Marysia S. codziennik

obiecywałam sobie…

…że postaram się mniej denerwować kłopotami innych i co? A gucio. Taka jestem, że się przejmuję…Dużo ostatnio złych wieści mnie doszło. Niektóre z daleka (M. znowu kłóci się z mężem…), niektóre z bliska…
Dzisiaj przedziwna rozmowa na gadzie…Osoba, którą znam w dziwny sposób. Kobieta, którą znam z forum i z którą spotkaliśmy się raz, kiedy zaprosiła nas do siebie…więcej spotkań nie było…miałam wrażenie, że z jej strony nie do końca była na to chęć, że mnie nie lubi. Ja z kolei nie przepadam za narzucaniem się, więc…tak, czy siak, rozmawiamy ze sobą rzadko na pewnym forum i baaardzo rzadko na gadzie właśnie.
Nie zdradzając za wiele, coś złego stało się w jej życiu. Co, nie wiem, bo nie powiedziała nikomu z zaprzyjaźnionych osób z forum, na własnej stronie ledwo co wspomniała. Ale jest to coś złego. Coś bardzo złego. Coś, co sprawiło, że osoba, którą poznałam, wesoła, optymistyczna , zawsze nastawiona do życia na TAK i osiągająca, co chce…odeszła. Nie wiem, co stało się w miejscu, które tak kocha i w które jeździłą dotąd z taką chęcią, teraz nie chce jechać, choć jedzie…nie wiem i nie spytam, wyznaję bowiem zasadę, że wiem tylko to, co inni chcą mi powiedzieć..co chcą przede mną odkryć…….tak samo nie lubię, jak ktoś zbyt wypytuje mnie samą o coś, o czym mówić nie chcę….
Tak, czy siak, odezwała się dziś do mnie na gadzie, co mnie zaskoczyło. Rozmawiałyśmy jakiś czas. Niewiele więcej wiem, ale starałam się jej przekazać dobre emocje, pozytywne myśli. Wiem, że ona, której nigdy bym o to nie podejrzewała, rozpadła się w środku na kawałeczki. Jest to dla mnie szok. Słyszeć, czytać ją taką "rozsypaną" w środku…
Teraz wraca w miejsce, w którym to coś się stało. Wraca na zasadzie terapii wstrząsowej. Trzymam za nią mocno kciuki. Żeby się udało. Żeby zło odeszło, a przynajmniej , żeby nie było gorzej……….
Marysia S. codziennik

zdecydowanie…

telewizja mi szkodzi. Nie powinnam jej oglądać, bo tylko nerwy tracę. Czekam sobie na niewidzieć który raz emitowane stare dobre "Alternatywy 4" a przed nim jest jakiś program interwencyjny. I jednym uchem słucham…a tam opowiadają o panu, który własne dzieci wykorzystywał robiąc im ujęcia pornograficzne, wykorzystywał do tego również własne psy…potem takie ujęcia, czy filmiki rozsyłał za opłatą. Również zarabiał na nieletniej córce , stręcząc ją znajomym.

Ja naprawdę nie powinnam tego słuchać, bo przy takich właśnie wiadomościach bardzo wzrasta mi ciśnienie…Wiem, wiem, że świat na pewno nie jest doskonały, ale jak wiem, jak wiele ludzi czeka z utęsknieniem na dzieci , które w ich zyciu być może nigdy się nie pojawią, a taka menda wykorzystuje własne dzieci, to mnie trafia. Nosz kurfa, nie ma sprawiedliwości na świecie. Nie ma.

Marysia S. książkowo

„Rio Anaconda”, Wojciech Cejrowski…

To tę książkę porzuciłam na chwilkę, kiedy wciągnęła mnie najnowsza książka Grzędowicza.

Ale i ją dokończyłam szybko.

Chociaż z autorem pewnie nie dogadałabym się na tematy polityki, bo z wiekiem kłócić się lubię coraz mniej, za to, jeśli zeszłoby na tematy podróżnicze, to…pewnie przegadalibyśmy sporo czasu.

Lubię jego styl. Lubię słuchać jego opowieści, które są zawsze w sobotniej przedpołudniowej audycji w Radiowej Jedynce. Nic na to nie poradzę,że lubię te jego anegdoty;) Wiem, wiem, że mocno koloryzuje, robi wielkie zmrużone oko do czytelnika. I co z tego? Przecież nie traktuję tego jako przewodnik po Ameryce Południowej.

Ostatnio na Forum Książka ktoś zaczął dyskusję właśnie o jego ostatniej książce i podniosły się głosy (czy jednak uprzedzenia polityczne nie dają znać? może czasem opłaca się oddzielić to od samej literatury…), że Cejrowski kręci, bajeruje, koloryzuje…Ludzie, no przecież wiemy, że ma on swój własny punkt widzenia. I dobrze. Jego opisy podróży są tak fajne, tak ciekawe i tak wyraziste, że człowiek przebiera nogami i od razu chce ruszyć w podróż. Nawet na razie dookoła własnego osiedla, aby odkryć jakiś nieznany dotąd zakamarek.

"Rio Anaconda" opowiada o podróży autora celem odnalezienia nieznanego, dzikiego kompletnie plemienia Indian. Po drodze, wiele ciekawych obserwacji społecznych, wiele poczucia humoru (szczególnie pani tłumacz vel Heleny Trojańskiej:). Po prostu książka, która poprawia humor, która na chwilkę przenosi nas w tamten niezwykły świat kultury Indian.

Cejrowski nie bawi się w badacza, nie kreuje na antropologa. Jest podróżnikiem, którego bawi to, co robi i lubi o tym pisać. I to się czuje.

Lubiącym książki podróżnicze, polecam!