co mnie uwiera bardzo, to fakt, kiedy ludzie starają się kreować na innych, niż są. Stwarzają swój mało wiarygodny portret, który usiłują innym "sprzedać". Niestety, w większości przypadków bardzo te kreacje widać.
No, ale dobrze, bo znowu się czepiam a nic o książce nie ma;) Ale ten wstęp (bronisław?:) był po to, aby stwierdzić, że w przypadku Nothomb żadnej sztuczności nie widzę. To kobieta, która wydaje się na kartach swych powieści być właśnie bardzo autentyczna. Oprócz tego, posiada cechę, która doprawdy jest dana niewielu osobom, bowiem ma, jak mało kto, znakomity dystans do własnej osoby. Potrafi sama siebie potraktować z ironią, czemu rozlicznie daje wyraz.

W "Ani z widzenia, ani ze słyszenia" autorka po szesnastu latach nieobecności w Japonii, w której na świat przyszła i przeżyła pierwsze pięć zdaje się lat życia, wraca do kraju kwitnącej wiśni i rozpoczyna przypomnienie nauki języka japońskiego, jak również sama zaczyna dawać lekcje języka francuskiego. Wynika z tego coś bardziej romantycznego, niż nudne korepetycje;) ale nie chcę za wiele zdradzać. Znowu mamy do czynienia z (moim zdaniem) celnymi uwagami i obserwacjami na temat życia w Japonii. Co jeszcze uwielbiam w prozie Nothomb i jej opiniach? Większość piszących o Japonii jakby się jej "bała". Nie wiem, czy to dobre słowo. Ale zauważyłam, że ludzie największe głupstwo, niegrzeczność, chamstwo wręcz, starają się ubrać w "kulturowe różnice", bo "to takie japońskie" itd. Tak, mówi to osoba, która interesuje się tym krajem;) Jednak zauważam taki trend. Oczywiście, nie chodzi mi też o to, aby nagle zniszczyć nasze przekonanie na temat wysublimowanej kultury tego narodu ale do licha, nie cierpię brania tematu przez bibułkę, bo…nie wiem, nie wypada? ktoś się obrazi? U Amelie Nothomb tego nie ma i ufff, wielkie jej za to dzięki. Może dlatego, że kobieta generalnie wygląda na taką, której tego typu zabiegi i gierki są zdecydowanie obce. Dla mnie, to wielki plus.

Nie chcę za dużo zdradzać z rozwoju akcji książki, dość, że wraz z nawiązaniem "bliższych stosunków" autorka przedstawia jej początki życia po powrocie, tuż przed rozpoczęciem pracy w wielkiej korporacji, co z kolei możemy potem wyczytać w jej rewelacyjnej książce "Z pokorą i uniżeniem" (polecam!).

W każdym razie, ja miałam lekturę bardzo udaną, czemu dałam wyraz obdarowując ją świetną oceną na biblionetce. Mnie się książka bardzo podobała i polecam.