Miesiąc: Luty 2008

Żadne tam kino moralnego niepokoju czy ambitne. Po prostu według mnie, przyzwoite "patrzadło", jak ja to nazywam. No, bo skoro w potocznym języku funkcjonuje "czytadło", to czemuż by nie mogło i "patrzadło"?:)
Tak, czy siak, to film, który jest po prostu dobrym filmem na weekendowy wieczór lub na poprawę zgnębionego nastroju. I chyba jest to film, który raczej chętniej obejrzą dziewczyny. Tak mi się wydaje. Zresztą, trudno mi powiedzieć, bo i tak oglądałam go sama.
Jakis czas temu czytałam książkę Anny Gavaldy pod tym tytułem, na podstawie której powstał film. Książka właśnie była takim czytadłem, które być może przewidywalne, może zbyt naiwne, ale stanowiło lekturę pokrzepiającą, po której miało się dobry nastrój.
Film według mnie trochę spłycił same postaci bohaterów, ale nie czepiam się jakoś specjalnie. I tak mi się podobał i będzie w mojej pamięci jako film na poprawę nastroju.
Młoda Camille pracująca w firmie sprzątającej, mieszka na poddaszu kamienicy w Paryżu. W tej samej kamienicy mieszkaniem (ogromnym !) opiekuje się młody arystykrata Philibert mieszkający ze współlokatorem Franckiem. Nerwowego ostatnio jako, że mającego chorą babcię.
Ścieżki Camille i Philiberta pewnego dnia się przetną, poznają się oni jako sąsiedzi, a wkrótce potem Camille wprowadzi się do mieszkania chłopaków.
To, jak wspomniałam, nie jest film, który ma w sobie jakieś niesamowite mądrości, czy przesłanie. Ot, opowiastka o grupie ludzi, którzy z tych, czy innych przyczyn czuli się nieco na marginesie, a którzy spotkali się i wzajemnie sobie pomogli. To film, który krzepi, że gdzieś tam ciągle czekają na nas potencjalni przyjaciele, tylko może na razie ich nie poznaliśmy.

Po raz kolejny, jak zawsze, zadowolona byłam po prostu z możliwości obejrzenia kina francuskiego. Z kina europejskiego to francuskie jest chyba, jak na razie moim ulubionym…Lubię sylwetki postaci , które tam się pojawiają. Po drugie, lubię samych aktorów francuskich. W tym filmie moim ulubieńcem był Laurent Stocker, który wcielił się w rolę Philiberta. No i uwielbiam wsłuchiwać się w język francuski.

Podsumuję w ten sposób. Nie jest to kino super ambitne, ale mnie się podobało, spełniło swoją rolę. Pokrzepiło, pozwoliło się nie raz uśmiechnąć i mieć dobry nastrój. I chyba o to chodzi;)

Zabierzcie narodowi muzykę a zginie można by zaryzykować taką tezę po obejrzeniu filmu "Życie jest muzyką".
Zacznę od tego, że nie jest to film dla każdego. To film zdecydowanie dla osób, które z przyjemnością oglądały "Lisbon Story" albo "Buena Vista Social Club". Czyli dla wszystkich tych, którzy po filmie nie spodziewają się zmieniającej się co dwie sekundy akcji a także, po prostu dla tych, których muzyka jest ważna. Tak się składa, że wszystkie te filmy opowiadają o muzyce, która jednak zakorzeniona jest w muzyce folkowej, a przynajmniej ja tak uważam. Muzyce folkowej, która wpływ ma nawet na nowoczesne aranżacje. Po prostu, bez korzeni nas nie ma, i tyle. Dotyczy to właśnie również korzeni muzyki.
Bohaterem filmu jest niemiecki muzyk, który oprowadza nas po Stambule i okolicach, w poszukiwaniu muzyki. Był już w Stambule wcześniej, zachwyciło go to miasto, ów swoisty tętniący życiem tygiel wielonarodowościowy, kulturowy, gdzie nowoczesność miesza się z tradcyją, bieda staje oko w oko z bogactwem…Jak się okazuje, to miasto jest również bogate nie w dobra materialne a różnorodność muzyczną. Niemiecki artysta spotykał się z muzykami występującymi w Stambule, tworzącymi w Turcji i podczas swoich rozmów z nimi, starał się dowiedzieć jak najwięcej na temat ich twórczości, skąd czerpią natchnienie, czy wpływ na ich działalność ma ich kultura, kraj, z którego się wywodzą itd…

Powstał niezwykle ciekawy dokument, który ukazuje fakt, że sam oprowadzający nas nie do końca zgłębił owo miasto i jego muzyczną stronę, stwierdza, że ledwo udało mu się musnąć tegoż, ale jest w Stambule zakochany. Na pewno właśnie również dzięki muzyce tego miasta, w której, podobnie, jak w samym mieście, tradycja często łączy się z nowoczesnością.

Dla mnie interesujące było spojrzenie na miasto poprzez poznanie muzyczne. Dlatego tak zachwycały mnie filmy Wendersa, bo i on umiał muzyką zachwycić widza i spowodować, że chciało się natychmiast ruszyć w podróż czy to na Kubę czy do Lizbony…….W tym filmie odnosi się podobne wrażenie. Autorzy filmu powodują, że dzięki muzyce samo miasto nabiera zupełnie innych barw, wydaje się być bardziej magiczne i jeszcze bardziej interesujące…

Ciekawe są te rozmowy, wywiady z muzykami. Każdy z nich czy to w grupie czy solo, tworzy coś zupełnie innego a mimo to odnosi się wrażenie, że jednak w bardzo silny sposób wywodzą się oni ze wspólnego miejsca na mapie muzyki, ich własnej kultury i tradycji…

Podobał mi się i polecam, ale jak na samym początku zaznaczyłam, pewnie nie wszystkim, bo wiem, że są osoby, które się na tym filmie zwyczajnie wynudzić mogą.