czytałam albo raczej słyszałam gdzieś kiedyś o akcji organizacji zwalczającej raka , chyba w Wielkiej Brytanii? A może po prostu w jakimś anglojęzycznym kraju. Chodziło w niej o to, aby zadać swojej przyjaciółce pytanie : "Przyjaciółko, kiedy ostatnio robiłaś cytologię?"…
No, więc, Dziewczyny, kiedy ostatnio zrobiłyście to badanie? Badać się laski, badać, ale już;))
dziękuję bardzo, Wiesz za co;))
Nawet nie wiesz, jak bardzo poprawiłaś mi nastrój tym emailem, gębusia mi się raduje do tej pory;))
a raczej wznowienie, tom 2 i 3 już do nabycia. Wiem, że trochę z odwiedzających mnie lubi jej książki, więc tak w ramach "cynku", chociaż może już Wiecie:)
…jesień kryminałami obrodziła;)
Acha i od razu uprzedzając komentarze, tak przeczytałam wczoraj i daje się. Dało się i u Patekku, bo pamiętam, że czytałam u niej na blogu, że przeczytała szybko. Widać taka uroda tej książki a może to maniactwo nas obu na tle tych kryminałów Donny Leon z Wenecją w tle sprawia, że czyta się je wyjątkowo dobrze i szybko.
Do żony komisarza Brunettiego, a potem do niego samego zwraca się studentka Paoli , żony komisarza, Claudia Leonardo. Zwraca się do nich z dość nietypową prośbą. A mianowicie chce się dowiedzieć, czy istnieje możliwość oczyszczenia z zarzutów, uniewinnienie po wydaniu wyroku, który został wydany na jej dziadka po II WŚ. Dziadek jej został wtedy wysłany nie do więzienia, a do koszmarnego San Servolo, zakładu dla chorych psychicznie.
Brunetti z góry podejrzewa, że oczyścić z wyroku się nie da i pewnie nie zajmowałby się tą sprawą, gdyby nie fakt, że Claudia zostaje brutalnie zamordowana w parę dni po wizycie u niego.
Od tej pory Brunetti podejmuje śledztwo, a przy tej okazji przychodzi mu zmierzyć się z historią, Włoch, swojej własnej rodziny, z rozliczeniem się wobec postaw w tamtych dawnych, trudnych czasach i obecnych…
Lawirując w niezbyt dla niego znanym środowisku prawników i marszandów sztuki Brunetti prowadzi śledztwo, które odsłania przed nim nowe, nieznane dotąd epizody z życia najbliższych mu, jak chociażby własnego teścia.
Dobry kryminał , który polecam!
…nie otrzymuję na pocztę komunikatów o nowo pojawiających się komentarzach;( Mam nadzieję, że problem szybko zniknie, bo na razie trochę utrudnia mi korzystanie z bloga.
Kolejny kryminał Henninga Mankella, który miałam okazję przeczytać (dzięki Patekku za podanie kolejności tytułów).
Podoba mi się atmosfera , jaką w swoich książkach buduje Mankell. Poza tym, jak na razie przynajmniej , miał on szczęście do dobrego tłumaczenia, a nie muszę chyba mówić, że to pomaga książce zawsze.
Na polu rzepaku na oczach komisarza Wallandera dokonuje samospalenia młodziutka dziewczyna ,jak się potem okazuje, nie pochodząca ze Szwecji.
W tym samym czasie tajemnicza osoba zaczyna swoistego rodzaju zemstę, morduje pewnych mężczyzn (często zajmujących kiedyś wysokie stanowiska państwowe) i zabiera ich skalpy.
Kim jest ów mściciel dowiadujemy się w połowie książki i to była jedyna rzecz, jaka trochę mnie rozdrażniła, lubię bowiem do końca nie spodziewać się , kto popełnia zbrodnie, ale ta konwencja nie była zła, bowiem jeszcze bardziej odczuwaliśmy niepokój Wallandera, czy uda mu się znaleźć sprawcę i doprowadzić do ukarania go…
Atmosfera mrocznej Skanii mimo gorącego lata, mrocznego umysłu chorego z nienawiści człowieka, sprawny opis zmian zachodzących w szwedzkim społeczeństwie, wszystko to składa się na bardzo dobry kryminał, który polecam.
Recenzje, Fakty i wiele innych...
nie tylko o książkach
Czytelnicze okno z widokiem na morze
Życie w Irlandii, Podróże po Irlandii i Europie, Tarot
Książki, kawa, święty spokój
o ksiażkach 