Miesiąc: Wrzesień 2006

…czyli urok posiadania komórki. Na pewno zdarzyło się Wam kiedyś dostać wiadomość nie dla siebie. Jest mi żal wysyłających i kiedy tylko sms przychodzi z telefonu, staram się odpowiedzieć smsem, że to nie ja jestem adresatem. Chociaż raz zostałam zrugana, że "jak nie ty, jak mam twój numer" , logika prosta i mało tknięta myślą, jak widać;))
Gorzej, kiedy sms przychodzi z bramki…Wczoraj dostałam taki, nie dla mnie, ale fajny…Jakaś kobieta przepraszała kogoś (ciekawe, pana czy panią), że jest smutna i przykra i że kocha tego kogoś i by się przytuliła ale się wstydzi, ale postara się być milsza…
Szkoda, że osoba, do której to wysłała w rezultacie nie dostała tej wiadomości. Ale może napisała jeszcze jakąś.
Z najbardziej wyszukanych omyłkowych (no tak, serio, serio;) smsów był jeden sprzed kilku lat, utrzymany w bardzo frywolnym tonie. Najlepsze miał jednak zakończenie "całuję cię w cipkę". Pamiętam jak dziś i do dziś poprawia mi to humor, kiedy mam kiepski;))
Dostaliście jakieś zabawne, tajemnicze smsy nie adresowane do Was??

Pamiętacie, jak kiedyś pytałam, czy czasami zdarza Wam się nabyć jakieś pismo ze względu na dodatek w nim się znajdujący?
I chociaż nie dla mnie to pismo, to ostatnio nabyłam "Świat Kobiety" ze względu na całkiem przyzwoicie wyglądający portfelik dodawany w gazecie. Portfelik jest bardzo przyzwoity jak na gadżet dodawany. Jak ktoś ma ochotę na zmianę starego albo coś nowego, moim zdaniem śmiało można polecić.

…ciekawe, że są w zyciu człowieka takie dni, które zapamiętuje się na długo. Może do końca życia? Ja pamiętam pewien październikowy dzień sprzed prawie siedmiu lat i podejrzewam, że go będę pamiętać zawsze;)
Podejrzewam, że rodzice pamiętają tak dni urodzin swoich dzieci.

Są natomiast i inne dni. Te mniej przyjemne.
Jak chociażby ten 11 września sprzed pięciu lat. Interesujące, jak przypadek może czasem postarać się, abyśmy o czymś się dowiedzieli. 5 lat temu byczyliśmy się na Krecie. Odpoczynek, jak zawsze na mojej ukochanej wyspie, był wspaniały i oczywiście TV stał i się kurzył (kto ogląda poza tym telewizję na wakacjach?). I pewnie byśmy się tego dnia o niczym nie dowiedzieli. Poszliśmy na plażę, wróciliśmy i kiedy ja odmaczałam się pod prysznicem, P. postanowił zadzwonić do swoich Rodziców, spytać, co słychać…I jak zadzwonił , to się dowiedział. Że właśnie był atak terrorystyczny w Nowym Jorku. Pamiętam, włączylismy potem ten telewizor i na każdym kanale, niemieckim, greckim, angielskojęzycznym i o dziwo Telewizji Polonii (nie pamiętam, aby w jakimkolwiek hotelu była jeszcze polska TV, przynajmniej tam, gdzie jeździmy) pokazywali ten sam straszny obraz…samoloty wlatujące w dwie olbrzymie wieże……i ludzi, którzy wylatywali z okien, wyskakiwali…..

Czasami człowiek mówi truizm. Wtedy truizm cisnął się nam na usta. Człowiek nie mógł uwierzyć w to, co się działo. Potem usłyszeliśmy jeszcze o trzecim samolocie…

Do końca wakacji zostało nam wtedy 3 dni. Nie powiem, że wracaliśmy bez stresu. Samolot kojarzyć zaczął się z nową bronią, jaką ktoś może się posłużyć. Niby pamiętałam z dzieciństwa porwania samolotów, bomby, ale potem nastąpił jakiś czas spokoju…Do tamtego września.
Wracaliśmy trzy dni po zamachach. Na pokładzie samolotu wśród załogi był steward ewidentnie ze stewardesowaniem nie mający nic wspólnego , za to z jakimiś służbami specjalnymi a i owszem.
Dla mnie wtedy zaczął się XXI wiek. Szkoda, że w taki sposób. No, ale nikt nie powiedzial, że będzie łatwo…

I tak , pamiętam tamten dzień, jakby był wczoraj. A co Wy robiliście pięć lat temu? Jak dowiedzieliście się o atakach na WTC?

czyli co piątek z Rzeczpospolitą wydawana jest książka, album w miękkiej okładce o konkretnym artyście, jego dokonaniach i ogólnie rzut oka na epokę.
W zeszłym tygodniu był mój ulubiony artysta. Vermeer, dzisjaj Klimt. Jako, że śmieję się, że Wiedeń wymyśla preteksty abym go co pewien czas odwiedziła i jak byliśmy w zeszłym roku, to Klimta nam się obejrzeć nie dało (muzeum było nieczynne w tamtych dniach), to chyba na razie, zanim do Wiednia znów trafię, wystarczy mi ten album.
Zainteresowanym sztuką polecam.

Jak już tak się dzielimy tymi dobrymi wiadomościami, to oto moja. Jakoś dziś poczułam większą wiarę w człowieka.

Na osiedlu mamy aptekę całodobową. Lubię ją, bo i ceny mają znośne i dobre zaopatrzenie i można coś zamówić i szybko sprowadzają dla człowieka.

Wczoraj po wizycie poszłam wykupić leki. Jako, że nabyłam zestaw Vichy, trochę pieniędzy tam zostawiłam. Zapłaciłam więc kartą. Na ogół patrzę na rachunki, ale tym razem tak się nie stało. Może dlatego, że za mną stała sapiąca z irytacji pani (jakby w aptece kupowało się na szybko i jak leci…). Tak czy siak, pan spytał się, czy może wrzucić rachunek do torebki, ja powiedziałam, że nie mam nic przeciwko temu i wyszłam. A potem rachunku nie sprawdziłam.

Dziś telefon. Z nieznanego mi numeru. Nikt nie zostawił wiadomości na sekretarce. Ale za jakiś czas telefon znowu. Więc odebrałam. I co się okazało? A okazało się, że to dzwonił właśnie pan z apteki. Że wczoraj źle wbił na kasę i dopiero wieczorem , a właściwie w nocy to zauważyli. I że jest mi winien sto złotych. I że albo ja podejdę albo on może mi te pieniądze przynieść…

Normalnie zdębiałam…Powiedziałam,że ja podejdę, bo dla mnie to nie problem i podziękowałam, że mnie o tym powiadomił.
Kiedy wieczorem poszłam, pan już czekał z pieniędzmi dla mnie i jak się wyraził, rekompensatą za zaistniałą sytuację, czyli paroma próbkami kremów…

Nie o kremy mi chodzi, ale bardzo mi się dziś miło zrobiło. Że są jeszcze ludzie, którzy nie oszukają innych, którzy jak się zorientują, to powiadomią, bo gdyby nie, to sami by się z tym źle czuli.

Fajnie, że czasem są takie dobre sytuacje.

podobno jest dzisiaj.

No, to proszę się tu wpisywać z tylko dobrymi wiadomościami;))